MKO και συμμετοχική δημοκρατία

Ένα από τα πιο δύσπεπτα θέματα του 1ου χρόνου των νομικών σπουδών είναι η σύλληψη της έννοιας του νομικού προσώπου. Το αστικό δίκαιο μέσα από τις Γενικές Αρχές του δίνει ένα έναυσμα για προβληματισμό. Ο πρωτοετής φοιτητής σήμερα αντιμετωπίζει ένα μεγαλύτερο μπλέξιμο. Ξαφνικά οι ΜΚΟ είναι μπροστά του!

Αν κάποτε η σχέση του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου και των νομικών προσώπων του αστικού κώδικα (ΑΚ) προβλημάτιζαν έντονα κάθε πρωτοετή φοιτητή, σήμερα όροι όπως οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) προκαλούν με τον αυτονόητο χαρακτήρα τους. Αν μάλιστα μείνει στα αρχικά ΜΚΟ θα καταλάβει ότι τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ) δεν ήταν παρά η απαρχή του αντικαθρεφτίσματος των λέξεων και των συντμήσεών τους από το διεθνές λεξιλόγιο στην ελληνική γλώσσα. Είναι όμως έτσι?

Το ζήτημα της φύσης των ΜΚΟ, αν και ιδιαίτερα τεχνικό και σύνθετο, μας προβληματίζει ιδιαίτερα σήμερα λόγω της σχέσης αυτών των νομικών μορφωμάτων με την έννοια της συμμετοχικής δημοκρατίας. Αν δηλαδή τα σωματεία μέσα από το δικαίωμα συνένωσης, συνδέθηκαν με το δημοκρατικό πολίτευμα μετά τη γαλλική επανάσταση, οι ΜΚΟ συνδέονται με τον περιορισμό της αντιπροσωπευτικότητας του δημοκρατικού πολιτεύματος αλλά την επαύξηση της συμμετοχής των πολιτών μέσω θεσμών όπως οι ΜΚΟ.

Το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι είναι σήμερα συνταγματικά κατοχυρωμένο. Στο ισχύον Σύνταγμα κατοχυρώνεται το δικαίωμα της συνένωσης ή, όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται, του συνεταιρίζεσθαι (άρθρο 12 Συντ.) Οι Έλληνες πολίτες μπορεί έτσι να ιδρύουν ενώσεις και μη κερδοσκοπικά σωματεία, τηρώντας τους νόμους. Αντίστοιχα ο Αστικός Κώδικας ρυθμίζει το Σωματείο και το Ιδρυμα ως Νομικά Πρόσωπα ενώ η νομοθεσία καθιερώνει πολλά νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου.

Ο πρωτοετής φοιτητής στο σημείο αυτό παίρνει βαθειά ανάσα γιατί έως εδώ τα πράγματα φαίνονται γνωστά. Λίγο το ποδόσφαιρο με τα αθλητικά σωματεία λίγο ο συνδικαλισμός με τα εργατικά σωματεία, λίγο η πλήξη της μαμάς με τους Φίλους του Μπρίτζ, το σωματείο κάτι του θυμίζει.

Οι ΜΚΟ όμως? Είναι σίγουρα καλό άκουσμα. Άνθρωποι με ποιότητα και ήθος ασχολούνται με τέτοια πράγματα. Είναι τάχα και αυτές σωματεία?

Η απάντηση είναι πώς μπορεί και ναι μπορεί και όχι. Αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Ο κοινωνικός ρόλος των θεσμών αυτών είναι διαφορετικός. Και η νομική επιστήμη προς το παρόν δεν τον έχει οργανώσει συστηματικά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους.

Ο όρος μη κυβερνητικές οργανώσεις (Μ.Κ.Ο.) αποτελεί νεολογισμό και αποδίδει στα ελληνικά τον αγγλικό όρο Non-Governmental Organisations (NGOs). Όπως και τα ΝΠΙΔ και τα ΝΠΔΔ με τον τρόπο τους εκφράζουν κάποιες συντμήσεις μεταφράσεων λίγο προγενέστερων εποχών. Στην Ελλάδα μεταφράζουμε τον αγγλικό όρο «non governmental organizations» ως «μη κυβερνητικές οργανώσεις». Ο όρος «μη κυβερνητικές οργανώσεις» έχει κάνει την εμφάνισή του στην ελληνική νομοθεσία εδώ και καιρό. Η απόδοση του όρου στα ελληνικά ως «μη κυβερνητικές οργανώσεις» είναι ευρέως διαδεδομένη, αν και όχι ιδιαίτερα ορθή.

Κατάγεται από το διεθνές δίκαιο. Πρωτοεμφανίζεται στο άρθρο 71 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (1945) [1], το οποίο προβλέπει τη δυνατότητα αναγνώρισης «συμβουλευτικού καθεστώτος» σε διεθνείς αλλά και εθνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις που ενεργοποιούνται στο πεδίο των δραστηριοτήτων του Oικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών. Είναι χαρακτηριστικό ότι και στον ορισμό της έννοιας της μη κυβερνητικής οργάνωσης που επιχείρησε να δώσει το Oικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών το κυρίαρχο στοιχείο είναι η ιδιωτική νομική φύση, δηλαδή ο μη κρατικός χαρακτήρας των οργανώσεων αυτών.

Εκτοτε προβληματίζει τη θεωρία και εμφανίζεται στη νομοθεσία με πολλές αφορμές.
Αν όμως θέλει κανείς να προχωρήσει στην ουσία του θέματος δεν έχεις παρά να ανατρέξεις στο σχέδιο της «Συνθήκης για τη Θέσπιση ενός Συντάγματος για την Ευρώπη»:

Άρθρο Ι -47: Αρχή της συμμετοχικής δημοκρατίας
1. Τα θεσμικά όργανα δίδουν, με τα κατάλληλα μέσα , στους πολίτες και στις αντιπροσωπευτικές ενώσεις τη δυνατότητα να γνωστοποιούν και να ανταλλάσσουν δημόσια τις γνώμες τους σε όλους τους τομείς δράσης της Ένωσης .
2. Τα θεσμικά όργανα διατηρούν ανοιχτό , διαφανή και τακτικό διάλογο με τις αντιπροσωπευτικές ενώσεις και την κοινωνία των πολιτών.

Παρότι δεν ίσχυσε ποτέ, ανέδειξε το σκοπό των ΜΚΟ και τον επίκαιρο ρόλο τους μέσα από τον τίτλο αρχή της συμμετοχικής δημοκρατίας. Η Ένωση σήμερα προβληματίζεται για τη σχέση της με τον Ευρωπαίο Πολίτη. Όπως και τα κράτη με τους πολίτες τους (που όπως λέγαμε και με αφορμή τον κ. Κανένα) που αποφεύγουν συστηματικά την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. Οι πολίτες όμως ενδιαφέρονται και δραστηριοποιούνται πλέον συστηματικά.

Για αιτήματα και ιδέες. Για τα ζώα, τα παιδιά, τη φύση. Για τον κόσμο όπως τον φαντάζονται.

Πέρα από το καλό και το κακό ο νομικός οφείλει να αφουγκράζεται την εποχή του και να αντιλαμβάνεται την ουσία της. Κατόπιν, με τα επιστημονικά εργαλεία που έχει, θα ερμηνεύει το νόμο.

[1] ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ υπ`αριθ. 585 της 27/29 Σεπτ. 1945 (ΦΕΚ Α`242) (Διόρθ. Ημαρτ. εν ΦΕΚ Α`286/1845). Περί κυρώσεως του εν Αγίω Φραγκίσκω υπογραφέντος Χάρτου των Ηνωμένων Εθνών.

Αρθρο 71.

-Το Οικονομικόν και Κοινωνικόν Συμβούλιον θα δύνατια να διακανονίζη
καταλλήλως τα της ανταλλαγής γνωμών μετά μη κυβερνητικών οργανισμών,
οίτινες ενδιαφέρονται δια ζητήματα της αρμοδιότητός του. Παρόμοιοι
διακανονισμοί δύνανται να γίνωνται μετά διεθνών οργανισμών και , οσάκις
κριθή κατάλληλον, μετά εθνικών οργανισμών μετά συνεννόησιν μετά του
ενδιαφερομένου Μέλους των Ηνωμένων Εθνών.

Η Δίκη του Φ. Κάφκα.

Η Δίκη του Φράντς Κάφκα είναι ένα γνωστό βιβλίο που ενδιαφέρει κάθε νομικό. Παρότι θεωρείται ένα δυσνόητο έργο αξίζει να πούμε σε τι αφορά με λίγα λόγια. Ο μεταφυσικός του χαρακτήρας οφείλει να μας βάλει σε σκέψεις κάθε φορά που γυρίζοντας από μία δίκη αλλάζουμε δικογραφία ασυλλόγιστα. Για κάποιον ίσως να επρόκειτο για την ημέρα της ζωής του. Για την ημέρα της κρίσης.

Κεντρικό πρόσωπο της Δίκης είναι ο Γιόζεφ Κ. τραπεζικός υπαλληλος. Είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος στου οποίου τη ζωή δεν συμβαίνει τίποτα το εξαιρετικό.

