ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΑ

NOMIKΑ ΝΕΑ LAW BLOG

NOMIKΑ ΝΕΑ LAW BLOG

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

συνέντευξη με έναν υποψήφιο πρόεδρο ΙΙ



 συνέντευξη με έναν υποψήφιο πρόεδρο ΙΙ

Ο Βασίλης Βραχιώτης θεωρεί ότι το ζήτημα των δικηγόρων “Επείγει”. Εκανε λοιπόν το βήμα να διεκδικήσει τη θέση του Προέδρου του ΔΣΑ στις επικείμενες εκλογές. Με χαρά μου είδα ένα συνάδελφο που γεννήθηκε το 1970 να έχει τόση αυτοπεποίθηση και κέφι, να έχει κάνει εξαιρετικές σπουδές,  να εργάζεται δυναμικά εδώ και χρόνια και να μετέχει πολλών επιστημονικών συλλόγων. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά προς το παρόν είναι όμως φίλος ενός πολύ καλού μου φίλου, του Ντίνου του Ρόβλια. Ετσι στη γιορτή αυτή των δικηγόρων, όπως μου έμαθε ο πατέρας μου από τα παλιά χρόνια, μοιραζόμαστε θέσεις, ιδανικά, και απόψεις για τη δικαιοσύνη και τους δικηγόρους ανεξάρτητα σε ποιό συνδυασμό μετέχουμε. Είναι γνωστό πιά ότι θα στηρίξω τον Παναγιώτη Περάκη, αλλά εξίσου γνωστό είναι ότι και ο Περάκης και εγώ σεβόμαστε ιδιαίτερα τους άλλους συναδέλφους και θα χαρούμε με τη χαρά τους. Ιδού λοιπόν οι θέσεις του Βασίλη Βραχιώτη στις δύσκολες νομίζω ερωτήσεις που του έθεσα: 
Πείτε μας με τρείς προτάσεις ποιος είστε και ποια είναι τα σχέδιά σας για τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Μάχιμος δικηγόρος, που ουδέποτε αναζήτησα, αντιθέτως πολλές φορές αρνήθηκα, οποιαδήποτε έμμισθη θέση, για το λόγο ότι είμαι λάτρης της ελεύθερης δικηγορίας.
Εκ φύσεως ενεργός πολίτης, ακριβώς γιατί δεν μου αρέσει να αποφασίζουν οι άλλοι για μένα χωρίς εμένα.
Όταν έγινα δικηγόρος, ήταν η στιγμή που πραγματοποίησα το αυτονόητο για τον εαυτό μου, διότι αν και ήμουν καλός στις θετικές επιστήμες, ουδέποτε με φαντάστηκα κάτι άλλο. Η αγάπη μου για τη δικηγορία είναι και ο μόνος λόγος που με ωθεί στην ενασχόληση με τα του Δικηγορικού Συλλόγου.
Οραματίζομαι δικηγόρους, εξέχουσες προσωπικότητες της κοινωνίας μας, ανεξάρτητους υπερασπιστές των δικαιωμάτων του πολίτη, με κύρος, βαθιά μόρφωση και προπάντων αξιοπρέπεια.
Για την επόμενη μέρα, θεωρώ ότι ως Σύλλογος οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε την υπέρμετρη συρρίκνωση του πραγματικού εισοδήματος του δικηγόρου, ως αποτέλεσμα της πέρα από κάθε λογική υψηλής φορολόγησης και των εξωπραγματικών-αντισυνταγματικών ασφαλιστικών εισφορών, σε συνδυασμό με την τεχνητή μείωση της ύλης μας. Εξίσου σημαντικά προβλήματα είναι η επί τα χείρω, σε ποιότητα και ταχύτητα, απονομή της Δικαιοσύνης και ο υπερπληθυσμός των δικηγόρων, που αναμφισβήτητα πλήττει και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Με τους συνεργάτες μου έχουμε καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις, προσβλέποντας σε βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες λύσεις για το σύνολο των δικηγόρων, με ιδιαίτερη μέριμνα για τους νέους συναδέλφους μας.
Τα μεταπτυχιακά σήμερα εκτιμώνται ως υποχρεωτικά για τους νέους δικηγόρους. Εσείς τι μεταπτυχιακές σπουδές έχετε?
Προσωπικά, αν και έχω κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή Αθηνών στο Εργατικό Δίκαιο και μου απονεμήθηκε ο τίτλος του υποψήφιου διδάκτορα στη Νομική Σχολή της Αθήνας, με «κέρδισε» η μάχιμη δικηγορία και το Ποινικό Δίκαιο. Σαφέστατα οι μεταπτυχιακές σπουδές για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ενασχόλησης είναι πλεονέκτημα, πιστεύω όμως ότι ο πλέον αξιοζήλευτος μεταπτυχιακός τίτλος για κάθε νέο συνάδελφο είναι η εμπειρία που αποκτάται στις αίθουσες των δικαστηρίων, στη σύνταξη των δικογράφων και στη διαρκή παράσταση στο πλευρό του πολίτη.
Ασκείτε το επάγγελμα και σε ποιον τομέα ακριβώς?
Τις μέρες αυτές συμπληρώνω 20 χρόνια δικηγορίας, ασχολούμενος όπως προανέφερα κυρίως με το Ποινικό και κατά δεύτερο λόγο με το Εργατικό Δίκαιο. Παραταύτα, τολμώ να πω ότι όλα αυτά τα χρόνια, με τους συνεργάτες μου, χειρίστηκα υποθέσεις που καλύπτουν όλο το φάσμα της δικηγορίας και με παραστάσεις σε Δικαστήρια όλων των βαθμίδων.
Τι ήταν αυτό που δεν θα κάνατε ποτέ κατά την άσκηση του επαγγέλματός σας?
