Υποδείγματα Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

"Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων οριστικοποίησε το υπόδειγμα αγωγής κατά του Ελληνικού Δημοσίου για τα οφειλόμενα αναδρομικά των δικαστών, μετά την σχετική απόφαση του Μισθοδικείου.

Ειδικότερα, η ΕΔΕ αναφέρει σε «ενημερωτική ανακοίνωσή της» ότι έχει σταλεί στις γραμματείες των δικαστηρίων  η οριστική μορφή υποδείγματος  αγωγής που μπορούν να  καταθέσουν  οι δικαστές στα Διοικητικά Πρωτοδικεία της χώρας κατά του Ελληνικού Δημοσίου.

Οι δικαστές και οι εισαγγελείς με τις αγωγές τους θα ζητούν την επιδίκαση των αναδρομικώς οφειλομένων διαφορών των αποδοχών τους, για το χρονικό διάστημα από 1.8.2012 έως 30.6.2014.

Τα ποσά αυτά «κόπηκαν» κατά το ήμισυ, με το Ν. 4307/2014, ενώ το υπόλοιπο ποσό (το 50%) ρυθμίστηκε να καταβληθεί σε 36 μηνιαίες δόσεις.

Σε σχετική ανακοίνωσή της η ΕΔΕ χαρακτηρίζει αντισυνταγματική την τμηματική καταβολή των αναδρομικών των δικαστών"

Τα Νομικά Νέα τιμούν το αίτημα της Ενωσης απόλυτα.
Ενόψει όμως της περιρέουσας κατάστασης που  εμπλέκει και τη δικαιοσύνη και τους δικαστές διερωτώνται εύλογα γιατί η Ενωση δεν κυκλοφορεί ανάλογο υπόδειγμα και για καμιά αγωγή αποζημίωσεως για δυσφήμηση εκάστου που τολμά να δυσφημεί και να προσβάλει τη δικαιοσύνη και τους θεσμούς!
Καλή Χρονιά

Charlie στη χώρα του Παστίτσιου! Καλή χρονιά

Parce que le crayon sera toujours au dessus de la barbarie…

Parce que la liberté est un droit universel…

Parce que VOUS nous soutenez…

Nous,

sortirons votre journal mercredi prochain!

ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ

- 29/12/2014
Η υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα που προτάθηκε από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την απαιτούμενη, από το Σύνταγμα, πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, δηλαδή 180 θετικών ψήφων.

Έτσι, από τους 300 παρόντες βουλευτές, οι 168 ψήφισαν υπέρ του υποψηφίου της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ 132 δήλωσαν "παρών".

Ο πρώτος  κύκλος του Συντάγματος για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας έκλεισε με αποτέλεσα αφενός εκλογές μέσα στο χειμώνα αφετέρου με την δικαιοσύνη να έχει πληγεί άλλη μια φορά βάναυσα αφού χρειάσθηκε η εμπλοκή της για τα φερόμενα τριάκοντα αργύρια που θα οδηγούσαν σε εκλογή προέδρου και άλλα φαιδρά.

Η εκλογή προέδρου στιγματίσθηκε από κραυγές κατά των βουλευτών της Χρυσής Αυγής που θύμισε εποχές που κόμματα ετίθεντο εκτός νόμου. Αφού λοιπόν ο κ. Δήμας δεν θέλει να εκλεγεί με ψήφους της Χρυσής Αυγής, ενώ ο Κ.Καραμανλής είχε εκλεγεί με ψήφους της ΕΠΕΝ, ας μείνει καλύτερα στην ιστορία αφού και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής είναι εκλεγμένοι από το λαό.

Το αντιπροσωπευτικό σύστημα θα δώσει τώρα την απάντηση σε όσους απαξιώνουν το λαό παντοιοτρόπως.

Καλή χρονιά λοιπόν με εξελίξεις νομικού περιεχομένου και την ευχή η δικαιοσύνη να μην δεινοπαθεί εφεξής σε τέτοιο βαθμό.

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΕΔΡΙΚΑ

Θα ήταν πράγματι παράτολμο γιορτές μέρες να σχολιάσει κανείς τα δρώμενα στον πολιτικό βίο μας.
Μόνον αν ψάχνει πελάτες ένας νομικός έχει θέση πλέον στα πράγματα που συμβαίνουν.
Καλές γιορτές και καλές ετοιμασίες λοιπόν σε όλους!

BALTIQUE ένας προεδρικός σκύλος!