Η ζωή

του ανατρέπεται αιφνιδίως όταν δύο άγνωστοι χτυπούν την πόρτα του και του ανακοινώνουν ότι ήρθαν να τον οδηγήσουν στον ανακριτή. Σίγουρα θα επρόκειτο για παρεξήγηση, είναι αδύνατον να έχει κάνει κάτι κακό ο Γιόζεφ Κ.

Μετά την ανάκριση αφήνεται προσωρινά ελεύθερος, ωστόσο έχει χάσει πια την ηρεμία του. Δεν τον έχουν κατηγορήσει φανερά για τίποτα, όμως έχει την αίσθηση ότι τον θεωρούν ένοχο.
Όταν μετά από λίγες μέρες τον καλούν και πάλι για ανάκριση ο Γιόζεφ Κ. βρίσκεται σ' ένα τεράστιο μουντό δικαστήριο, αντιμέτωπος με μία ομάδα από γέρους δικαστές που τον τυρρανούν με τις ερωτήσεις τους. Απόλυτα βέβαιος για την αθωότητά του προσπαθεί με όσες δυνάμεις διαθέτει να να υπερασπιστεί τον εαυτό του και φεύγει από το δικαστήριο με την εντύπωση ότι τους έχει πείσει.

Είναι αδύνατον πια να νιώσει ήσυχος και πιστεύει πως κάποιος δικηγόρος

θα μπορούσε να αποδείξει ότι είναι άσχετος με την κατηγορία την οποία ακόμη δεν γνωρίζει. Όμως ο δικηγόρος, όργανο της εξουσίας ο ίδιος, σπρώχνει τον Γιόζεφ Κ. βαθύτερα στο λαβύρινθο που έχει μπλεχτεί. Αναζητά τότε τη βοήθεια ενός φίλου του ζωγράφου αλλά επικαλείται κι έναν ιερέα μήπως θα μπορούσαν λόγω της ιδιότητάς τους να επηρεάσουν ευνοϊκά τους δικαστές, μάταια όμως.

Ολόκληρο το περιβάλλον του, ολόκληρος ο κόσμος γίνεται προέκταση της δίκης Στον κάθε συμπολίτη του βλέπει κι έναν δικαστή, στο κάθε βλέμμα και μια κατηγορία. Στα όρια της φαντασίωσης ή και της σχιζοφρένειας αρχίζει να πιστεύει πως όλοι τον κατασκοπεύουν, ψάχνοντας να βρουν ακόμη και στις πιο απλές πράξεις του αποδείξεις ενοχής. Σιγά σιγά βεβαιώνεται πως η δίκη ήδη γίνεται, με κατηγορούμενο τον ίδιο, για ένα έγκλημα που δεν γνωρίζει. Βλέποντας πως καμία προσπάθειά του δεν καρποφορεί, περιμένει υπομονετικά τη μέρα που θα μάθει την ποινή που θα του επιβάλουν.

Ένα βράδυ δύο μαυροντυμένοι άνδρες του ζητούν να τους ακολουθήσει ως την άκρη της πόλης. Ανίκανος πια να καταλάβει αλλά και να αντιδράσει, ο Γιόζεφ Κ. τους ακολουθεί σ' ένα έρημο λατομείο, για να εκτελεστεί σε λίγο ψυχρά και απάνθρωπα με μια μαχαιριά στο στήθος.

Περισσότερο από την υπόθεση αυτό που ενδιαφέρει στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι το ύφος. Το άγχος που διακατέχει τον αναγνώστη είναι ανάλογο του άγχους του κάθε ανθρώπου απέναντι στον ΚΑΝΟΝΑ είτε είναι κοινωνικός, είτε νομικός είτε θρησκευτικός. Ας μην ξεχνάμε πως ο Καφκα σαν εβραίος γνωρίζει καλά την ενοχή και την τιμωρία. Το βιβλίο γράφτηκε στα γερμανικά το 1914 και ήταν κατά κάποιο τρόπο προφητικό για τη γενιά του που μαρτύρησε σύντομα. Μαζί της και η ελευθεροφροσύνη του δημιουργού, όπως ο Κάφκα.

Τα Νομικά Νέα θεωρούν ότι οι Δίκες που απασχόλησαν τις θρησκείες, τη λογοτεχνία ακόμη και την τηλεόραση έχουν μεγάλη σημασία για το αρχέτυπο του νομικού λόγου. Τις ενθυμούνται κάθε φορά που γίνονται προαγωγές δικαστών, μεγάλες καταδίκες, πολύμηνες προφυλακίσεις κοκ. και εύχονται τα καλύτερα στους Αρεοπαγίτες που επέλεξε το τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο.

Η συμμετοχική δημοκρατία.

Διαβάζει κανείς τελευταία στον τύπο για την επισκεψιμότητα του μπλογκ του κ. Τατούλη με αφορμή την κριτική του θέση για τους συναδέλφους και συνοδοιπόρους του στη Νέα Δημοκρατία. Με θαυμασμό για την αποτελεσματικότητα του μέσου που ίσως να δοκίμασε τις αντοχές του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ περισσότερο και από μία παραίτηση.


Με αφορμή τους προβληματισμούς πολλών μπλόγκερς για τη δημοκρατία στο διαδίκτυο αλλά και τη δραστηριοποίηση των κομμάτων και αρκετών πολιτικών, ιδίως δε αρχηγών κομμάτων οφείλει να επισημάνει κανείς δυό τρία πράγματα για τη συμμετοχική, λεγόμενη, δημοκρατία την οποία διεκδικούν οι μπλόγκερς (και η οποία παραδόξως αποξενώνεται σε εγχώριο επίπεδο από την κοινωνία πολιτών που θυμίζει εποχή Κώστα Σημήτη)

Τα μπλογκ επιτρέπουν στον καθένα μας να φαντάζεται ότι επικοινωνεί άμεσα όχι μόνον με τους συνανθρώπους του ανώνυμα αλλά και με την επώνυμη εξουσία κάτι που αντιλήφθηκε νωρίς ο Ευάγγελος Βενιζέλος εγκαταλείποντας όμως εξίσου νωρίς την προσπάθεια όταν απέβη αναποτελεσματική. Τα μπλογκ δεν αντιμετωπίζουν βέβαια πάντα το ενδεχόμενο η εξουσία να ασκεί το άθλημα επαγγελματικά και ως πολιτική προβολή με σκοπούς ψηφοθηρικούς (κάτι που έγινε ολοφάνερο στις τελευταίες ας πούμε γαλλικές εκλογές και έφθασε στη χώρα μας)

Η συμμετοχική δημοκρατία πάντως δεν είναι μια νέα ιδέα ως εκδοχή του δημοκρατικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, παρότι στη χώρα μας ακούγεται ως σημαντική καινοτομία και νεωτερισμός.

Κατά τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε ως μια εναλλακτική θέση - απάντηση στον ατομικό φιλελευθερισμό και στον σοσιαλιστικό κολεκτιβισμό. Στη συνέχεια μάλιστα έπαιξε τον ρόλο μιας πιο συγκεκριμένης και συγκροτημένης κριτικής απέναντι στην τερατώδη ανάπτυξη και επέκταση της κρατικής γραφειοκρατίας και του συγκεντρωτισμού της Διοίκησης. Με άλλα λόγια, απετέλεσε την κριτική φωνή απέναντι στην γραφειοκρατική γιγάντωση του Κράτους, η οποία υπονόμευε την εύρυθμη λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας της εποχής.
Στα χρόνια της δεκαετίας του '70 και του '80 η κριτική αυτή επεκτάθηκε και συμπεριέλαβε και την επικίνδυνη γιγάντωση που παρατηρήθηκε και στον ιδιωτικό τομέα. Και ο ιδιωτικός τομέας μάλιστα στα βιομηχανικά κράτη ανέπτυξε πολύ μεγάλης κλίμακας γραφειοκρατικά φαινόμενα, παράλληλα με τον Δημόσιο.

Στην αρχική της διατύπωση η συμμετοχική δημοκρατία ως πολιτική θεωρία είχε δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα.
Το πρώτο ήταν η υποστήριξη της ιδέας μιας αποσυγκεντρωτικής οικονομικής οργάνωσης βασισμένης μεταξύ άλλων αρχών και σε εκείνες της συνεργασίας και της αλληλεγγύης.
Το δεύτερο ήταν η κριτική που κατέθετε για το συγκεντρωτικό και κυρίαρχο κράτος προωθώντας ταυτόχρονα τις ιδέες ενός ριζοσπαστικού ομοσπονδιακού κράτους και ενός πολιτικού πλουραλισμού.
Οι υποστηρικτές της συμμετοχικής δημοκρατίας πίστευαν αρχικά στην προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού και των εθελοντικών οργανώσεων που προκύπτουν απ' αυτόν, καθώς και στην ιδέα της αυτοκυβέρνησης.
Η συμμετοχική δημοκρατία λοιπόν είναι ένας τρόπος αυτοέκφρασης των πολιτών ακόμη και αν δεν αντιπροσωπεύονται στους μηχανισμούς της εξουσίας. Ένα κίνημα που φάνηκε ότι είναι εξωθεσμικό έγινε όμως θεσμικό και επιδοτούμενο στη συνέχεια.