Δεν θα έκανα ποτέ αυτό που δεν κάνω και ως άνθρωπος, δηλαδή να εξαπατήσω τον «συνομιλητή» μου είτε αυτός έχει την ιδιότητα του γνωστού ή φίλου είτε την ιδιότητα του εντολέα. Η σχέση δικηγόρου-πελάτη δε μπορεί και δεν πρέπει να έχει «ψιλά γράμματα» και δυσδιάκριτα όρια, αλλά να είναι διάφανη και ξεκάθαρη σε όλα τα επίπεδα της. Το ίδιο και σε μεγαλύτερο βαθμό ισχύει και για το συνάδελφο είτε αντίδικο είτε συνεργάτη.
Σε τι πιστεύετε ότι διαφέρει η πρότασή σας από αυτή των λοιπών υποψηφίων?
Σέβομαι όλους τους συνυποψηφίους μου και ενημερώνομαι για τις θέσεις τους. Οφείλω όμως να τονίσω ότι το πρόγραμμα που θα παρουσιάσουμε με το συνδυασμό «ΕΠΕΙΓΕΙ» δίνει όραμα για το μέλλον, με έμφαση στην τεκμηρίωση και στο ρεαλισμό των προτάσεων, προκειμένου να είναι εφικτές οι προτεινόμενες λύσεις. Προτάσεις και θέσεις που είναι προϊόν συλλογικής και επίπονης εργασίας, από έμπειρο και με γνώση των προβλημάτων επιτελείο το οποίο, αν και έχει καταβολές που καλύπτουν το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος, έχει το πλεονέκτημα της πλήρους ανεξαρτησίας σκέψης και δράσης χωρίς καμία απολύτως κομματική εξάρτηση ή αγκύλωση. Τα στοιχεία αυτά θεωρώ ότι έχει ανάγκη η συλλογική μας εκπροσώπηση, η οποία για αρκετά χρόνια ήταν δέσμια παλαιοκομματικών λογικών, προσωπικών φιλοδοξιών και αναποτελεσματικών δράσεων.
Τι θα λέγατε σε ένα δικηγόρο που λίγο πριν διαγράφθηκε από το ΔΣΑ μην αντέχοντας τις δαπάνες του επαγγέλματος?
Σίγουρα είναι λυπηρό και ελπίζω την επόμενη τετραετία, αν οι συνάδελφοι με τιμήσουν με την ψήφο τους, οι παράγοντες που οδήγησαν τους δικηγόρους στην ανέχεια, την έξοδο από το επάγγελμα και την περιθωριοποίηση ή τη μετανάστευση, να εκλείψουν. Έχοντας την εμπειρία, τη γνώση και παράλληλα τη διάθεση για έργα και όχι λόγια, πιστεύω ότι μπορούμε να ανατρέψουμε την κατάσταση.
Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο δικηγόρο?
Η δικηγορία είναι τρόπος ζωής. Πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις, να αφιερώνεις χρόνο στο διάβασμα και την ενημέρωση, να μη διστάζεις να ρωτάς και, κυρίως, να είσαι συνεπής και ειλικρινής με τον εντολέα ή το συνεργάτη σου. Σαφέστατα, απαιτείται θάρρος στην έκφραση της γνώμης, αλλά και επίγνωση της βαρύτητας του λειτουργήματος που υπηρετούμε. Αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν έναν δικηγόρο να ξεχωρίζει και να καταξιώνεται επαγγελματικά.  Τέλος, θα πρότεινα στους νέους να μην αφήσουν, σε αυτές τις εκλογές, άλλους να αποφασίσουν για το μέλλον τους.
  1. Γιατί πιστεύετε ότι κατεβαίνουν στις εκλογές αυτές τόσα πολλά ψηφοδέλτια?
Σημεία των καιρών. Το σίγουρο είναι ότι δεν αντιπροσωπεύουμε όλοι και δεν προτείνουμε όλοι τα ίδια πράγματα. Δεν έχουμε όλοι την ίδια γνώση και εμπειρία, δεν προτάσσουμε όλοι το συλλογικό συμφέρον, δεν ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τις παθογένειες του παρελθόντος και τις παλαιοσυνδικαλιστικές αντιλήψεις, είμαστε άξιοι της τύχης μας
Γιατί πιστεύετε ότι υπάρχει τόσο μεγάλη αποχή στις εκλογές του ΔΣΑ από τους δικηγόρους?
Στους δικηγόρους κυριαρχεί η απογοήτευση. Τα τελευταία χρόνια, οι όποιες προσδοκίες διαψεύστηκαν. Ο Δ.Σ.Α. απώλεσε τον θεσμικό βηματισμό του, η λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου απαξιώθηκε, με αποκορύφωμα τις πολύμηνες αναποτελεσματικές αποχές μας. Οι αγώνες δόθηκαν με λάθος τρόπο και σε λάθος «γήπεδο», όπως πολλές φορές είχα επισημάνει στο ΔΣ. ΕΠΕΙΓΕΙ ο Σύλλογος να αποτελέσει την ομπρέλα προστασίας των δικηγόρων και να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του. ΕΠΕΙΓΕΙ οι συνάδελφοι να ορθώσουν το ανάστημά τους συμμετέχοντας στις εκλογές και να επιλέξουν τον καταλληλότερο.
Ποια είναι η άποψή σας για τις εισπρακτικές δικηγορικές εταιρίες ?
Στην Ελλάδα είσαι ή δεν είσαι ότι δηλώνεις. Συνεπώς, στην ερώτηση αυτή, η απάντηση είναι ότι οι δικηγορικές εταιρίες θα πρέπει να λειτουργούν ως δικηγορικές και οι εισπρακτικές, ως εισπρακτικές και να κρίνονται αναλόγως. Η νομοθεσία πρέπει να εφαρμόζεται και να διασφαλίζει το καλύτερο για τον πολίτη. Όπου αυτό δε συμβαίνει δημιουργούνται προβλήματα. Δεν πρέπει να συγχέονται οι δικηγορικές εταιρίες με τις εισπρακτικές.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας όνειρο αν εκλεγείτε πρόεδρος του ΔΣΑ?