16/12/2014
 Πιστός μέχρι τέλους ο σκύλος αυτός έγινε το σύμβολο της αφοσίωσης για έναν άνθρωπο που θα έλεγε κανείς ότι περιστοιχίζεται από αφοσιωμένους συγγενείς, οπαδούς, φίλους.
Ολομόναχος έφυγε ζώντας μόνο με το σκύλο του σε ένα μικρό διαμέρισμα ο σημαντικότερος Πρόεδρος της Γαλλίας των τελευταίων ετών.
Πριν το θάνατό του χάρισε κουτάβια ίδιας ράτσας, μαύρα λάμπραντορ, στον Ανδρέα Παπανδρέου, για να μοιραστεί ίσως μαζύ του το μεγαλείο της εξουσίας

ΕΝΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ CHRISTIAN WULFF

- 16/12/2014

Ο Κρίστιαν Βουλφ (γερμ: Christian Wulff) Γερμανός δικηγόρος και πολιτικός ανέλαβε τα καθήκοντα Προέδρου ύστερα από την παραίτηση του Χορστ Κέλερ στις 31 Μαΐου - η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 2 Ιουλίου. Παρ' ολ' αυτά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την προεδρία της Γερμανίας, λόγω σκανδάλου με στεγαστικά δάνεια. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας μεταξύ 2003 και 2010.

Ο Κρίστιαν Βίλχελμ Βάλτερ Βουλφ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1959 στο Όσναμπρικ της Κάτω Σαξονίας. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του και έτσι μεγάλωσε με την μητέρα του. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Όσναμπρικ. Αφού έλαβε μέλος στην νεολαία της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, ο Βουλφ έθεσε την υποψηφιότητά του για πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας το 1994, ωστόσο ηττήθηκε από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ο Βουλφ παρέμεινε μέλος της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας μέχρι το 2003, όπου εξελέγη πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου, τερματίζοντας την κυριαρχία του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Στις 30 Ιουνίου 2010, ο Κρίστιαν Βουλφ εξελέγη πρόεδρος της Γερμανίας, κερδίζοντας 625 ψήφους από τους συνολικά 1242 στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση. Ηταν ο νεαρότερος πρόεδρος της Γερμανίας (51 ετών) και ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός πρόεδρος της Γερμανίας ύστερα από 40 χρόνια (τελευταίος ήταν ο Χάινριχ Λίμπκε). Στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την θέση αυτή μετά το αίτημα της Εισαγγελίας για άρση της ασυλίας του, ώστε να διερευνηθούν κατηγορίες εναντίον του για αποδοχή αθέμιτων προνομίων.
«Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών και εβδομάδων έχουν δείξει ότι η εμπιστοσύνη του γερμανικού λαού και επομένως η αποτελεσματικότητά μου έχουν υποστεί σοβαρό πλήγμα» δήλωσε ο Βουλφ.
«Για το λόγο αυτό, δεν είναι πλέον δυνατό για μένα να ασκώ τα καθήκοντα του προέδρου, όπως απαιτείται στο εσωτερικό και το εξωτερικό» πρόσθεσε.
Θα ακολουθήσουν δηλώσεις της Άνγκελα Μέρκελ, η οποία ακύρωσε την προγραμματισμένη επίσκεψή της στη Ρώμη.
Ο Βουλφ, ο οποίος επελέγη για το προεδρικό αξίωμα το 2010 από την καγκελάριο Μέρκελ, δεχόταν πυρά τους τελευταίους μήνες εν μέσω σκανδάλου σχετικά με στεγαστικό δάνειο που έλαβε, όταν ήταν πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας.

Οι εισαγγελείς του Ανόβερου απήγγειλαν τον Απρίλιο κατηγορίες εναντίον του Βουλφ, ο οποίος κατείχε την κυρίως τιμητική θέση του προέδρου της Γερμανίας από τον Ιούλιο του 2010 ως τον Φεβρουάριο του 2012,