Ένα από τα θεσμικά εργαλεία για την εφαρμογή της ανωτέρω θέσης στην πράξη είναι η ενεργοποίηση και διευρυμένη λειτουργία των Μη Κυβερνητικών ή Κρατικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Για το θέμα αυτό έχει κανείς να πει πολλά ούτως ή άλλως και αξίζει να μελετηθεί σε βάθος.
Ένα άλλο θεσμικό εργαλείο είναι οι φορείς μαζικής συμμετοχής όπως ο αθλητισμός. Δεν είναι τυχαίος ο εναγκαλισμός του από την Ευρώπη.
Για την Ευρώπη η συμμετοχική δημοκρατία είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς υστερεί σε αντιπροσωπευτικότητα. Οι προσπάθειες για ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα που τη θεσμοθετεί καλά κρατούν. Η συμμετοχική δημοκρατία ενέπνευσε και την εκλογή προέδρου του ΠΑΣΟΚ τρόπον τινά ήδη.
Τα μπλογκ είναι και αυτά ένας «τόπος» συμμετοχής στα κοινά, ένας τόπος που μπορεί το δίχως άλλο να συγκεντρώσει ψήφους και να οδηγήσει στην εξουσία. Αυτό εξυπηρετούν οι μετρήσεις επισκεψιμότητας ιδίως όταν πρόκειται για πολιτικούς. Χωρίς φυσικά να πείθεται κάποιος ότι η επίσκεψη σημαίνει και ψήφος.

Ο Θουκιδίδης εξέφρασε με σαφήνεια στον Επιτάφιο το νόημα της συμμετοχής με τη γνωστή αποστροφή: τον μηδέ τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ’αχρείον νομίζομεν (οι Αθηναίου πολίτες…).

Θεωρούμε άχρηστο κάποιον που δεν μετέχει στα κοινά και σήμερα? Ή μήπως σήμερα το να μετέχεις στα κοινά αποτελεί συνήθως απόδειξη ότι είσαι άχρηστος…Αλλά και αν δεν είσαι τάχα δεν ισχύει το γνωστό όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα των τρών οι κότες?

Παράδοξο μα την αλήθεια, αλλά η εποχή μας οφείλει να διατυπώσει τις δικές της θέσεις για τη συμμετοχή είτε ως πολιτική ένταξη, είτε ως ένταξη σε θεσμούς κινούμενους εκ παραλλήλου όταν πιά η αντιπροσωπευτικότητα δεν είναι ούτε γνήσια ούτε ουσιαστική.

Ομολογώ ότι θα με προβλημάτιζε ένας ηγέτης που κάθεται ολημερίς στον υπολογιστή κουβεντιάζοντας. Αλλά θα με προβλημάτιζε εξίσου αν κάποιοι άλλοι κουβέντιαζαν στο όνομά του αντ'αυτού.

Προς το παρόν το παράδειγμα του αθλητισμού έχει δώσει το καλύτερο έναυσμα για τη συζήτηση για τη συμμετοχική δημοκρατία. Τα γκολ μετράνε και κρατούν το θεατή. Το αποτέλεσμα και τα έργα. Της ομάδας που μοχθεί και τρέχει και κερδίζει. Στη συνέχεια ο θεατής αποτελεί (όπως καλά ξέρουν πολλοί επιχειρηματίες) "λαό" για άσκηση πίεσης.

Αν όμως η ομάδα δεν βάζει γκολ?

ο κ. Κανένας

Ο κ. Κανένας γίνεται όλο και περισσότερο γνώριμος σε όλους.

Νίκησε τους Κύκλωπες και τον Πολύφημο στην Οδύσσεια. Όσοι τελείωσαν ελληνικό σχολείο σίγουρα θυμούνται την εξυπνάδα του.

Οι δημοσκοπήσεις τον θέλουν πρώτο κόμμα. Αποτελεί ειδική κατηγορία. Ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ, ούτε ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ ή το ΛΑΟΣ.

Τον ξέρουμε όλοι καλά από τις τελευταίες εκλογές όπου συστηματικά απέχει. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι τα γνωστά κόμματα αφορούν κάποιες μειοψηφίες που έχουν προσδεθεί στο πολιτικό σκηνικό και αποκομίζουν οφέλη. Η φήμη του είναι παγκόσμια. Προς το παρόν βολεύει.

Τώρα έγινε και μια θαυμάσια ταινία . Τη μάθαμε το δίχως άλλο από τον εθνικό εραστή της Πάρις Χίλτον νο. 1 αδίκως. Ο Πάρις Κασιδόκωστας τον οποίο δεν γνωρίζω παρά από τις εφημερίδες ξεκίνησε καλά!

Είμαι και εγώ ένας από αυτούς της ομάδας του Κανένα που δεν πήγε να ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές. Και που του άρεσε η ταινία του κ. Κανένα.

Ένας από τους Κανένες που φρίττουν με τη ΔΕΘ και τις παράτες. Που ξέρουν να ξεχωρίζουν τα ψέματα και δε μασάνε. Ένας από αυτούς τους λίγους ίσως που δεν διορίσθηκε ποτέ και που η ένταξη ήταν κάτι που τον έπνιγε τόσο ώστε να χάνει τα οφέλη της. Που έχει άποψη και θέσεις. Ενστάσεις και δημιουργικότητα. Ιδεολογία και ιδέες.

Υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα που θέλει να συζητήσει μαζί μας λοιπόν?

Υπάρχει κανείς που ενδιαφέρεται για μας?

Θα μπορούσαμε να αρθρώσουμε τον κοινό μας λόγο μέσα στη δημοκρατία που γνωρίζουμε?

Το βέβαιο είναι ότι οι επόμενες εκλογές θα είναι δικές μας (αν δεν πάμε πάλι εκδρομή…).

Τα Νομικά Νέα συνιστούν την ταινία αυτή που επαναφέρει το ζήτημα του δημοκρατικού πολιτεύματος το οποίο παραμένει ότι καλύτερο έχει εφευρεθεί προς το παρόν.

Συνέδρια και άλλες κοινωνικότητες!

Το φθινόπωρο και η άνοιξη είναι εποχές των συνεδρίων. Ολο και κάτι οργανώνεται, όλο και κάτι ψήνεται. Φυσικά ο πρώτος σκοπός αυτών των εκδηλώσεων στον κόσμο όλο και στη χώρα μας είναι οι δημόσιες σχέσεις, οι επαφές, οι γνωριμίες...
Ο επόμενος είναι οι επιστημονικές ανακοινώσεις, η προβολή των ήδη προβεβλημένων και των νέων προς προβολή....
Ο τρίτος είναι συχνά οι επιδοτήσεις και το κέρδος. Αλλά αυτό ας μην μας αφορά.
Οι εμπορικολόγοι ετοιμάζονται.
Η ΕΜΕΔΙΤΕΚΑ έχει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Και οι δικονομολόγοι. ετοιμάζονται.
Καλή τύχη σε όλους και καλή καλή επιτυχία. Να πηγαίνουμε να γνωριζόμαστε και να ανταλλάσουμε χαμόγελα.

Α! και η Ελληνική Εταιρία Δικαίου Περιβάλλοντος έχει Γενική Συνέλευση. Οσοι πιστοί...

Αξίζει να επισημαίνουμε τις κοινές διοργανώσεις. Σε αντίθεση με τα νομικά περιοδικά που αυξάνονται επικίνδυνα με αποτέλεσμα πέραν του ότι κανείς δεν μπορεί να ενημερώνεται αρκετά να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο καθένας (καθηγητής και εκδότης....) στήνει και από ένα τσαντηράκι... οι συλλογικές προσπάθειες πρέπει να επισημαίνονται.

Καλή αρχή λοιπόν !

Τρεις και μία ευχές

Μετά από πρόσκληση της Εύης ( η οποία να μην ξεχνά παρακαλώ ότι την έχω φίλη και την αγαπώ 40 χρόνια....) εκφράζει και το νομικό μας μπλογκ τρεις ευχές με νομική προοπτική και χιούμορ...

1. όλοι οι νέοι δικηγόροι να εργασθούν χαρούμενα και δημιουργικά, να αμείβονται για τη δουλειά τους κάτι παραπάνω των 700 ευρώ της γενιάς τους (και να το αξίζουν!) και εκτός από τη δικαίωση που προσφέρουν στους γονείς τους επειδή ασκούν αστικά επαγγέλματα να μπορούν να είναι κάπως περήφανοι για τους εαυτούς τους σύμφωνα και με τα έργα της επιστήμης τους….

2. όλοι οι established δικηγόροι να έχουν υγεία και χαρά ζωής (πολλά πικρά μαθαίνω τελευταία και εύχομαι τα καλύτερα σε όλους!) χρόνο για τους φίλους και τις οικογένειές τους και κάτι περισσότερο από εξοχικό, γκόμενα – και σκάφος… για να νοιώθουν σπουδαίοι

3. όλοι οι συνταξιούχοι δικηγόροι και οι οικογένειές τους υγεία και πολλά πράγματα να κάνουν καθώς μια καλή κοινωνική ασφάλιση και τη δυνατότητα να μην τους διώχνει ο φαρμακοποιός γιατί το ταμείο δεν πληρώνει φάρμακα!