Ο Έλληνας δικηγόρος να αποκτήσει τη δύναμη και το κύρος που του αρμόζει. Ο Δ.Σ.Α. να γίνει οδηγός των εξελίξεων προς όφελος των δικηγόρων και των πολιτών. Η κατάσταση είναι κρίσιμη και γνωρίζω πολύ καλά ότι ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, οι δικηγόροι δίνουν αγώνα επιβίωσης. Αποτελεί στοίχημα ζωής να επιστρέψει στους δικηγόρους το χαμόγελο.
Τελειώνοντας θέλω να σας ευχαριστήσω που μου προσφέρατε την ευκαιρία και το βήμα να μοιραστώ, με εσάς και τους αναγνώστες σας, τις σκέψεις μου.

Βασίλη Βραχιώτη σου ευχόμαστε καλή επιτυχία και προσωπικά η εκλογική αυτή διαδικασία να μου προσφέρει ένα νέο φίλο.
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInGoogle+Email to someone

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

τα καλά νέα

Αρκετά πικρά και δύσθυμα ακούγονται αυτό τον καιρό για τους δικηγόρους και τα προβλήματά τους. Ισως περισσότερα από όσα αξίζουμε. Και για να γίνω πιό σαφής:
1. ποτέ οι δικηγόροι δεν είχαν την εκπαίδευση, τη γλωσσομάθεια και την γενικότερη παιδεία που έχουν σήμερα σε τόσο μεγάλο μάλιστα βαθμό. Οχι όλοι προφανώς. Αλλά πολύ περισσότεροι από ότι στο παρελθόν. Κάποτε αρκούσε να ξέρεις γερμανικά για να έχεις σπουδαία πελατεία. Οχι πολύ παλιά πρέπει να πω. Τώρα γερμανικά ξέρουν πάμπολλα παιδιά!
2. ποτέ στη δικηγορία δεν μετείχαν τόσες γυναίκες όσο σήμερα. Δεν έχει κατακτηθεί το καλύτερο ακόμη. Ομως στα δικαστήρια τα κορίτσια είναι παντού. Και όταν πιάνει κανείς τις πολλές θέσεις σίγουρα θα φτάσει και στην κορυφή. Χωρίς να είναι κόρη, σύζυγος, γκόμενα ή συγγενής όπως συμβαίνει στην πολιτική. Με το σπαθί της μόνον. Εκτός από κυρίες, σκίζουν δυναμικά και γκέι, και λεσβίες χωρίς να πρέπει να κρύψουν τις επιλογές τους. Σε ένα επάγγελμα που μέχρι χθες ανήκε στους άνδρες. Η αξία επιβάλλεται σιγά σιγά. Και το φύλο έρχεται δεύτερο.
3. ποτέ στη δικηγορία δεν υπήρχαν τόσα φτωχόπαιδα που προκόβουν και διακρίνονται. το επάγγελμα ήταν ένα αστικό επάγγελμα για εύπορους και συνήθως διαδόχους κάποιων γνωστών πατεράδων. Σήμερα εύποροι γνωστοί δικηγόροι προσπαθούν να ορίσουν διαδόχους εις μάτην. Οχι γιατί δεν έχουν κατάλληλα τέκνα. Αλλά γιατί και τα τέκνα των άλλων, τα τέκνα του καθενός, ξεχωρίζουν και τα καταφέρνουν. Ευτυχώς τα καταφέρνουν και οι διάδοχοι, γιατί όχι?
4. ποτέ στη δικηγορία η Ελλάδα δεν έδωσε τόσους διεθνείς πρωταγωνιστές όσους έχει προσφέρει σήμερα. από το γραφείο μου μόνον πέρασαν ασκούμενοι που διαπρέπουν στην Ελβετία, στην Ολλανδία και σε κάθε άκρη της γης. Τον καιρό του "εγνωσμένου κύρους" όπως λένε οι γκρινιάριδες ζήτημα ήταν να έχεις πάει στο Παρίσι για ψώνια.
5. ποτέ η δικηγορία δεν είχε τόσα διδακτορικά, τόσους πανεπιστημιακούς παρόντες στο επάγγελμα, τόσους μορφωμένους ευρύτερα ανθρώπους. Δε συζητώ για μάστερ και τέτοια. Τα διεθνή και τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν γεμίσει ελληνάκια δικηγοράκια που παίρνουν τα σώβρακα των πάντων. Και δουλεύουν και από πάνω. ας δούμε και αυτά τα παιδιά. Οι νέες τεχνολογίες είναι αυτονόητες όταν τον καιρό που εγώ ξεκίνησα αρκούσε η πέννα και η μούρη. Ολοι με λαπτοπάκια και με βάσεις δεδομένωνη σε καθημερινή χρήση.
6. ποτέ η δικηγορία δεν επέτρεπε τόση ελευθερία και τόσες επιλογές. όφειλες να δουλεύεις σε συγκεκριμένη γειτονιά, να έχεις ένα γραφείο συγκεκριμένου τύπου, να ντύνεσαι με συγκεκριμένο τρόπο. Ο Λυκουρέζος φόραγε τιράντες και ήταν θέμα. τώρα όλοι μπορούν να ξεχωρίσουν και να είναι αποδεκτοί. Σπουδαία γραφεία είναι σε κάθε άκρη της πόλης. Δικηγόροι κυκλοφορούν με μηχανές και σακίδια. Με πολύ χαμόγελο και όχι σοβαροφάνεια. Δείτε τους. δεν κυκλοφορεί μονάχα η ψώρα και η πίκρα αν και υπάρχει και αυτή.
7. ποτέ οι δικηγόροι δεν συνεργάζονταν όσο σήμερα. Σε εταιρίες, σε κοινές εγκαταστάσεις. Ισως οι περισσότερες προσπάθειες να γίνονται αργά και με δυσκολία. Ισως να υπάρχουν αλλαγές στους πρωταγωνιστές και εκμετάλλευση των νεώτερων. Ισως πολλά από όσα γράφονται και λέγονται να είναι φούμαρα. Ομως γίνονται και πολλά. Παλαιά ο άριστος των δικηγόρων Παρασκευάς μόνος κυκλοφορούσε, μόνος έγραφε, μόνος υπέγραφε. Με το ίδιο γκρί κοστούμι. Δείτε τώρα πόσες εταιρίες και πόση εξειδίκευση σε συγκεκριμένους τομείς.
8. ποτέ οι δικηγόροι δεν περιφρονούσαν τα πολιτικάντικα και τα συνδικαλιστικά όσο σήμερα. παλεύουν μόνοι τους και ότι καταφέρουν. πολλοί αποσύρονται και αλλάζουν δουλειές. Και διαπρέπουν και εκεί. Ο συμφοιτητής μου μόνον ο Χάρης Γούλιος, ο Σπύρος Φράγκος και τόσοι άλλοι σκίζουν αλλού. Πώς άλλωστε?
9. και ένα τελευταίο. Ποτέ η δικηγορία δεν έφτειαξε τόσους εύπορους δικηγόρους όσο συμβαίνει σήμερα. Κάποτε όφειλες να ξεκινήσεις εύπορος και να παραμείνεις αν τα κατάφερνες. Τώρα βλέπεις πρόοδο στο οικονομικό σκέλος από πολλούς. Από τη δουλειά που φορολογείται 80%. Με τεράστια δυσκολία. Αλλά η δικηγορία παράγει πλούτο και βελτιώνει τις συνθήκες ζωής. Οι περισσότεροι μάλιστα επώνυμοι και παρόντες δικηγόροι, πλούτισαν από το επάγγελμά τους. Υπάρχουν φυσικά και λαμόγια. και κλέφτες. αλλά υπάρχουν και πολλοί που γύρισαν τη μοίρα τους. και την έφτειαξαν στα μέτρα τους. Οπως και πολλοί ξεπέφτουν.
Αυτά για σήμερα γιατί η μίρλα δείχνει γήρας και δεν αξίζει σε όλους. Μήπως και τα καλά νέα πρέπει να ακούγονται και να εκπροσωπούνται?