Η απόφαση του εισαγγελέα ανακοινώθηκε αφού ο Βουλφ δεν δέχθηκε να συνάψει συμφωνία με την εισαγγελία, βάσει της οποίας θα πλήρωνε πρόστιμο 20.000 ευρώ με αντάλλαγμα να αποσυρθούν οι κατηγορίες, θέλοντας, όπως είπε, να καθαρίσει το όνομά του.
Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κρίστιαν Βουλφ κρίθηκε τελικά αθώος λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων στην υπόθεση παθητικής δωροδοκίας που οδήγησε στην παραίτησή του το 2012.
Δύο χρόνια μετά την παραίτηση του Κρίστιαν Βουλφ από τον προεδρικό θώκο το Φεβρουάριο του 2012 λόγω αιτιάσεων για παθητική δωροδοκία, δικαστήριο του Ανοβέρου έκρινε σήμερα ότι ο πρώην γερμανός πρόεδρος είναι αθώος, λόγω έλλειψης επαρκών στοιχείων που να στοιχειοθετούν το παραπάνω αδίκημα. Ο πρώην Γερμανός πρόεδρος εξέφρασε την ικανοποίησή του από την απόφαση του δικαστηρίου, δηλώνοντας ότι «θα συνεχίσει να κοιτά προς το μέλλον» καθώς και ότι τώρα προτεραιότητα έχουν τα δύο του παιδιά, τα οποία μετά από καιρό «θα δουν τον πατέρα τους κάπως ανακουφισμένο».
Σύμφωνα με την αιτιολογία της αθωωτικής απόφασης, όπως την παρουσίασε ο προεδρεύων δικαστής Φρανκ Ρόζενοφ, στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για την τέλεση ποινικών αδικημάτων. Eιδικότερα ο δικαστής Ρόζενοφ τόνισε ότι το δικαστήριο δεν μπόρεσε να εξακριβώσει εάν το ποσό των 720 ευρώ για τη διαμονή στο Μόναχο αποτελούσε προϊόν δωροδοκίας. Μάλιστα το δικαστήριο προχώρησε και στην επιδίκαση αποζημίωσης στον πρώην πρόεδρο για τις υλικές ζημίες που υπέστη από τις αστυνομικές έρευνες που έγιναν στο σπίτι του.
Την ίδια στιγμή η εισαγγελία Ανοβέρου που είχε κινήσει την ποινική διαδικασία σε βάρος του πρώην προέδρου ανέφερε ότι «θα εξετάσει προσεκτικά τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση και κατόπιν θα αποφασίσει πώς θα αντιδράσει». Σύμφωνα με το Γενικό Εισαγγελέα Φρανκ Λίτιγκ η απόφαση της εισαγγελίας για το αν θα ασκήσει έφεση κατά της πρωτόδικης αθωωτικής απόφασης αναμένεται την επόμενη εβδομάδα.
Ας σημειωθεί ότι η «υπόθεση Βουλφ» απασχόλησε έντονα καθ΄ όλη τη διάρκεια της τελευταίας διετίας τα γερμανικά ΜΜΕ, πολλά εκ των οποίων κράτησαν εξαρχής μία έντονα επικριτική και απαξιωτική στάση απέναντι στο πρόσωπο του Κρίστιαν Βουλφ. Πρόκειται για την πρώτη φορά που γερμανός Πρόεδρος της Δημοκρατίας παραπέμπεται στην τακτική δικαιοσύνη για φερόμενα ποινικά αδικήματα.
Γερμανικό δικαστήριο απάλλαξε τον πρόεδρο Κρίστιαν Βουλφ, ο οποίος κατηγορείτο ότι επέτρεψε σε έναν φίλο του, κινηματογραφικό παραγωγό, να πληρώσει περίπου 700 ευρώ σε έξοδα για τη διαμονή του σε ξενοδοχείο και για άλλες δαπάνες κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ μπίρας Oktoberfest το 2008 όταν ήταν ακόμη πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας, ολοκληρώνοντας έτσι την πρώτη μεταπολεμική δίκη πρώην προέδρου στα χρονικά της χώρας.
Ο 54χρονος Βουλφ, ο οποίος κάποτε εθεωρείτο μελλοντικός καγκελάριος, παρέμεινε μόλις 20 μήνες στην προεδρία προτού παραιτηθεί το 2012 με αφορμή τις σε βάρος του κατηγορίες για παθητική δωροδοκία δύο χρόνια προτού διοριστεί κατ' ουσίαν από τη συντηρητική σύμμαχό του Άγγελα Μέρκελ.
Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν σάλο στη χώρα. Οι πρόεδροι στη Γερμανία έχουν περιορισμένη εξουσία, αλλά οφείλουν να θεωρούνται "υποδείγματα ηθικής" για τους πολίτες απέχοντας από σκάνδαλα.