Και η τέταρτη ευχή αφορά τα παιδιά που δεν μπήκαν στις νομικές σχολές και τα παιδιά που αλλάζουν δρόμο μετά από νομικές σπουδές:

Να βρουν μέσα από τις αλλαγές και τις αποτυχίες στα μάτια των άλλων το αληθινό νόημα στη ζωή και να την ξεζουμίσουν (κάτι που λίγοι δικηγόροι θα πράξουν….)

Εύη μου ξέρω ότι δεν σε πολυενδιαφέρουν τα νομικά όμως θα είχες πολλά να πεις για την τέταρτη αυτή κατηγορία που οφείλει να μας ενδιαφέρει όλους και που αυτό τον καιρό κλαψουρίζει εντελώς αδικαιολόγητα...

Τιμητικός Τόμος made in Greece

Μια από τις καλοκαιρινές υποχρεώσεις που συνδέονται με τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο είναι και η συγγραφή σε τιμητικούς τόμους. Το καλοκαίρι των διακοπών τελειώνει. Καλώς σας βρίσκω λοιπόν με θέμα τους Τιμητικούς Τόμους των άλλων. Ελπίζω στη ζωή μου να μην χρειαστεί ποτέ να γίνω Τιμητικός Τόμος. Και ευτυχώς κανείς δεν με καταράστηκε ποτέ με τέτοια κατάρα. Δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα συμμετέχω του ανοσιουργήματος. Λίγες φορές προσκλήθηκα (6-7 αν δεν κάνω λάθος) και ήταν όλες μία προς μία. To γλεντάω λοιπόν.
Μου έλεγε ένας συνάδελφος και καθηγητής ότι οι Τιμητικοί Τόμοι κουράζουν τους εκδότες καθώς δεν πουλάνε. Έχουν αρχίσει μάλιστα να εκδίδουν μόνον τον αριθμό αντιτύπων που θα λάβουν όσοι συμμετείχαν. Στην Ελλάδα φυσικά αυτά. Διότι αλλού… πληρώνεις χρυσάφι για τις πιο πρωτότυπες ιδέες και τις πιο τολμηρές σκέψεις της επιστήμης που γράφονται εκεί. Η αλήθεια είναι ότι το άρθρο μου που έχει πιο πολύ τύχει παραπομπών και συζητήσεως έχει γραφθεί για τον Τιμητικό Τόμο Επ. Σπηλιωτόπουλου. Έχω ακούσει και δει γραμμένες κακίες για το άρθρο στον Τιμητικό Τόμο Απ. Γεωργιάδη (ναι ναι αυτό για τα ζώα συντροφιάς………) Έτσι θα έπρεπε να είναι. Αν υπήρχε επιστημονικός διάλογος. Αν…..
Η κουλτούρα της επιστήμης επιβάλλει τη δημιουργία τους και στην Ελλάδα. Τούτο σημαίνει ότι με κάποια σημαντική αφορμή (συνήθως γενέθλια ή κρίσιμες στιγμές όπως συνταξιοδότηση) θεσμοί ή πρόσωπα τιμώνται με τη συγγραφή ενός τόμου από διαφόρους επιστήμονες. Συνήθως την πρωτοβουλία λαμβάνουν κάποιοι με κριτήριο το συναίσθημα και τη σχέση για τον τιμώμενο και καλούν άλλους να συμμετέχουν. Στην Ελλάδα όμως συνήθως πρόκειται για φριχτή αγγαρεία που κάνει κανείς για να μην λείψει από το πάρτυ. Από υποχρέωση ή/και ματαιοδοξία.
Τιμώμενος αυτή τη φορά που γράφω αυγουστιάτικα είναι ένας παλιός μου καλός και πολύ ωραίος καθηγητής. Αυτό το δεύτερο μάλιστα με ιντριγκάρει ιδιαίτερα. Βλέπεις δεν συμβαίνει συχνά. Τι μπορεί λοιπόν κανείς να γράψει για έναν ωραίο επιστήμονα? Μέσα μου το βρίσκω ανατρεπτικό και πρωτότυπο να γράψω ένα κείμενο με ερωτικούς – επιστημονικούς υπαινιγμούς … αλλά όχι. Πρέπει να σεβόμαστε τα πρόσωπα.
Τι μπορεί να γράψει για έναν καλό καθηγητή όταν δεν έχει σχέση συμφέροντος μαζί του? Δεν τον έχει εκλέξει, δεν τον έχει ευνοήσει, δεν τον έχει προικίσει με υποθέσεις ή γνωριμίες? Φυσικά δεν έχει λόγο να τον καλοπιάσει. Παρότι γίνεται στους τιμητικούς τόμους σε βαθμό κακουργήματος συχνά. Κολακείες που θυμίζουν νεκρολογία. Όχι, ο άνθρωπος είναι μια χαρά, δεν του αρμόζει νεκρολογία.
Τι να γράψει κανείς στην Ελλάδα για ένα καθηγητή με περιορισμένο συγγραφικό έργο (είναι πανέξυπνος άνθρωπος άλλωστε…) και κάμποσα χρήματα? Στην Ελλάδα που, όπως λέει και ο ίδιος, δεν υπάρχει επιστήμη?..................
Και όμως θα είμαι ανατρεπτική. Θα γράψω κάτι εντελώς πρωτότυπο (ελπίζω). Κάτι σοβαρό και ουσιώδες (προσβλέπω). Κάτι που να κάψω (φευ) σε μια έκδοση που θα διαβάσω μόνον εγώ αν δεν κάνω προδημοσίευση αλλού. Όχι νεκρολογία. Όχι γλείψιμο. Θα γράψω για ένα φίλο. Με το χιούμορ και τη λεπτή ειρωνεία που του αρμόζει. Με το βάθος σκέψης που μου έμαθε. Και με τη σκανταλιά και την παιδικότητα που τον χαρακτηρίζει. Θα πρέπει ίσως να τον παρηγορήσω που δεν ήταν το έργο του εκτενές. Που έζησε αντί να παριστάνει τον πολυπράγμονα περί το δίκαιο (δύσκολα τα πράγματα).
Την κατάρα μου σου δίνω να γίνεις τιμητικός τόμος στην Ελλάδα είχα πει σε κάποιον άλλο φίλο χαριτολογώντας. Θα γίνει σίγουρα. Και όχι γιατί οι κατάρες μου πιάνουν. Αλλά γιατί το είχε η κούτρα του να κατεβάζει ψείρες. Άσε που θα συγκινηθεί κιόλας. Αλλά αυτός μένει για άλλο καλοκαίρι.
Τούτο τον αύγουστο μετά από ένα μακρύ ωραίο ταξίδι στον κόσμο γεμάτη σκέψεις και εικόνες θα γράψω αλλουνού τιμητικό τόμο. Τίνος αν αναρωτιέστε? Μα τον ΤιμΤομ ενός Ναρκίσσου με ψυχή (και κουσούρια) μικρού παιδιού!
Καλή επιστροφή σε όλους. Καλή επιτυχία στους πρωτοετείς της Νομικής. Στους Επιτυχόντες. Και να προσέχουν να μην γίνουν Τιμητικοί Τόμοι στην Ελλάδα παρακαλώ!

Επικούρια αποτέφρωση

H αποτέφρωση των νεκρών φαίνεται να μπορεί πλέον να γίνει γεγονός και στη χώρα μας. Ο Συνήγορος το Πολίτη είχε λάβει θέση από το 2006. Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό. Μοιάζει να πλησιάζει στην επίλυσή του. Το σχέδιο προεδρικού διατάγματος οφείλει να υπογραφεί άμεσα.

Και μια και για το θάνατο ο λόγος... διαβάστε το καινούργιο βιβλίο του Irvin Yalom Στον κήπο του Επίκουρου - Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου(εκδόσεις Αγρα).

Η νομική μεταχείριση του θανάτου δεν είναι απλό γεγονός. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει το θάνατο ο νομοθέτης (από την ευθανασία, την άμβλωση, την διαθήκη, το κληρονομικό δικαίωμα, το νεκρό σώμα, την αυτοκτονία και τόσα άλλα) φαίνεται πώς αντιμετωπίζει και την ίδια τη ζωή.

Παραμένει γεγονός ότι η νομοθεσία δεν επιτρέπει στον άνθρωπο που ζει να διαχειρίζεται ελεύθερα τα του "μετά", δηλαδή τα όσα θα συμβούν μετά από εκείνον. Η νόμιμη μοίρα, η υποχρεωτική ταφή, οι νομικές εμπλοκές στις διαθήκες και άλλα ρυθμιζόμενα νομοθετικά ζητήματα δείχνουν ότι ο νομοθέτης νομίζει ότι ρυθμίζοντας το θάνατο θα επιτύχει το μαξιμαλιστικό του σκοπό να ελέγξει τη ζωή.

Ποιός είπε ότι δεν δικαιούται και ο νομοθέτης να διακατέχεται από το dur desir de durer?