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

συνέντευξη με έναν υποψήφιο πρόεδρο



Πριν λίγα χρόνια τα Νομικά Νέα φιλοξένησαν συνέντευξη του Βασίλη του Αλεξανδρή προεκλογικά. Τον κ. Αλεξανδρή δεν τον γνώριζαν  τα Νομικά Νέα προσωπικά αλλά τον είδαν σαν πρόκληση. Τώρα καλούμε ένα φίλο αγαπητό να μας πει τις θέσεις του σε δύσκολα ερωτήματα. Ελπίζουμε να δώσει έναυσμα και σε άλλους να μας πουν τις θέσεις τους. Ο λόγος στον Παναγιώτη Περάκη λοιπόν με τις ευχές μας για δικαίωση των στόχων του.
  1. Πείτε μας με τρείς προτάσεις ποιος είστε και ποια είναι τα σχέδιά σας για τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Αποφάσισα να σπουδάσω νομικά στα μισά της Β΄ Λυκείου, ενώ η κατεύθυνση που είχα ως τότε ήταν για το Πολυτεχνείο, όταν είδα στον κινηματογράφο της οικογένειας της μητέρας μου στα Χανιά την ταινία “Ο Πεταλούδας” και συγκλονίστηκα από τον αγώνα του πρωταγωνιστή -Στηβ Μακ Κουήν- για δικαιοσύνη και ελευθερία. Σήμερα, πατέρας τριών παιδιών πια, μετά από 25 χρόνια δικηγορίας και παρ΄ όλες τις δυσκολίες, δεν το μετάνοιωσα ποτέ, γιατί και στην τελευταία μικρή υπόθεση που αναλαμβάνω μπορώ πάντα να ξαναβρώ τους λόγους που με οδήγησαν στην απόφασή μου αυτή. Πέρα όμως από τη βιωματική θεώρηση της δικηγορίας, η εμπειρία μου τα τελευταία χρόνια ως εκπροσώπου των Ελλήνων δικηγόρων στην Ευρώπη με βοήθησε να δω καλύτερα και τη μεγάλη εικόνα, να συνειδητοποιήσω δηλαδή τον κρίσιμο ρόλο της δικηγορίας παντού, σε όλες τις χώρες, για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη.
Όσον αφορά στα σχέδιά μου για τα επόμενα χρόνια, αυτά έχουν να κάνουν με την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων του Συλλόγου και των δικηγόρων, προσπάθεια που απαιτεί αφοσίωση και δεν αφήνει πολλά περιθώρια για άλλες σκέψεις. Βεβαίως, όλα  θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα των επικείμενων δικηγορικών εκλογών.
  1. Τα μεταπτυχιακά σήμερα εκτιμώνται ως υποχρεωτικά για τους νέους δικηγόρους. Εσείς τι μεταπτυχιακές σπουδές έχετε?
Έχω κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, στο δίκαιο της πληροφορικής και τη νομική πληροφορική. Λίγο μετά, γυρνώντας στη Νομική Αθηνών, υπήρξα για λίγο ερευνητής στον Τομέα Δημοσίου Δικαίου και ξεκίνησα διδακτορικό στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, πριν ακόμη υπάρξει σχετική εθνική ή κοινοτική νομοθεσία. Δυστυχώς δεν το ολοκλήρωσα ποτέ, λόγω του θανάτου του επιβλέποντος καθηγητή και δασκάλου μου, του αείμνηστου Αριστόβουλου Μάνεση. Σήμερα είμαι υποψήφιος διδάκτορας στο πεδίο των ανωνύμων εταιρειών.
  1. Ασκείτε το επάγγελμα και σε ποιον τομέα ακριβώς?
Όχι απλά ασκώ το επάγγελμα, αλλά ζω αποκλειστικά απ΄ αυτό, όντας ένας “μάχιμος” δικηγόρος με όλες τις έννοιες,  κάνοντας δηλαδή τόσο δικαστηριακή όσο και συμβουλευτική δικηγορία, σε αρκετούς κλάδους του δικαίου: εμπορικό/εταιρικό, διοικητικό, αρκετό ποινικό, ιδίως οικονομικό έγκλημα, αλλά και άλλα, όπως οικογενειακό ή αθλητικό δίκαιο.
  1. Τι ήταν αυτό που δεν θα κάνατε ποτέ κατά την άσκηση του επαγγέλματός σας?
Απεχθάνομαι το ενδεχόμενο η δουλειά μου να γίνει απλή διεκπεραίωση. Δεν ξεχνώ ποτέ τους κανόνες δεοντολογίας στις σχέσεις με τους συναδέλφους μου. Και φυσικά, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δικηγόρων, δεν διανοούμαι να παραβιάσω τη σχέση εμπιστοσύνης με τον εντολέα μου και το καθήκον πίστης σ΄ αυτόν. Αυτά πιστεύω πως δεν θα τα έκανα ποτέ.
  1. Σε τι πιστεύετε ότι διαφέρει η πρότασή σας από αυτή των λοιπών υποψηφίων
Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω κανέναν, νομίζω ότι από κάποιους λείπει η αναγκαία γνώση και η εμπειρία, ενώ από κάποιους άλλους το όραμα και η διάθεση για ριζική  αλλαγή. Αισθάνομαι πως εγώ διαθέτω αυτά που χρειάζονται, γι αυτό και πιστεύω πως η δική μου πρόταση είναι πολύ περισσότερο και αληθινά ρηξικέλευθη, όντας απολύτως ρεαλιστική.
  1. Τι θα λέγατε σε ένα δικηγόρο που λίγο πριν διαγράφθηκε από το ΔΣΑ μην αντέχοντας τις δαπάνες του επαγγέλματος?
Να αναλογισθεί εάν προσπάθησε όσο μπορούσε. Αν δεν είναι βέβαιος για την απάντηση και αγαπά τη δικηγορία, θα του έλεγα να ξαναπροσπαθήσει, συμβάλλοντας συγχρόνως ενεργά, κυρίως με την δική του προσωπική στάση, σε κάθε προσπάθεια ανύψωσης της δικηγορίας.
  1. Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο δικηγόρο?