Οι εισαγγελείς υποστήριξαν ότι ο Βουλφ επέτρεψε στον φίλο του Ντέιβιντ Γκρένεβολντ να καλύψει τμήμα των εξόδων από την επίσκεψή του στο φεστιβάλ του Μονάχου που αφορούσαν τη διαμονή του στο ξενοδοχείο και κάποια γεύματα.
Το σκάνδαλο έφερε σε δύσκολη θέση την καγκελάριο Μέρκελ, καθώς ο Βουλφ ήταν προσωπική της επιλογή για την προεδρία το 2010.
Το εξαιρετικό πολιτικό site nachdenkseiten.de, βασιζόμενο σε μελέτη του ιδρύματος Otto Brenner με τον τίτλο «Bild και Βουλφ, οι καλύτεροι συνεργάτες», έχει δημοσιεύσει μια αρκετά πειστική εξήγηση για το τι συνέβη. Η Bild, που διαφήμιζε το προεδρικό ζεύγος και επωφελούνταν από τη λάμψη του, όταν έμαθε ότι το Spiegel και το Stern ερευνούν την υπόθεση του δανείου και ότι ετοιμάζονται να δημοσιοποιήσουν τα τυχόν ευρήματά τους, κατάλαβε ότι θα πληγεί και η ίδια. Αν ο ευνοούμενός της ξαφνικά σπιλωνόταν, θα γινόταν και η ίδια θύμα. Ετσι έσπευσε να τον αποκαθηλώσει πρώτη. Στην αρχή, αντί να κάνει η ίδια τις αποκαλύψεις, παρέπεμπε στις έρευνες των άλλων και τροφοδοτούσε με πληροφορίες, αληθινές ή μη, τους ανταγωνιστές, οι οποίοι με τη σειρά τους της έδιναν τα εύσημα για την ερευνητική της δημοσιογραφία. Μόνο όταν η Bild βεβαιώθηκε ότι θα βγει νικήτρια, πέρασε στην απευθείας επίθεση με το δημοσίευμα για τις διακοπές στο νησί Ζιλτ. Οπως έγραψε το γερμανικό περιοδικό Cicero, «ποτέ άλλοτε ένας πολιτικός δεν κυνηγήθηκε τόσο ανηλεώς από τα μίντια όσο ο πρώην πρόεδρος, ποτέ άλλοτε ένα μέλος της πολιτικής τάξης δεν ξεγυμνώθηκε πάνω στη σκηνή κατόπιν συνεργασίας των μίντια και της Δικαιοσύνης, ποτέ άλλοτε δεν διακινήθηκαν τόσο προσωπικές λεπτομέρειες κάτω από το φως των προβολέων».
Τον Μάιο του 2012, μάλιστα, η Bild κέρδισε για τις έρευνές της στην υπόθεση Βουλφ το Χένρι Νάνεν, το σημαντικότερο βραβείο για την ερευνητική δημοσιογραφία στη Γερμανία. Μέχρι και το Spiegel έγραψε ότι ο μακαρίτης Χένρι Νάνεν, από τα σύννεφα όπου βρίσκεται, θα απορεί με αυτήν τη βράβευση. Την τιμή της γερμανικής δημοσιογραφίας είχαν σώσει τότε οι δημοσιογράφοι της Sueddeutsche Zeitung, επίσης βραβευμένοι, που αρνήθηκαν να παραλάβουν το βραβείο μαζί με την Bild. Ο Κρίστιαν Βουλφ, πάντως, δεν σώθηκε. Εξέπεσε του αξιώματός του και χώρισε με τη γυναίκα του. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών, κι ας είπε στην παρουσίαση του βιβλίου του στο Βερολίνο ότι ήταν λάθος του που παραιτήθηκε και ότι παραμένει κατάλληλος για πρόεδρος. Οι σχέσεις με πλούσιους φίλους, τα πολυτελή ταξίδια, η ικανοποίηση των φιλοδοξιών της συζύγου του για μεγάλη ζωή δεν συνάδουν με το αξίωμα του Γερμανού προέδρου. Και μόνο το ότι επέτρεψε στον εαυτό του να τηλεφωνήσει στον διευθυντή της Bild και αναφέρθηκε σε «ρήξη», αποδεικνύει ότι προφανώς υπήρχε σχέση η οποία κινδύνευε να διαρραγεί. Γι’ αυτό και η FAZ θέτει το ερώτημα «Γιατί πέφτει ένας πρόεδρος;». «Για την άνοδο και την πτώση του ευθύνονται μόνο οι άλλοι. Το πόσο πολύ η υπόθεσή του σχετίζεται με το τι είναι ο ίδιος ακόμη δεν μπορεί να το αναγνωρίσει», γράφει η εφημερίδα και συνεχίζει: «Μπορεί πράγματι να σου βάλουν τρικλοποδιά και να πέσεις. Αν δεν καταφέρεις να σηκωθείς όμως, δεν φταίει το πόδι που έβαλε την τρικλοποδιά...»