Προσωπικά ελπίζω και εύχομαι να γίνω στάχτη κάποτε! το ίδιο δυνατά με την ευχή να μην γίνονται στάχτη τα δάση! ελπίζω επίσης και εύχομαι ως τότε, και η αφεντιά μου και τα δάση να τη βγάλουμε καθαρή και να χαιρόμαστε να διαβάζουμε ειδήσεις με συμβολισμό και νόημα, όπως η παρουσία του κ. Τσίπρα στη δεξίωση της Δημοκρατίας συνοδεύοντας την νεαρή και πανέμορφη Καντζίτσα Σανκό!

Δημόσια έργα- Κωδικοποίηση Νομοθεσίας

Αναμένεται από το 2003 οπότε και συστήθηκε Ειδική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή και επιτέλους πραγματοποιήθηκε! Η κωδικοποίηση της νομοθεσίας των δημοσίων έργων είναι γεγονός. Ψηφίσθηκε από τη Βουλή! Είναι πλέον ο νόμος 3669/2008.

Για το νομοθέτημα αυτό μπορούν να ειπωθούν πολλά! Αρχικά ότι αποτελεί ένα δύσκολο έργο το οποίο αναγκαία δημιουργεί προβληματισμούς. Οτι είναι ένα περίπλοκο έργο για το οποίο το ΥΠΕΧΩΔΕ είναι περήφανο! Οτι είναι ένα αναγκαίο έργο. Οτι όμως μπορεί να δημιουργήσει εμπλοκές! Το σημαντικό είναι ότι είναι γεγονός. Τα Νομικά Νέα πιστά στην ενημέρωση σας προσφέρουν την Κωδικοποίηση του ν. 3669/2008 αυτή και ευελπιστούν να γίνει αφορμή για περαιτέρω διάλογο.

Καλή ανάγνωση!

Πεκίνο, αγώνες του έτους 8, έτους του Δράκου και ανθώπινα δικαιώματα.