Να σέβεται και να τιμά τη δικηγορία, ν’ αγαπά αυτό που κάνει και να το κάνει όσο καλύτερα μπορεί, παρακολουθώντας προσεκτικά τις εξελίξεις, όχι μόνο στα νομικά, αλλά παντού, στην κοινωνία, στην τεχνολογία, στην οικονομία, διότι και η δουλειά μας αλλάζει και μόνο όσοι είναι ενημερωμένοι και καλά προετοιμασμένοι θα επιβιώσουν. Παρόλο που δεν ζούμε σε μια ιδιαίτερα αξιοκρατική κοινωνία –κάθε άλλο…- πιστεύω ότι στο τέλος οι κόποι ανταμείβονται και οι καλοί δικαιώνονται. Αυτό πρέπει να το ξέρουν οι νέοι δικηγόροι, ότι η ποιότητα στη δουλειά μας φαίνεται και ο αληθινά καλός δικηγόρος ξεχωρίζει και δεν χάνεται.
  1. Γιατί πιστεύετε ότι κατεβαίνουν στις εκλογές αυτές τόσα πολλά ψηφοδέλτια?
Κατ΄ αρχήν, γενικά μιλώντας, αυτό δεν το θεωρώ απαραίτητα κακό, αφού μάλλον δείχνει αυξημένη διάθεση ανάμειξης με τα κοινά, κάτι κατά τη γνώμη μου θετικό. Ειδικά τώρα σε σχέση με τις εκλογές αυτές, πιστεύω ότι η αυξημένη συμμετοχή υποψηφίων οφείλεται στα πολύ έντονα προβλήματα που αντιμετωπίζουν το τελευταίο χρονικό διάστημα οι δικηγόροι και στη δυσαρέσκειά τους από την κατάσταση την οποία καθημερινά βιώνουν.
  1. Γιατί πιστεύετε ότι υπάρχει τόσο μεγάλη αποχή στις εκλογές του ΔΣΑ από τους δικηγόρους?
Νομίζω πως συντρέχουν περισσότεροι από ένας λόγοι: απαξίωση του Συλλόγου, γενικευμένη απογοήτευση, πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν. Η μεγάλη όμως αντίφαση είναι πως η αποχή διαιωνίζει τις καταστάσεις που τη δημιούργησαν, εμποδίζει την αλλαγή. Εγώ πιστεύω ακράδαντα πως τα πράγματα μπορούν ν΄ αλλάξουν, με πολύ συγκεκριμένους και σύγχρονους τρόπους. Ο Σύλλογος να εκσυγχρονισθεί και να παρέχει ουσιαστικές υπηρεσίες στα μέλη του, οι συνθήκες άσκησης της δικηγορίας να βελτιωθούν σημαντικά, νέα δικηγορική ύλη να εξασφαλισθεί. Πλην όμως, δεν φτάνει να το πιστεύω μόνο εγώ, πρέπει να το πιστέψουν κι οι δικηγόροι και να έρθουν να ψηφίσουν στις εκλογές, αντί ν΄ αφήνουν άλλους ν΄ αποφασίζουν για λογαριασμό τους.
  1. Ποια είναι η άποψή σας για τις εισπρακτικές δικηγορικές εταιρίες ?
Κανονικά, δεν υπάρχουν «εισπρακτικές δικηγορικές εταιρείες». Υπάρχουν είτε εισπρακτικές εταιρείες, που δεν μπορούν να είναι δικηγορικές και οφείλουν να τηρούν το προβλεπόμενο σχετικό ειδικό πλαίσιο είτε δικηγορικές, που δεν μπορούν να είναι εισπρακτικές και εμπίπτουν στον έλεγχο των δικηγορικών Συλλόγων. Συνεπώς, καθόσον μιλάμε για δικηγορικές εταιρείες, είναι καθήκον των Συλλόγων ο έλεγχος του τρόπου λειτουργίας τους και των πρακτικών που ακολουθούν, όπως επίσης και ο έλεγχος των συνθηκών εργασίας των εκατοντάδων δικηγόρων, νέων ως επί το πλείστον, που απασχολούνται σ΄ αυτές. Κάθε παράβαση πρέπει να συνεπάγεται κύρωση.
11. Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας όνειρο αν εκλεγείτε πρόεδρος του ΔΣΑ?Ο ριζικός εκσυγχρονισμός της Ελληνικής δικηγορίας και του Συλλόγου. Πιστεύω ειλικρινά ότι και τα δύο μπορούν γρήγορα να συμβούν, κάνοντας ορισμένα πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Το όνειρό μου είναι αυτό, όχι απλώς να γυρίσουμε πάλι σελίδα, αλλά να κάνουμε την αληθινή τομή που επειγόντως πρέπει πλέον να γίνει. Ν΄ αναβαθμίσουμε τη θέση των Ελλήνων δικηγόρων και να την πάμε πολύ ψηλότερα, εκεί που πρέπει να βρίσκεται, όπως σας διαβεβαιώ ότι συμβαίνει σε όλες τις άλλες πολιτισμένες χώρες του κόσμου.
Παναγιώτη σε ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε καλή επιτυχία!