Στις προεδρικές εκλογές κρίνεται το αντιπροσωπευτικό σύστημα

του παρδαlaw - 16/12/2014 7:08:09 μμ


Ξεκινά αύριο ο κύκλος των ψηφοφοριών για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ευχόμαστε στον συνάδελφο κ. Δήμα καλή επιτυχία και στους βουλευτές δύναμη και θάρρος.
Πιστεύουμε όμως ότι το πολίτευμα δεν συνδέει την εκλογή προέδρου με την εναλλαγή στην εξουσία των κομμάτων. 

Η αντιπροσωπευτικότητα και η διάρκειά της για τέσσερα έτη θα πρέπει να γίνεται σεβαστή και η Βουλή να τελειώνει το έργο της παράλληλα με τα λοιπά της καθήκοντα όπως είναι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι το Σύνταγμα απαιτεί ειδικές πλειοψηφίες για την εκλογή προέδρου σημαίνει ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα πρέπει να προκαλεί συναινέσεις και συμφωνίες ενίοτε και όποτε απαιτείται. Δεν σημαίνει ότι προσφέρει ευκαιρίες για συντομότερο βίο της Βουλής.
Το πολίτευμα δεν είναι πόκερ για να τζογάρουμε συμφέροντα εξουσίας εκάστου.
Το πολίτευμα απαιτεί σεβασμό στο Σύνταγμα και με απλό και σαφή τρόπο ανάγνωσή του.
Δυστυχώς η προεδρική εκλογή αποτέλεσε στην σύγχρονη περίοδο ευκαιρία για άσκηση συνταγματικής στρεψοδικίας αλλά και συνταγματικής χαρτοπαιξίας με ομοιόμορφα και ομοιόχρωμα τραπουλόχαρτα.
Η Ιστορία ανέδειξε το μάταιο του εγχειρήματος καθώς ο κ. Σαρτζετάκης δεν υπήρξε ο Ζ που όλοι περίμεναν τότε. Η προεδρεία της δημοκρατίας έγινε στην πράξη πεδίο συμβιβασμών και εκδικήσεων ενώ αν τελικά εκλεγεί ο κ. Δήμας θα προσφέρει στον κ. Μητσοτάκη και τον κ. Μπακατσέλο ένα κρύο πιάτο αρκετά χρόνια μετά. Είναι όμως αυτός λόγος για να κάθεσαι να ακούς τα κάλαντα μεγάλος άνθρωπος ή να στέκεσαι σε παρελάσεις?
Το πρόβλημα του θεσμικού ρόλου του Προέδρου και των προσώπων που θα ενσαρκώσουν το ρόλο αυτό δεν είναι τόσο σπουδαίο πάντως. Αυτό που κρίνεται για άλλη μια φορά είναι το Σύνταγμα, το πολίτευμα και οι αντοχές του. Η ικανότητα του αντιπροσωπευτικού συστήματος να συνεχίζει να υπάρχει και να αποφασίζει σύμφωνα με το σκοπό της εκλογής του. Η Βουλή κρίνεται κατά την άποψή μου στις προεδρικές εκλογές. Ο Πρόεδρος θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε θα προκαλούσε συναίνεση προς όφελος του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οτιδήποτε όμως!

η Ψήφος Αλευρά , τα ομοιόμορφα και τα ομοιόχρωμα

- 16/12/2014

Ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας πλούτισε την επιστήμη του συνταγματικού δικαίου και τους θεσμούς της χώρας.

Εμφανίστηκε στην Ελλάδα για πρώτη φορά με το Σύνταγμα του 1924.
Μετά το δημοψήφισμα που διενεργήθηκε και με το οποίο ανακηρύχθηκε η αβασίλευτη δημοκρατία, ο μέχρι τότε Αντιβασιλέας Παύλος Κουντουριώτης έγινε προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το Μάρτιο του 1926, μετά την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας από τον Θεόδωρο Πάγκαλο, παραιτήθηκε από το αξίωμα του Προέδρου, το οποίο ανέλαβε ο ίδιος ο Πάγκαλος μετά από μία εκλογική διαδικασία αμφίβολης νομιμότητας, και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, ύστερα από την ανατροπή του τελευταίου, επανήλθε στον προεδρικό θώκο. Με το Σύνταγμα του 1927 καθιερώθηκε ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος περιοριζόταν στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας. Το 1929 εξελέγη για δεύτερη φορά Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Γερουσία και τη Βουλή των Ελλήνων ο Παύλος Κουντουριώτης.

Τον ίδιο χρόνο όμως παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ως προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, λόγω του γεγονότος ότι ήταν Πρόεδρος της Γερουσίας, ο οποίος τελικά επιλέχθηκε από τη Γερουσία και τη Βουλή ως καταλληλότερος για το αξίωμα του Προέδρου. Επανεξελέγη το 1934 και παρέμεινε μέχρι το 1935, οπότε και λόγω της πολιτειακής μεταβολής καταργήθηκε ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ως θεσμός επανήλθε επί του δικτατορικού καθεστώτος των Συνταγματαρχών με το δεύτερο "Σύνταγμα" του 1973, το οποίο έδινε υπερεξουσίες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, συγκεντρώνοντας πια όλη την δύναμη στο πρόσωπό του, καθιερώνοντας παράλληλα και θέση Αντιπροέδρου. Με το Σύνταγμα του 1975 ρυθμίστηκε εκ νέου ο ακριβής του ρόλος, αλλά οι αρμοδιότητές του περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986. Σήμερα ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι περισσότερο συμβολικός και εθιμοτυπικός.

Από το 1974 έως σήμερα έχουν εκλεγεί από τη Βουλή στο προεδρικό αξίωμα οι Μιχαήλ Στασινόπουλος, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Χρήστος Σαρτζετάκης, Κωστής Στεφανόπουλος και Κάρολος Παπούλιας.

Μετά το δημοψήφισμα του 1974 και την εγκαθίδρυση της αβασίλευτης δημοκρατίας, κατά την πρώτη εκλογική διαδικασία ο Μιχαήλ Στασινόπουλος εξελέγη από τη Βουλή προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 206 ψήφους.
Με την κατάρτιση και θέση σε ισχύ του νέου Συντάγματος της χώρας το 1975 ο Κωνσταντίνος Τσάτσος εξελέγη στο αξίωμα υποστηριζόμενος από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, συγκεντρώνοντας 210 ψήφους, πιθανότατα προερχόμενες από τους βουλευτές της Ν.Δ. που είχε 215 έδρες στο Κοινοβούλιο σε σύνολο 295 εδρών. Αντίπαλος του ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που υποστηρίχθηκε από την Ένωση Κέντρου, ενώ το ΠΑΣΟΚ και η Ενωμένη Αριστερά ψήφισαν λευκό.