Ανθρώπινα δικαιώματα και Ολυμπιακοί Αγώνες
Το 1940 η ακύρωση των Ολυμπιακών Αγώνων, οι οποίοι ήταν προγραμματισμένοι να γίνουν στη Ιαπωνία λόγω του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου κατέστησε φανερή τη σχέση της σύγχρονης ιστορικής εξέλιξης με την διεξαγωγή ενός γεγονότος, το οποίο δεν ήταν απλά ένα αθλητικό γεγονός. Τι ήταν άραγε το γεγονός αυτό που ακυρώθηκε;
Το 1971, ένας αγώνας πιγκ- πογκ μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας δήλωσε διεθνώς ότι η Κίνα αποτελούσε τον ισχυρό τρίτο μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ προαναγγέλοντας την εξέλιξη της διεθνούς διπλωματίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Το 1952 ένα σκορ που θεωρήθηκε «παιδικό» στον τελικό του Μπάσκετ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ δήλωσε το θρίαμβο του δυτικού τρόπου ζωής στα ΜΜΕ αν και με αποτέλεσμα που έθετε ερωτηματικά για το νόημα του αθλητισμού του ίδιου.
Το 1972 και το αιματοκύλισμα στο Μόναχο έδωσαν τέλος στα κάθε είδους προσχήματα ως προς τα αθλητικά πράγματα.
Το έτος 8 του έτους του Δράκου το Πεκίνο αναλαμβάνει δράση.Το 2008 στο Πεκίνο αναγνωρίζεται επίσημα ο διεθνής ρόλος της Κίνας, η Ολυμπιακή Επιτροπή της οποίας είχε αναγνωρισθεί ήδη από το 1922. Η Κίνα, η χώρα με τις περισσότερες εκτελέσεις θανατικής ποινής κατ’έτος στον κόσμο, υποδέχεται στο σώμα της ασιατικής ηπείρου, το τυχερό έτος 8 και στις 8 Αυγούστου, ένα γεγονός το οποίο αρκούσε για να λάβει χώρα ακόμη και αναθεώρηση του κινεζικού Συντάγματος ώστε η προστασία της ιδιοκτησίας να κάνει περισσότερο ευπρόσδεκτο το γεγονός. «Πράσινοι Αγώνες, Αγώνες Υψηλής Τεχνολογίας, Αγώνες των Ανθρώπων» επιθυμούν να είναι οι αγώνες του Πεκίνου.
Είναι φανερό ότι η τοποθέτηση των Αγώνων σε έναν συγκεκριμένο τόπο έχει την δυνατότητα να επιφέρει μεταβολές που φαντάζουν αδύνατες, γεγονός που καταδεικνύει σαφώς ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι απλά μία αθλητική διοργάνωση, αλλά ένα γεγονός με έντονη πολιτική βαρύτητα και νομικές ιδιομορφίες.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέφρασε έγκαιρα τις θέσεις του, τις αμφιβολίες της ευρωπαϊκής κοινωνίας για τη δυνατότητα να λάβει χώρα ένα τέτοιο γεγονός με ορθολογική κατοχύρωση των αξιών του Διαφωτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η Ασία διεκδίκησε τη θέση της στο σύγχρονο παγκόσμιο στερέωμα και με αφορμή αυτή την Ολυμπιακή υπόθεση θα επιχειρήσει να καταδείξει αν η παγκόσμια ισορροπία στο χάρτη έχει μεταβληθεί σε βαθμό ικανό να προσδώσει στη σύγχρονη ιστορία επίκαιρες συντεταγμένες. Αν β παγκόσμιος πόλεμος ανέβαλε μία διοργάνωση ο 21ος αιώνας προσανατολίζει το κέντρο του κόσμου προς ανατολάς. Μετά την Αθήνα, το Πεκίνο θα δοκιμάσει τις αντοχές των επιλογών της Ιστορίας.
Είναι πλέον σαφές και αδιαμφισβήτητο: Οι Ολυμπιακοί Αγώνες συντελούν στη λεγόμενη ήπια διπλωματία, αλλά συχνά πηγαίνουν και πιο μακριά. Στο πλαίσιο μιας ιδεολογίας που ενσωματώνει τις αρχές του Διαφωτισμού και την οργάνωση μέσω συντεταγμένων κανόνων, ο αθλητισμός εντεταγμένος στο διεθνές αθλητικό κίνημα εξαπλώνει συστηματικά και με την περιοδικότητα των τετραετιών οι οποίες παρακολουθούν τους τετραετείς κύκλους της Δημοκρατίας γνωστοί από πολλά Συντάγματα, προβάλει σε στάδια με χιλιάδες θεατές και σε οθόνες με εκατομμύρια τηλεθεατές τις θέσεις του.
Η Κίνα θα επιχειρήσει να δοκιμάσει τη δύναμη των σωμάτων και την παντοδυναμία του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ιδεολογίας που το υποστηρίζει. Παράλληλα Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όπως η Olympic Watch (Committee for the 2008 Olympic Games in a Free and Democratic Country) και η Διεθνής Αμνηστεία, θα επιμένουν να αναδεικνύουν την ανάγκη για ανθρώπινα δικαιώματα και τις παραβιάσεις τους.
Η ολυμπιακή διοργάνωση του 2008 αναδεικνύει τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως συντελεστές στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τρόπο διόλου αυτονόητο για ένα αθλητικό γεγονός.
H ανάδειξη της προστασίας των δικαιωμάτων ως μείζον ζητούμενο των Ολυμπιακών Αγώνων
Οι Κινέζοι είναι, όπως λένε, πανέτοιμοι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Το νέο εντυπωσιακό Ολυμπιακό στάδιο χωρητικότητας 100.000 θέσεων, είναι σχεδιασμένο από Ελβετούς αρχιτέκτονες, τους Xέρτζογκ και Nτε Mερόν. Ακριβώς δίπλα του, θα δεσπόζει το κολυμβητικό κέντρο με τη συναρπαστική πρόσοψη: φτιαγμένη από διαφανή προκατασκευασμένα δομικά στοιχεία. O Γάλλος αρχιτέκτων Πολ Aντρέ σχεδίασε το νέο κτίριο του Eθνικού Θεάτρου του Πεκίνου, στο κέντρο της πόλης, το κόστος κατασκευής του οποίου ανήλθε σε 300 εκατομμύρια δολάρια. O Βρετανός αρχιτέκτων Nόρμαν Φόστερ και οι συνεργάτες του σχεδίασαν το νέο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, που η κατασκευή τους ανήλθε σε δύο δισεκατομμύρια δολάρια και που το σχέδιό του είναι εμπνευσμένο από ένα δράκο. Ο Ολλανδός αρχιτέκτων Pεμ Kούλχας επελέγη για να σχεδιάσει τη νέα έδρα της CCTV, της κρατικής ραδιοτηλεόρασης της Κίνας. Το κτίριο θα είναι ένας κυκλικός ουρανοξύστης προϋπολογισμού 600 εκατομμύριων δολαρίων. Ο συμβολικός χαρακτήρας των αρχιτεκτονικών αυτών παρεμβάσεων είναι ολοφάνερος.
Kαθώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο πλησιάζουν όμως αυξάνονται καθημερινά οι κραυγές διαμαρτυρίας για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις όπως η Olympic Watch (Committee for the 2008 Olympic Games in a Free and Democratic Country) και η Διεθνής Αμνηστία θα επιμένουν να αναδεικνύουν την ανάγκη για ανθρώπινα δικαιώματα και τις παραβιάσεις τους. Σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, εντείνονται στην Κίνα τα περιστατικά παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην προσπάθεια των κυβερνητικών αρχών να ολοκληρώσουν έγκαιρα τα ολυμπιακά έργα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.
Συχνές είναι οι περιπτώσεις των αναγκαστικών εξώσεων φτωχών οικογενειών από διάφορες περιοχές, στις οποίες έχει προβλεφθεί η κατασκευή γηπέδων, αλλά και η κράτηση και παρενόχληση όσων διαμαρτύρονται για τις εξώσεις αυτές.
Επίσης, η κυβέρνηση ακόμη δεν έχει εφαρμόσει τα μέτρα που υποσχέθηκε για την ελευθερία των ΜΜΕ, γεγονός που δημιουργεί αμφισβητήσεις για τη διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων και ελευθεριών των ξένων και των τοπικών δημοσιογράφων.
Σημαντικές καταγγελίες ακούγονται επίσης για παραβιάσεις σχετικές με το δικαίωμα στο περιβάλλον.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεχώς εκθέτει τις απόψεις του για το θέμα είτε με αφορμή το Θιβέτ και τις πρόσφατες εξεγέρσεις, είτε με αφορμή παραβιάσεις που αφορούν στην ελευθερία του τύπου, των ΜΜΕ κλπ
Οι ΗΠΑ απέσυραν όμως την Κίνα από τη «μαύρη λίστα» των κρατών που παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Κίνα υπήρχε και στον περσινό κατάλογο αλλά και σ' αυτόν του 2005 με την εξήγηση ότι «ήταν μια από τις χώρες σε όλο τον κόσμο που παραβίαζε κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα». Το θέμα παίρνει μεγάλη έκταση και πλέον εμπλέκει το σύνολο του κόσμου. Η Κίνα άλλωστε εδώ και καιρό είναι μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ενώ το Θιβέτ καίγεται, όπως λένε οι ειδήσεις, η Κίνα αναθεώρησε το Σύνταγμά της εισάγοντας ειδική ρύθμιση για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Ήταν τάχα οι Ολυμπιακοί Αγώνες η αιτία αυτής της συνταγματικής αναθεώρησης?
H αναθεώρηση του συντάγματος της Κίνας του 2004 – τρία χρόνια μετά την αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος
Ειδικότερα το Μάρτιο του 2004 εισήχθη αναθεώρηση στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίναςσύμφωνα με την οποία «Το κράτος σέβεται και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα» ενώ εισήχθη και ειδική πρόβλεψη για την προστασία της ιδιοκτησίας σύμφωνα με την οποία η νομίμως κτηθείσα ιδιοκτησία δεν παραβιάζεται.
Αξίζει να σημειωθεί ότι και η αναθεώρηση του ελληνικού Συντάγματος του 2001 προωθήθηκε με δεδομένη την επικείμενη Ολυμπιακή Διοργάνωση. Συγκεκριμένες διατάξεις του αναθεωρημένου Συντάγματος αποτελούν τέκνο της μέριμνας του συντακτικού νομοθέτη να εισάγει κάποιες αρχές που συνάδουν με την διοργάνωση μιας αειφόρου και βιώσιμης Ολυμπιάδας.
Ειδικότερα η αναθεώρηση του άρθρου 24 Σ. απέβλεψε στην αποτελεσματική πραγματοποίηση της εξέλιξης της χώρας ορίζοντας το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα λάβουν υπόσταση οι σχεδιασμοί του χώρου που θα φιλοξενούσε το σύγχρονο όραμα για την Ελλάδα ιδίως με αφορμή την Ολυμπιακή διοργάνωση. Υπό το πρίσμα του άρθρου 24 σύμφωνα με το Σ. 1975/86 είχε κριθεί από τη νομολογία ότι υπήρχε κάποιου είδους σχέση μεταξύ του Συντάγματος και της Agenda 21 με αναγωγή της τελευταίας σε υπέρτερο κανόνα δικαίου υπερεθνικού χαρακτήρα. Η Agenda 21 όμως ουδέποτε αποτέλεσε κανόνα θετικού δικαίου για την ελληνική έννομη τάξη. Η υιοθέτηση από τη Δ.Ο.Ε. της Agenda 21 μόνον ως πολιτική αρχή και κατεύθυνση θα μπορούσε να επηρεάσει την ελληνική έννομη τάξη και όχι ως κανονιστικό κείμενο με δεσμευτικό χαρακτήρα.
Το δίκαιο της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και τα δικονομικά εμπόδια που αυτό θεωρήθηκε ότι έθετε συνιστούσε για πολλούς βασική αιτία που δυσχεραίνει την πραγματοποίηση των έργων και ιδίως των ολυμπιακών έργων τα οποία θα όφειλαν να ολοκληρωθούν σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Η αναθεώρηση του άρθρου 17 Σ. σε συνδυασμό με αυτή των άρθρων 94 και 95 Σ. στόχευε στην τιθάσευση της αντίστασης των ιδιοκτητών στην προώθηση δημόσιων σκοπών αν και με τρόπο που συνομολογεί σοβαρή σπουδή. Ειδικότερα, με την αναθεώρηση του άρθρου 17 του Συντάγματος εισήχθησαν σειρά νέων ρυθμίσεων σε σχέση με το θεσμό της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, προδήλως ενόψει των επικείμενων επεμβάσεων του συντακτικού νομοθέτη στην εικόνα της Ελλάδας ιδίως με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήδη προωθήθηκε κατά προτεραιότητα και η εξειδικευμένη νομοθεσία για την Προσαρμογή των διατάξεων του Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων προς την κατεύθυνση αυτή και ψηφίσθηκε σχετικός νόμος η ισχύς του οποίου αρχίζει από 1.1.2002. Ειδικές διατάξεις για την απαλλοτρίωση περιέχουν και οι εξειδικευμένοι νόμοι που αφορούν την Ολυμπιακή Διοργάνωση.
Διαπιστώνεται ως εκ τούτου ότι και στην αναθεώρηση του ελληνικού Συντάγματος του 2001 και στην αναθεώρηση του 2004 του Συντάγματος της Κίνας οι Ολυμπιακοί Αγώνες άσκησαν αδιαμφισβήτηση επίδραση. Η επίδραση αυτή κατέστη υποχρεωτική μέσω της Σύμβασης της Φιλοξενούσας Πόλης.
Η ανταγωνιστική σχέση των κανόνων του Ολυμπιακού Κινήματος με αυτούς των κρατών και η θεσμική εξισορρόπηση εκάστης Ολυμπιακής διοργάνωσης
Όταν το 2001 η ΔΟΕ ανέθεσε τη διεξαγωγή των Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο είχε λάβει υπόψη της την υποψηφιότητα που δήλωνε ότι η φιλοξενία των Αγώνων θα βοηθούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδίως τους περιορισμούς στα ΜΜΕ καθώς δεν θα υπήρχαν ενόψει της αναμετάδοσης των Αγώνων. Είναι φανερό για άλλη μια φορά ότι το Ολυμπιακό Κίνημα επιτυγχάνει με συνέπεια εδώ και περισσότερο από ένα αιώνα τη θεσμική διείσδυση που επιδιώκει μέσω των πόλεων που φιλοξενούν τους Αγώνες υποχρεώνοντάς τις συμβατικά να αποδέχονται στους κανόνες του. Οι κανόνες του παιχνιδιού για τους Αγώνες εντοπίζονται στο πεδίο της συμβατικής συναίνεσης μέσα από τη Σύμβαση της Φιλοξενούσας Πόλης. Η αποδοχή της συναίνεσης ως εξισορροπιστικό σημείο των εκατέρωθεν βουλήσεων αναδεικνύει την καταγωγή του στο Διαφωτισμό. Παράλληλα προκύπτει και η συγγένεια των κάθε είδους κανόνων, αθλητικών, σωματειακών, ιδιωτικών, νόμων, των διεθνών συνθηκών και συνταγμάτων, οι οποίοι αποτελούν στο σύνολό τους μια συμφωνία για το παιχνίδι είτε αυτό είναι το παιχνίδι εξουσίας είτε είναι ένα άθλημα είτε είναι ένα κοινωνικό αίτημα. Σε όλες τις περιπτώσεις η επίτευξη συναίνεσης αποτελεί το κρίσιμο σημείο για την ισχύ και την αποτελεσματικότητά τους.