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Νέος ή γέρος




Οι εκλογές αυτές θα αποτελέσουν σύγκρουση γενεών λένε κάποιοι. Νέοι εναντίον γέρων. Διαφορετικά συμφέροντα, διαβάζω εδώ και εκεί, μεταξύ νέων και γέρων δικηγόρων.
Όντας περίπου στη μέση ηλικιακά, ούτε γριά ούτε νια πλέον για δικηγόρος, νομίζω ότι οι αφορισμοί αυτοί πράγματι αρμόζουν σε συνδικαλιστές που δεν έχουν τίποτε άλλο να προτείνουν εκτός από την ηλικία. Είτε ως νέοι είτε ως γέροι θα πρέπει να προτιμηθούν για το λόγο ως Πρόεδροι του Συλλόγου τους.  
Θα μπορούσαμε μάλιστα να θέσουμε και άλλα ανάλογα όρια:  Άνδρες κατά Γυναικών που ψευτοδουλεύουν και γεννάνε και παίρνουν τόσες δουλειές επειδή είναι όμορφες και σπασίκλες,  Αθηναίοι κατά επαρχιωτών που έρχονται στο σύλλογο της Αθήνας και τρώνε το ψωμί του βέρου Αθηναίου, συγγενείς δικηγόρων από τζάκι και δικηγόροι πρώτης γενιάς με το σπαθί τους. Με ή δίχως μεταπτυχιακό. Με σπουδές σε ελληνικό ή σε πανεπιστήμιο άλλης χώρας. Επίσης θα μπορούσαμε να διακρίνουμε Ολυμπιακούς εναντίον Παναθηναϊκών (να πάνε στο ΔΣ Πειραιά οι πρώτοι), Χριστιανούς εναντίον αθέων (είναι γνωστό πόσο υποστηρίζονται μεταξύ τους οι χριστιανοί και ιδίως των χριστιανικών οργανώσεων), Μασόνοι κατά ανένταχτων, να συνεχίσω ακόμη?
Βλέπω με τρόμο ότι το πολιτικό σκέλος δεν αναφέρεται ολωσδιόλου καθώς θεωρείται δεδομένο: νέοι κόμματος Α ή Β - γέροι κόμματος Α ή Β.
Το προφίλ του υποψήφιου είναι λοιπόν κομματικό και ηλικιακό.
Τι κάνει ως επαγγελματίας? Αν εργάζεται και τι ακριβώς κάνει? Αν ξέρει το επάγγελμα και τις ανάγκες του? Αν έχει γνώμη? Αν έχει κοινωνικότητα? Αν έχει καλλιέργεια? Αν έχει χιούμορ? Αν είναι ελευθερόφρων και ανεκτικός? Αν έχει ήθος?
Αλλοίμονο όχι αυτά. Αρκεί νέος ή γέρος Συριζαίος, Πασόκος, ΝΔιτης. Αρκεί!
σε ποιους?
Σε αυτούς που είναι συνδικαλιστές και ο τόπος είναι γεμάτος τέτοιους. Τους ξέρουμε από τα αμφιθέατρα και τους βλέπουμε στα δικαστήρια ή στις ενώσεις νέων ή γέρων… Συνδικαλιστές καριέρας.  Αυτό λοιπόν είναι ο Πρόεδρος του ΔΣΑ? Ή οποιουδήποτε Δικηγορικού Συλλόγου?  
Τότε δεν πάμε για εκλογές αλλά για νέους ωραίους και ατυχείς ή γερομπαμπαλήδες όλους συνδικάλες και γιατί όχι… με έφεση στο ποτό (αρετή που επί χρόνια χαρακτήριζε το συνδικαλισμό στο ΔΣΑ). Λέει η ιστορία μάλιστα ότι όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα ο καφετζής φέρνει μπουκάλι ουίσκι ανά κεφάλι.
Προσωπικά δεν θα έθετα κανένα όριο και καμία απαγόρευση. Το επάγγελμά μας είναι το πιο ελεύθερο επάγγελμα στον κόσμο. Όλοι χωράνε αν αξίζουν. Και υπάρχει χρόνος αρκετός να το αποδείξουν. Ακόμη και οι συνδικαλιστές καριέρας και οι μπεκρήδες. Ακόμη και αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε ηλικιακές κατηγορίες ή σε άλλες κατηγορίες. Ελεύθερο επάγγελμα σημαίνει πριν από όλα ελεύθερη σκέψη.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Επενδύσεων το ανάγνωσμα