Τον Κωνσταντίνο Τσάτσο διαδέχθηκε το 1980 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος πρώτα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία. Για την εκλογή του πραγματοποιήθηκαν τρεις ψηφοφορίες. Στην πρώτη συγκέντρωσε 179 ψήφους (175 έδρες είχε η Νέα Δημοκρατία), στη δεύτερη 181 και στην τρίτη 183 ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ απείχε και από τις τρεις ψηφοφορίες, το ΚΚΕ ψήφισε λευκό, ενώ η Εθνική Παράταξη υπέρ του. Οι βουλευτές της ΕΔΗΚ δεν είχαν ξεκάθαρη θέση, καθώς μερικοί ψήφισαν υπέρ και μερικοί κατά.

Η διαδικασία εκλογής του 1985 θεωρείται ως η πιο επεισοδιακή από όλες που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα. Η ρήξη της 9ης Μαρτίου και η απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου να προτείνει τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Σαρτζετάκη ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η επικείμενη ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος με παράλληλη κατάργηση πολλών «υπερεξουσιών» του Προέδρου, η αποκαθήλωση του Καραμανλή από την Προεδρία και η επιλογή του Ανδρεα Παπανδρέου να τον αντικαταστήσει επίτηδες με τον άνθρωπο που θύμιζε την χειρότερη στιγμή των καραμανλικών κυβερνήσεων (δολοφονία Λαμπράκη) προκάλεσαν πολιτικό σεισμό.

Καθήκοντα προσωρινού Προέδρου ανέλαβε, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Βουλής Ιωάννης Αλευράς, γεγονός που προκάλεσε αμφισβήτηση από μερίδα συνταγματολόγων, όπως ο Αριστόβουλος Μάνεσης, ο οποίος είχε την άποψη- με την οποία διαφώνησαν άλλοι συνάδελφοί του, μεταξύ των οποίων και ο κ. Δ. Τσάτσος...- ότι τα καθήκοντά που ανέλαβε δεν του επέτρεπαν να ψηφίσει για την εκλογή νέου Προέδρου.

Οι 13 ψήφοι του ΚΚΕ, το οποίο τάχθηκε υπέρ της υποψηφιότητας Σαρτζετάκη- ψηφίζοντας για πρώτη και τελευταία φορά υποψήφιο για την Προεδρία-, προστιθέμενες στη δύναμη του ΠαΣοΚ έδιναν οριακή πλειοψηφία (182 ήταν το άθροισμά τους), ενώ ήδη από την πρώτη (μυστική) ψηφοφορία- στην οποία δεν συμμετείχαν οι βουλευτές της ΝΔ, δηλώνοντας «αρνούμαι ψήφο» - βρέθηκαν στην κάλπη δύο ψήφοι λιγότερες από τις αναμενόμενες.

Στη δεύτερη ψηφοφορία και σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν νέες «διαρροές» προς τα λευκά, ο προεδρεύων αντιπρόεδρος της Βουλής Μιχαήλ Στεφανίδης διένειμε ψηφοδέλτια με το όνομα του υποψηφίου προέδρου να είναι έγχρωμα (βεραμάν), προκαλώντας έκρηξη οργής από την υπό τον κ. Κ. Μητσοτάκη αξιωματική αντιπολίτευση. Κατά τη διάρκεια δε, της επεισοδιακής συνεδρίασης ο «γαλάζιος» βουλευτής Ιωαννίνων κ. Ελ. Καλογιάννης άρπαξε την κάλπη και τη μετέφερε στα γραφεία του κόμματός του!

Η κάλπη επεστράφη λίγο αργότερα στην αίθουσα και η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε αυτή τη φορά χωρίς «διαρροές». Το φαινόμενο της διαφοροποίησης βουλευτών που εκμεταλλευόμενοι τη μυστικότητα ψήφισαν «εκτός γραμμής» επαναλήφθηκε στην τρίτη ψηφοφορία, οπότε η υποψηφιότητα του κ. Σαρτζετάκη συγκέντρωσε ακριβώς 180 ψήφους. Σε αυτές όμως περιλαμβανόταν και η περίφημη πλέον «ψήφος Αλευρά» καθώς, σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες όπου απέσχε, ο εκτελών χρέη προσωρινού Προέδρου προσήλθε στη Βουλή, η οποία ήδη είχε κατά πλειοψηφία αποφανθεί υπέρ της εγκυρότητας της συμμετοχής του. Η ΝΔ εξάντλησε όλα τα μέσα αντίδρασης, υποβάλλοντας ακόμη και πρόταση μομφής κατά του προεδρείου της Βουλής, ενώ η ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει οδήγησε στην πρόωρη προ ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει οδήγησε στην πρόωρη προσφυγή στις κάλπες τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου.