Η συναίνεση αυτή φυσικά δοκιμάζεται σε περιπτώσεις όπου τα κανονιστικά συστήματα των κρατών στις πόλεις των οποίων διεξάγονται οι Αγώνες δεν έχουν σε όμοια εκτίμηση το σύνολο ή μέρος κανόνων του Ολυμπιακού Κινήματος όπως συμβαίνει με την πρόσφατη περίπτωση της Κίνας όπου δοκιμάζεται πραγματικά το Ολυμπιακό Κεκτημένο στα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Είναι γεγονός ότι και κατά τη διάρκεια του β. παγκοσμίου πολέμου υπήρξε ανάλογη δοκιμασία αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. Η παροχή ασφάλειας από το ΝΑΤΟ στους Αγώνες της Αθήνας προκαλεί ανάλογο προβληματισμό, όπως και σημαντικοί περιορισμοί στα προσωπικά δεδομένα. Ας μην ξεχνάμε τέλος ότι οι Αγώνες γίνονται συχνά αφορμή να γεμίζουν κάμερες οι ευρωπαϊκές πόλεις και να αίρεται σημαντικά ο ιδιωτικός βίος.
Το Ολυμπιακό Κίνημα εκτιμά ότι η συνέχεια των Αγώνων προέχει και ότι θα υπάρξει σταδιακή εξισορρόπηση. Από την άλλη πλευρά όμως, η ίδια η ταυτότητα των Αγώνων λόγω της μαζικότητας και της υπερπροβολής της προκαλεί την εγκαθίδρυση απόψεων οι οποίες σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα ήταν αυτονόητες.
Ο νομικός πλουραλισμός συνεπώς δεν παραμένει αντικείμενο διαλόγου των νομικών. Αποτελεί ιδίως αντικείμενο διαλόγου με την Ιστορία την οποία αναμφισβήτητα επιδιώκουν να επηρεάσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ολυμπιακό Κίνημα.
Κατ’αυτό τον τρόπο η σύγχρονη Κίνα μέσω της Σύμβασης της Φιλοξενούσας Πόλης του Πεκίνο, που υπέγραψε ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων εξαναγκάσθηκε σε διάλογο με τη ΔΟΕ και τις αξίες που αυτή εκπροσωπεί. Παράλληλα κατέστησε συνομιλητές την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ που ως ισχυροί παράγοντες στη διεθνή αγορά θα πρέπει πάση θυσία να μην μποϋκοτάρουν τους Αγώνες.
Ο Ολυμπιακός Χάρτης και τα ανθρώπινα δικαιώματα
Τα παραπάνω όμως δεν αναιρούν το γενικότερο προβληματισμό για την ανάδειξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως ζητούμενο του Ολυμπιακού Χάρτη που τείνει να γίνεται ένα μείζον ζητούμενο με την πάροδο των ετών. Ίσως μάλιστα να έλεγε κανείς ότι με δεδομένη την ένδεια στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο Ολυμπιακός Χάρτης αναλαμβάνει την προάσπισή τους ενόψει του ιστορικού ζητούμενου μιας εποχής. Εξίσου όμως αναλαμβάνει και τους συμβιβασμούς που επάγεται η Ολυμπιακή Διοργάνωση η οποία εν τέλει θα λάβει χώρα πλην εξαιρετικού απροόπτου, λησμονώντας τα μείζονα αιτήματα της Ιστορίας.
Ο Ολυμπιακός Χάρτης είναι ο καταστατικός χάρτης του Ολυμπιακού Κινήματος. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ορίζει με ένα κείμενο που ως προς τη δομή μοιάζει συνταγματικό τους βασικούς κανόνες που καθίστανται δεσμευτικοί τόσο για την ίδια όσο και για το σύνολο του Ολυμπιακού Κινήματος. Η δομή του περιλαμβάνει τις Θεμελιώδεις Αρχές, και τους Κανόνες και τις τροποποιήσεις τους που υιοθετεί η Δ.Ο.Ε. Ειδικότερα κεφάλαιά του ρυθμίζουν ζητήματα που αφορούν στο Ολυμπιακό Κίνημα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, τις διεθνείς συνομοσπονδίες, της Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές και τέλος τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι πρόκειται για ένα κείμενο εξαιρετικά λιτό και ταυτόχρονα απολύτως ξεκάθαρο.
Ως προς το οργανωτικό του σκέλος, το περιεχόμενο του Ολυμπιακού Χάρτη συνάδει, όπως είναι αναμενόμενο, με τη σωματειακή φύση του αθλητισμού. Κατά το σκέλος, στο οποίο περιλαμβάνονται ωστόσο ορισμένα «ιδεολογικά» στοιχεία είναι πολύ σαφής η ομοιότητα με μανιφέστο ιδεών και αρχών. Οι αρχές αυτές εμπλουτίσθηκαν με τα χρόνια και επεκτάθηκαν από τα αρχικά εκπαιδευτικά ιδεώδη του de Coubertain, σε πολιτιστικές αναφορές και περιβαλλοντικές επιδιώξεις.
Σήμερα, στο πλαίσιο του Ολυμπιακού Χάρτη, βρίσκουν εφαρμογή μία σειρά από αρχές, όπως η βιώσιμη ανάπτυξη, η ανεκτικότητα, η διεθνής ειρήνη και συναδέλφωση των λαών, η εκεχειρία, ένα όραμα για την εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Κατά το σκέλος αυτό ο Ολυμπιακός Χάρτης είναι δυνατό να συναντά και ενδεχομένως μάλιστα να συγκρούεται με θεμελιώδεις συνταγματικές προβλέψεις κρατών, ή διεθνών συμφωνιών, ή και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναγκαία τίθεται συνεπώς το ζήτημα της σχέσης των κανόνων αυτών με τα εθνικά δίκαια, όχι πλέον σε επίπεδο κανόνων σωματειακής φύσης και συνδεόμενων με το αθλητικό φαινόμενο, αλλά σε επίπεδο κανόνων συνταγματικού περιεχομένου.
Γεγονός με ιδιαίτερο θεσμικό ενδιαφέρον αποτελεί περαιτέρω το ότι μαζί με κάθε Φιλοξενούσα Πόλη, δεσμεύονται για την τήρηση και αποδοχή του Ολυμπιακού Χάρτη και τα κράτη, όπου αυτή βρίσκεται, σύμφωνα με τη σύλληψη του Ολυμπιακού Κινήματος. Κείμενο βασιζόμενο στην αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, η οποία και απετέλεσε βασικό ζητούμενο στα τέλη του 19ου αιώνα, η Σύμβαση της Φιλοξενούσας Πόλης, ορίζει αρχές στις οποίες καλούνται να προσχωρήσουν όσοι συνιστούν μέλη του Ολυμπιακού κινήματος αλλά και τα εθνικά κράτη. Στο σημείο αυτό, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και η ελευθερία του συμβάλλεσθαι συναντώνται με την αρχή του κράτους δικαίου, στο μέτρο που μία σύμβαση ιδιωτικού δικαίου επιφέρει τομές σε θεμελιώδη ζητήματα ενός κράτους.
Οι κανόνες του Ολυμπιακού Κινήματος και το Σύνταγμα
Ο Ολυμπιακός Χάρτης είναι ο ανώτατος καταστατικός χάρτης του Ολυμπιακού Κινήματος και διέπει τις σχέσεις αυτών που ειδικά προβλέπονται σε αυτόν. Εκ πρώτης όψεως ο Ολυμπιακός Χάρτης δεν αφορά πολιτειακές σχέσεις ούτε παρεμβαίνει σε αυτές.
Η σχέση του Ολυμπιακού Χάρτη με τις κείμενες συνταγματικές διατάξεις απεικονίζει την δυναμική των κανόνων του Ολυμπιακού Κινήματος και των κανόνων του εθνικού δικαίου. Η δυναμική αυτή είναι δυνατό να συγκλίνει ως προς τους σκοπούς ή να διίσταται.
Ο Ολυμπιακός Χάρτης υιοθετεί ένα σύνολο κανόνων που αφορούν σε μεγάλο βαθμό τα μέλη του Ολυμπιακού Κινήματος. Πέραν, όμως, των κανόνων αυτών, υιοθετεί περαιτέρω και ορισμένες γενικότερες ρυθμίσεις και αρχές που άπτονται συνταγματικών ζητημάτων ή αφορούν δεοντολογικές ή ηθικές δεσμεύσεις. Μεταξύ των ρυθμίσεων αυτών, συγκαταλέγονται αυτές που αφορούν την εξαγγελία ενός ανθρώπινου δικαιώματος στον αθλητισμό, αυτές που υιοθετούν την αρχή της ανεκτικότητας ή την αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης, καθώς και αυτές που αφορούν το fair play ή άλλες ηθικές αρχές, όπως το φίλαθλο πνεύμα.
Ένα δικαίωμα του ανθρώπου?
Ειδικά όσον αφορά το δικαίωμα στον αθλητισμό η παράγραφος 8 των Θεμελιωδών Αρχών του Ολυμπιακού Χάρτη ορίζει ότι: « Η άσκηση του αθλητισμού είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Κάθε πρόσωπο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αθλείται σύμφωνα με τις ανάγκες του».
Το ζήτημα της νομικής φύσης της σχετικής πρόβλεψης καθίσταται σημαντικό στο πλαίσιο της Σύμβασης της Φιλοξενούσας Πόλης και της υποχρέωσης των κρατών να τηρήσουν τους όρους της.
Δεν τίθεται όμως ζήτημα υποχρέωσης κατοχύρωσης ανάλογου δικαιώματος από τα κράτη, στο πλαίσιο των υποχρεώσεων που αναλαμβάνουν λόγω της φιλοξενίας των αγώνων. Προδήλως η ρύθμιση έχει κυρίως συμβολικό χαρακτήρα.
Κανονιστικό χαρακτήρα αποκτά η ρύθμιση του άρθρου 8 του Ολυμπιακού Χάρτη στο πλαίσιο των κανόνων που διέπουν το Ολυμπιακό Κίνημα και για τις ανάγκες της ερμηνείας του οικείου συστήματος κανόνων. Υπό αυτήν την έννοια, το σύνολο των δραστηριοτήτων του Ολυμπιακού Κινήματος θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη το σχετικό δικαίωμα εκάστου και να το αποδέχεται συστηματικά.
Ως τελική επισήμανση, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η ρύθμιση του άρθρου 8 του Ολυμπιακού Χάρτη, ανεξάρτητα από τον κανονιστικό ή συμβολικό χαρακτήρα της, χαρακτηρίζεται από μια πρωτόγνωρη οικουμενικότητα, η οποία οφείλεται ιδίως στην παγκοσμιότητα του αθλητικού κινήματος και τη σωματειακή του οργάνωση. Από την άποψη αυτή, αποτελεί παράδειγμα «οικουμενικού» δικαιώματος και αντικείμενο προβληματισμού σε σχέση με τις ποικίλες πηγές κανόνων με ανάλογο περιεχόμενο.
Η προστασία του περιβάλλοντος
Επίσης, η παράγραφος 13 του άρθρου 2 του Ολυμπιακού Χάρτη ρητά αναφέρεται στη μέριμνα που οφείλει να λαμβάνει η Δ.Ο.Ε. και το Ολυμπιακό Κίνημα για την προστασία του περιβάλλοντος και την προώθηση των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης.
Η προστασία του περιβάλλοντος και η βιώσιμη ανάπτυξη θεωρείται ο τρίτος πυλώνας του Ολυμπιακού κινήματος και ήδη η Δ.Ο.Ε. έχει αποδεχθεί την Agenda 21, με την οποία και αυτοδεσμεύθηκε. Στις 23 Οκτωβρίου του 1999 έλαβε χώρα στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας η 3η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη της Δ.Ο.Ε. για τον αθλητισμό και το περιβάλλον, στη διάρκεια της οποίας υιοθετήθηκε η Agenda 21 από το Ολυμπιακό κίνημα, ενώ παράλληλα εξεδόθη «Δήλωση για τον Αθλητισμό και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη». Σύμφωνα με τη δήλωση αυτή, η Agenda 21 του Ολυμπιακού Κινήματος είναι ένα εργαλείο, το οποίο καθορίζει δράσεις στο πλαίσιο της αποτελεσματικής συνεισφοράς του Ολυμπιακού Κινήματος στην βιώσιμη ανάπτυξη. Όλα τα μέλη του Ολυμπιακού Κινήματος και όλοι οι συμμετέχοντες στον αθλητισμό και της αθλητικές επιχειρήσεις καλούνται να συμμορφωθούν με την Αgenda 21 με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και με σεβασμό στον πολιτισμό, τις παραδόσεις και τις πεποιθήσεις τους.
Ολυμπιακός Χάρτης και Ανεκτικότητα
Η Δ.Ο.Ε. οραματίζεται την Πολιτεία των Ολυμπιακών Αγώνων βιώσιμη με αθλητικές εγκαταστάσεις και χώρους άθλησης, αλλά ιδίως ανεκτική. Ναοί του συνόλου των δογμάτων και των θρησκειών έχουν τη θέση τους στην «πολιτεία» αυτή και κανείς δεν διώκεται για τις πεποιθήσεις του.
Σε αντίθεση με τους κανόνες που απευθύνονται ειδικά στα μέλη του Ολυμπιακού Κινήματος, οι προαναφερόμενες ρυθμίσεις απευθύνονται γενικότερα στο σύνολο των πολιτών του κόσμου. Στο μέτρο δε, που δια της εκάστοτε Συμβάσεως της Φιλοξενούσας Πόλης δημιουργείται η δέσμευση να τηρηθούν οι αρχές αυτές και από τα δημόσια νομικά πρόσωπα που εκπροσωπούν την πόλη και, κατ’ επέκταση, από το κράτος που υποδέχεται τους Αγώνες, ανακύπτουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ζητήματα ως προς το είδος και το βαθμό δέσμευσης που ασκούν οι κανόνες του Ολυμπιακού κινήματος στις εσωτερικές έννομες τάξεις.
Σύμφωνα με τον Ολυμπιακό Χάρτη συνεπώς κατοχυρώνεται και η ανεκτικότητα ως σημαντική αρετή της Ολυμπιακής Διοργάνωσης και της χώρας που τη φιλοξενεί.
Οι Αγώνες μιας πόλης, μιας σύμβασης και μιας ιδεολογίας
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι σύμφωνα με το άρθρο 36 του Ολυμπιακού Χάρτη, οι αγώνες, τους οποίους αναθέτει η Δ.Ο.Ε. σε μία πόλη, την λεγόμενη Φιλοξενούσα πόλη (άρθ. 37). Προβλέπεται επίσης δέσμευση για τις εθνικές Κυβερνήσεις προς τη Δ.Ο.Ε. ότι, εφόσον τους ανατεθεί η διοργάνωση των Αγώνων, θα τηρήσουν τον Ολυμπιακό Χάρτη (παρ. 4 άρθρ. 37 Ολυμπιακού Χάρτη). Στη βάση αυτή διεξάγεται σήμερα ο διάλογος για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα.