Πολύς ο λόγος αυτό τον καιρό για την απρονοησία των σύγχρονων  πολιτικών ως προς το ζήτημα της προαγωγής των επενδύσεων στη χώρα. Αρχικά να αντιπαρέλθει κανείς το γεγονός ότι για πολλά χρόνια τις επενδύσεις για τις οποίες γίνεται λόγος τελευταία,  οργάνωσαν και αποδιοργάνωσαν κατά τον ίδιο τρόπο επακριβώς το σύνολο των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα με συναρπαστική ομοφωνία, η οποία σήμερα βέβαια εκφράζεται ως διαφωνία. Έτσι είναι όμως η εξουσία. Συνεχής διαπραγμάτευση. Πόσες εκλογικές μάχες δεν δόθηκαν τάχα πάνω σε «επενδύσεις» οι οποίες προσδοκούσαν τη βοήθεια της εξουσίας?
Η χώρα μας από την δημιουργία ελληνικού κράτους γνώρισε ένα ιδιαίτερο καθεστώς οικονομικών ευκαιριών για διάφορους εταίρους, διεθνείς εταιρίες, φυσικά πρόσωπα κλπ. Ο συνηθισμένος τρόπος έκφρασης αυτής της ευνοϊκής λογικής ήταν η μοναδικής πρωτοτυπίας διεθνώς, κύρωση με νόμο συμβάσεων ώστε να μην μεταβάλλονται με την ελευθερία της βουλήσεως. Έτσι βέβαια μεταβάλλονταν μόνο με νομοθετήματα κρατικής παραγωγής συχνά μονομερώς. Αργότερα την περίοδο του σχεδίου Μάρσαλ το νδ. 2687/52 το οποίο αφορούσε το ιδιαίτερο καθεστώς που προσδόθηκε σε κεφάλαια εξωτερικού που αφορούσαν παραγωγικές επενδύσεις αυξημένης τυπικής ισχύος για συγκεκριμένο όμως χρόνο. Η ισχύς του νομοθετικού αυτού διατάγματος διατηρήθηκε και μετά το Σύνταγμα του 1975 με το άθρ. 107 Σ.
Για το νομοθετικό αυτό διάταγμα και τις εγκριτικές πράξεις που το αφορούν υπάρχει άφθονη θεωρία και νομολογία. Το διάταγμα αυτό βέβαια μετά την είσοδο της χώρα στην ΕΕ έπαψε να έχει ισχύ για κεφάλαια κοινοτικά καθώς η ελευθερία κινήσεων κεφαλαίων θα καθιστούσε το ευνοϊκό αυτό καθεστώς κρατική ενίσχυση. Με εξαίρεση ίσως τον Παναγιώτη Μπερνίτσα ομόφωνα το δικηγορικό κατεστημένο θεώρησε ότι το καθεστώς του νδ 2687/53 είναι μονόδρομος και επέμειναν πείθοντας τους εντολείς τους για τη μοναδικότητα της αξίας του. Παρόλα αυτά η χώρα, υπό την εμμονή τους άλλα και  κρατικών μανδαρίνων, στη βάση της πολιτικής και νομικής ανασφάλειας του ελληνικού συστήματος, εξέδωσε τέτοια διατάγματα ακόμη και την περίοδο μετά το  1995, για το αεροδρόμιο των Σπάτων, το Καζίνο της Θεσσαλονίκης, και για την TVX ενώ πρόσφατα ακόμη η Fraport αξίωνε ανάλογη εφαρμογή για την ίδια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνέπραξε δυναμικά σε αυτό.
Πολλές επενδύσεις κεφαλαίων εξωτερικού υπήχθησαν στη συγκεκριμένη κατηγορία μετά από την προβλεπόμενη διαδικασία του νόμου, ο οποίος πάντως ήθελε οι επενδύσεις να είναι παραγωγικές και τα προνόμια να έχουν συγκεκριμένη διάρκεια. Η υπαγωγή στο συγκεκριμένο καθεστώς  ή η με νόμο κύρωση προνομιακών καθεστώτων για συγκεκριμένους πρωταγωνιστές της οικονομίας, με έμφαση στις φοροαπαλλαγές, στην νομική παγιοποίηση, τη διαιτησία, κλπ δεν επέφερε πάντως την ασυλία που κάποιοι προσδοκούσαν καθώς πολλές επενδύσεις τέτοιου είδους δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, παρά το ειδικό προνομιακό τους καθεστώς. Μοιάζει δηλαδή η οικονομία να έχει δικούς της κανόνες. Και ευτυχώς!
Η πραγματικότητα έδειξε ότι εταιρίες χωρίς κανένα προνόμιο πέτυχαν πολύ καλύτερα αποτελέσματα λειτουργώντας με τους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας παρά οι εταιρίες που προικίσθηκαν με προνόμια τα οποία τις οδήγησαν στην αγκαλιά του Δημοσίου.
Από την διαδικασία αυτή που πάντως πολλοί ακόμη επιθυμούν μας έμεινε ο όρος «επενδύσεις» ο οποίος χρησιμοποιείται στο ελληνικό λεξιλόγιο ως οικονομική διαδικασία με εξαιρετικά προνόμια τα οποία χορηγεί το κράτος και κατά το δυνατό για πάντα. Δεν έχει δηλαδή ο όρος την οικονομική έννοια που έχει ο όρος investment διεθνώς. Ποιος άραγε διεθνής επενδυτής θα θεωρούσε ότι θα λάβει εξαιρετικό καθεστώς τέτοιου είδους σε ελεύθερες οικονομίες, αν δεν επρόκειτο για χώρα υπανάπτυκτη? Ε λοιπόν έτσι αντιμετωπίζεται η χώρα ως τριτοκοσμική ακόμη και μετά την είσοδο στην ΕΕ. Το δίχως άλλο όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης γι’αυτό.