Στις τρεις ψηφοφορίες ανέκυψαν δύο διαδικαστικά προβλήματα, τα οποία αφορούσαν την ψήφο του Προέδρου της Βουλής Ιωάννη Αλευρά που μετά την παραίτηση Καραμανλή τον αναπλήρωνε στη θέση του Προέδρου, και το χρώμα των ψηφοδελτίων κατά τη μυστική ψηφοφορία. Συγκεκριμένα στην πρώτη ψηφοφορία συγκεντρώθηκαν 184 ψήφοι υπέρ του Σαρτζετάκη, τον οποίο στήριζαν ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, ενώ βρέθηκαν και δύο λευκά. Δεδομένου ότι η Νέα Δημοκρατία απείχε, τα λευκά προέρχονταν από την κυβερνητική παράταξη. Στη δεύτερη όμως ψηφοφορία μοιράστηκαν έγχρωμα ψηφοδέλτια γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση της αντιπολίτευσης που διαμαρτυρόταν για ξεκάθαρη παραβίαση της μυστικής ψηφοφορίας. Ο βουλευτής μάλιστα της ΝΔ, Ελευθέριος Καλογιάννης, άρπαξε την κάλπη από την αίθουσα Ολομέλειας, και κρατώντας την στα χέρια του προσπάθησε να την μεταφέρει στην αίθουσα των γραφείων της ΝΔ. Στις αιτιάσεις της ΝΔ για τη νομιμότητα της διαδικασίας, ο προεδρεύων αντιπρόεδρος Μιχαήλ Στεφανίδης απάντησε ότι το Σύνταγμα απαιτεί τα ψηφοδέλτια να είναι ομοιόμορφα, όμως πουθενά δεν αναφέρει ότι πρέπει να είναι και ομοιόχρωμα. Στη δεύτερη ψηφοφορία ο Σαρτζετάκης συγκέντρωσε 181 ψήφους, ενώ στην τρίτη και τελευταία 180 ψήφους, την οριακή δηλαδή πλειοψηφία που απαιτεί το Σύνταγμα.

Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν μέσα στο κτίριο της Βουλής, έξω από αυτό είχε συγκεντρωθεί πλήθος από φανατικούς οπαδούς του ΠΑΣΟΚ που κρατούσαν στα χέρια τους την εφημερίδα Αυριανή και τραγουδούσαν υβριστικά και απαξιωτικά συνθήματα κατά του Καραμανλή.
Μετά την εκλογή Σαρτζετάκη η ΝΔ αμφισβήτησε το δικαίωμα ψήφου του Προέδρου της Βουλής, Ιωάννη Αλευρά, καθώς ασκούσε καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας αναπληρώνοντας τον παραιτηθέντα Καραμανλή και την αξίωσή της υποστήριξαν γνωστοί συνταγματολόγοι όπως ο Αριστόβουλος Μάνεσης. Αντίθετα, ο καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης και ο νεαρός τότε Ευάγγελος Βενιζέλος υποστήριξαν την ερμηνεία του Συντάγματος που τελικά επικράτησε, ότι δηλαδή ο Πρόεδρος της Βουλής που αναπληρώνει τη χηρεύουσα θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έχει δικαίωμα να ψηφίσει ως βουλευτής κατά τη διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου. Κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986 η μυστική ψηφοφορία αντικαταστάθηκε από ονομαστική. H γνωστή ιστορία της Ψήφου Αλευρά έφερε στο προσκήνιο επί έτη τους "συνταγματολόγους". Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος συνέδεσε την πολιτική του καριέρα με την υπόθεση αυτή και έκτοτε η ρηξικέλευθες ερμηνείες χαρακτηρίζουν την πολιτική του διαδρομή.

Το Σαρτζετάκη διαδέχθηκε το 1990 στο προεδρικό αξίωμα για δεύτερη φορά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος κατάφερε να εκλεγεί στην πέμπτη ψηφοφορία με 153 ψήφους, αφού είχε ήδη πραγματοποιηθεί διάλυση της Βουλής λόγω της αποτυχίας να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε τρεις ψηφοφορίες. Το ΠΑΣΟΚ υποστήριξε τον Ιωάννη Αλευρά, ενώ ο Συνασπισμός τον Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο. Η επιστροφή του Καραμανλή στην Προεδρία ήταν απαίτηση της βάσης του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας που σε εκείνη την συγκυρία ήταν πρώτο κόμμα, αλλά ούτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ενθουσιασμένοι με την επιστροφή Καραμανλή

Η βασιλεία και οι βασίλισσες

της Eλένης Tροβά - 16/12/2014
Είναι γνωστό ότι δεν είμαι φιλοβασιλική ούτε σχετίζομαι με αυλές πλην της αυλής του σπιτιού μου.
Όμως το πολίτευμα της Βασιλείας πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν έφερε τόσες χούντες και φασιστικά καθεστώτα όσα η προεδρική και η προεδρευόμενη δημοκρατία στο προσκήνιο. Πρόσφερε πολλές βασίλισσες και πριγκίπισσες ενώ ο προεδρικός θεσμός αν και νεώτερος ανδροκρατείται.