Η πόλη που τελικά επιλέγεται ως Φιλοξενούσα πόλη καθώς και η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή οφείλουν να δεσμευθούν συμβατικά με τη Δ.Ο.Ε. (παρ. 8 αρθ 37 Ολυμπιακού Χάρτη). Οι Ολυμπιακοί Αγώνες οργανώνονται μόνο υπό αυτές τις συνθήκες, με ορισμένο ιδεολογικό ένδυμα και αρχές, που καθορίζόνται ρητά από τον Ολυμπιακό Χάρτη και σε ορισμένο χρόνο (στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η έννοια της Ολυμπιάδας, η οποία συνίσταται σε κρίσιμο και συμβολικό πολιτικά διάστημα τεσσάρων ετών), με "αποκλειστικό έλεγχο" της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (άρθ. 11 Ολυμπιακού Χάρτη), και εξειδικευμένη ρύθμιση από τα άρθρα 36 και επόμενα του Ολυμπιακού Χάρτη. Παρόλα αυτά το οικείο συμβατικό πλαίσιο δεν φέρει ισχυρές ρήτρες καταγγελίας. Τούτο δημιουργεί κάποιες αμφιβολίες όσον αφορά τον εξαναγκαστό του χαρακτήρα. Η ΔΟΕ τις περισσότερες φορές ενεργεί διπλωματικά και επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην καλή τέλεση των Αγώνων και όχι στους ευρύτερους στόχους που τυχόν επιτευχθούν.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, κατά τη σύλληψη και εκτέλεσή τους, συνιστούν σημαντική ιδεολογική και πολιτική παρέμβαση στην ιστορία του κόσμου με ρητό στόχο την αναμόρφωση του πεπρωμένου της ανθρωπότητας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού επιλέγεται η ανά τετραετία συμβατική δέσμευση πόλεων και η συμβατική υποχρέωση των κρατών, στα οποία κείται η εκάστοτε Φιλοξενούσα Πόλη, να επιτελέσουν ένα ρόλο και να διαμορφώσουν το καθεστώς τους στο πλαίσιο της βούλησης του Ολυμπιακού Κινήματος. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναλαμβάνουν κατά τον Ολυμπιακό Χάρτη ρόλο κοινωνικού μεταρρυθμιστή με εργαλείο τη συμβατική ελευθερία. Η ιδεολογία αυτή έχει ειδική σημασία όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με πόλεις, χώρες και πολιτισμούς που δεν έχουν ασπασθεί τις ίδιες ιδεολογικές βάσεις του Διαφωτισμού όπως στην περίπτωση της Κίνας.
Είναι ως εκ τούτου φανερό ότι η Φιλοξενούσα Πόλη αναλαμβάνει συμβατικά και μέσω του ιδιωτικού δικαίου ένα σύνολο σημαντικών δεσμεύσεων που αφορούν και τη χώρα στην οποία βρίσκεται η Φιλοξενούσα Πόλη, οι οποίες συχνά είναι δυνατό να άπτονται ακόμη και συνταγματικών ρυθμίσεων. Το κατά πόσον οι δεσμεύσεις αυτές θα παραμείνουν συμβολικές ή θα συντελεσθούν πάντως μένει αμφίβολο. Τόσο αμφίβολο όσο και η διασφάλιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου στην Κίνα.

Επειδή οι μέρες της γιορτής πλησιάζουν και πρέπει να μην ξεχνιόμαστε.

(πρόκειται για μέρος υπό δημοσίευση άρθρου της Ελένης Τροβά και του Παναγιώτη Σκουρή στο περιοδικό Δικαιώματα του Ανθρώπου)