Τις οικονομικές δραστηριότητας ιδιαίτερου πολιτικού ενδιαφέροντος λοιπόν ονομάζουμε συχνά επενδύσεις θεωρώντας ότι ως τέτοιες θα πρέπει να τύχουν εξαιρετικού καθεστώτος με προνόμια και ενισχύσεις. Η Αλουμίνιον ήταν κάποτε στο συγκεκριμένο καθεστώς με τιμή ρεύματος από τη ΔΕΗ όλως εξαιρετική. Το παράδοξο είναι ότι το καθεστώς αυτό συνεχίσθηκε ακόμη και όταν έληξε η προθεσμία του νόμου και ενώ η χώρα ήταν μέλος της ΕΕ. Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς σε πολλά παραδείγματα. Θα μπορούσε όμως να αναφερθεί και σε παραδείγματα που παρόλα τα προνόμια που χορηγήθηκαν προξένησαν μια μεγάλη τρύπα στο νερό. Εξίσου καλά θα μπορούσε κανείς να αντιπαραβάλλει οικονομικές δραστηριότητες υπό καθεστώς πλήρους ελευθερίας και χωρίς κρατικιστικά προνόμια που πέτυχαν πολύ καλύτερα κέρδη και πρόσφεραν φόρους, θέσεις εργασίας κλπ. H ευλογημένη ελευθερία της βουλήσεως επέτρεψε υπαγωγή σε διαιτησία σε όποιους το επιθυμούσαν αν και πρέπει να ομολογήσω ότι «επενδυτές» αναφέρουν ότι τους συμφέρει η τακτική δικαιοσύνη. Αργεί πολύ και το αποτέλεσμα τους «κοστίζει» φθηνότερα με σίγουρο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν είναι ακριβές αυτό φυσικά.
Έμεινε όμως καλά ριζωμένη στις αντιλήψεις μας η πεποίθηση του κράτους ζητιάνου και τούτο  φανερώνεται συχνά σε πολλά νομοθετήματα αλλά και στον τύπο και την κοινή γνώμη. Σε αντίθεση μάλιστα με τον αυστηρό καπιταλισμό ακόμη και το τραπεζικό σύστημα αξιώνει τέτοια προνόμια τα οποία προξενούν εναγκαλισμό της οικονομικής δράσης με το κράτος και συχνούς εκβιασμούς από ένα δημοσιουπαλληλικό σύστημα εντελώς αντίθετο με τους νόμους της αγοράς. Ο ζητιάνος εξελίσσετο σε κοινό εκβιαστή μόνο και μόνο γιατί η οικονομική δραστηριότητα δεν γινόταν με την ελευθερία της οικονομικής γενναιότητας και του ρίσκου που φέρνει κέρδη αλλά ως οβολός τον οποίο εκμεταλλεύτηκε ένα σύστημα μανδαρίνων με όχι πολύ διάφανα κίνητρα. Έτσι ο «επενδυτής» δεν έχει ίδια φορολογική μεταχείριση, δεν έχει ισονομία, δεν έχει υποχρεώσεις όπως κάθε άλλος επιχειρηματίας.
Αναρωτιέται συνεπώς κανείς διαβάζοντας τους ποικίλους «θρήνους» για την απώλεια επενδύσεων για τι ακριβώς αναφέρονται και οιμώζουν. Για την απουσία ελεύθερου καπιταλισμού και παραγωγικότητας ή για τη συντήρηση των κρατικιστικών προνομίων που εμφανίζονται ως κίνητρα και εν τέλει δεν οδηγούν σε σπουδαία αποτελέσματα.
Μιλώντας για επενδύσεις σήμερα θα περίμενε κανείς ρίσκο, ελευθερία και νομοθετικό καθεστώς επιτρεπτικό. Θα περίμενε να μην υπάρχουν τα προνόμια που η Ευρωπαϊκή Ένωση ονομάζει κρατικές ενισχύσεις.  Όμως ακόμη και το φιλελεύθερο μέρος της ΝΔ, αντίθετα με τα πεπραγμένα του παρελθόντος μιλά πολιτικά και δρα υπέρ του επενδυτικού λεγόμενου παρεμβατισμού. Για τον οβολό και για τον εκβιασμό που επιφέρει.
Δεν θα αναφερθώ στους πολλούς παράγοντες της δημοσιογραφίας και τη λογική τους. Η εξέλιξη των ΜΜΕ υπό κανόνες αγοράς τους κατέστησε ούτως ή άλλως ανέργους ή εντελώς κακοπληρωμένους καθώς καμία είδηση πλέον δεν είναι πιστευτή ενώ τα ΜΜΕ θεωρούνται χώρος «διαπλοκής» κατά κοινή παραδοχή.
Δεν θα αναφερθώ ούτε στους  εργαζόμενους που οδηγούνται υπό την απειλή της ανεργίας σε συμπεριφορές απελπισίας, αποδεχόμενοι ακόμη και τη νομική τους εκπροσώπηση να την πληρώνει και ελέγχει ο εκάστοτε «επενδυτής» ωσάν και τα συμφέροντα να είναι κοινά.
Θα αναφερθώ κυρίως στους νέους οι οποίοι πιπιλίζουν το δάχτυλο με πάθος ενώ έχουν από καιρό ενηλικιωθεί. Και ελπίζουν σε θαύματα και μαγικές εξελίξεις που θα φέρουν τη χώρα στον καιρό της ευδαιμονίας της παιδικής τους ηλικίας στη δεκαετία του 1990. Σ’αυτούς θα πω λοιπόν ότι η οικονομία κάνει κύκλους σταθερά, ότι πολλοί επενδυτές ενδεδυμένοι με προνόμια πτώχευσαν (ορισμένοι και ξεπτώχευσαν ) και τίποτε δεν έμεινε να τους θυμίζει. Σ’αυτούς θα μιλήσω για την αξία της οικονομικής ελευθερίας, της ισονομίας και της υπερηφάνειας, αρετών που οδηγούν στο κέρδος όπως ακόμη και οι ΗΠΑ έχουν αποδείξει. Αλήθεια πόσους ελληνοαμερικανούς γνωρίζουμε που έγιναν κολοσσοί να έλαβαν καθεστώς προνομιακό? Προσωπικά θέλω μόνο να θυμίσω ότι επενδύσεις του Ωνάση που υπήχθησαν σε καθεστώς του νδ 2687/52 δεν έγινε ποτέ ή τις έχασε εν τέλει. Οι άλλες όμως…. Φαίνεται πως κάπως τα κατάφερε από μόνος του.