Εξάλλου καλλιέργησε τις τέχνες, ιδίως τη ζωγραφική και τη μουσική, μας έμαθε καλούς τρόπους και βοήθησε τις φαντασιώσεις ευμάρειας αρχής γενόμενης από το πριγκιπόπουλο του παραμυθιού και τον (κάθε) βασιλιά των παιδικών παραμυθιών που τόσο καλά ερμηνεύουν οι σύγχρονες θεωρίες.

Η Βασιλεία είναι ένα πολίτευμα το οποίο μας πρόσφερε το θεσμό του Συμβουλίου της Επικρατείας, μας επέτρεψε να μελετήσουμε την κληρονομικότητα πολλών ασθενειών μεταξύ των οποίων η αιμοφιλία και η σχιζοφρένεια, μας εδραίωσε την πεποίθηση ότι υπάρχει κληρονομικό δικαίωμα που δεν αναφέρεται μόνον στη γη αλλά και στην εξουσία, επέτρεψε δε στο χριστιανισμό να ιδρύσει τη «βασιλεία των ουρανών».

Είναι γεγονός ότι η γαλλική επανάσταση κλόνισε το βασιλικό θεσμό υπηρετώντας την αμερικανική καινοτομία και έφερε τον Πρόεδρο σαν θεσμό στην Ευρώπη που ήξερε όμως καλά τους βασιλείς και τους είχε συνυφάνει με την ιστορία της.

Έτσι αποκτήσαμε και Προέδρους παράλληλα με τα νέα κράτη τα εθνικά κράτη δηλαδή.
Οι Πρόεδροι ήρθαν στην Ευρώπη σε απομίμηση του αμερικανικού προτύπου αλλά χωρίς το συμβολισμό των Ηνωμένων Πολιτειών και την ιστορική συγκυρία που τον επέτρεψε στις ΗΠΑ. Θα ήταν πράγματι αστείο να μιλήσουμε για βασιλεία στις ΗΠΑ.

Όμως η μίμηση δεν είναι ασφαλής μέθοδος όταν το πολίτευμα οφείλει να συνδεθεί με την Ιστορία. Ο Βασιλιάς για την Ευρώπη προ των εθνικών κρατών ήταν αυτός που προστάτευε τη γη και διασφάλιζε τα φέουδα. Ήταν η εγγύηση της αυτοδιοίκησης των μικρών κοινοτήτων, ήταν η ασφάλεια κατά της παντοδυναμίας του Πάπα, ήταν κάποιος εντελώς ασήμαντος κοντός και άσχημος, συχνά τρελός, γυναίκα (βεβαιότατα γυναίκα συχνά) ή άνδρας ή οτιδήποτε άλλο που δεν πολυενδιέφερε που καθόταν σε ένα κτίριο και επέτρεπε στην Ιστορία να κάνει τη δουλειά της. Αλήθεια αναρωτιούνται οι φεμινίστριες γιατί υπάρχουν τόσες βασίλισσες και σπανίζουν οι προεδρίνες?
Αναρωτήθηκε κανείς γιατί βασιλείς έγιναν νεότατοι ενώ οι πρόεδροι είναι (και οφείλουν να είναι) γέροι?
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί όποτε καταργήθηκε η βασιλεία στην Ευρώπη οι χούντες καραδοκούσαν?
Όχι φυσικά. Γιατί (όπως λέω και στον έφηβο γιό μου) το μαϊμούδισμα υπάρχει και στην πολιτική και μεταξύ των ενηλίκων.
Έτσι μιμηθήκαμε τον αμερικανό πρόεδρο και η πρώην βασιλική Γαλλία του βασιλέως Ηλίου έχει τον καταπληκτικό πρόεδρο που της αρμόζει είτε είναι ο Ολάντ είτε είναι ο Σαρκοζί.
Έτσι μιμηθήκαμε το προεδρικό σύστημα και έχουμε έναν Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο που κανείς δεν άκουσε ποτέ να προεδρεύει της Ιταλίας ο οποίος είναι μάλιστα και παλαιός κομμουνιστής.
Το πολίτευμα της Γερμανίας είναι Ομοσπονδιακή Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αρχηγός του κράτους είναι ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος, ο οποίος είναι ο εγγυητής του πολιτεύματος και εκπροσωπεί το γερμανικό κράτος διεθνώς. Η θητεία του διαρκεί πέντε χρόνια. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Καγκελάριος, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία. Σήμερα, Πρόεδρος της Γερμανίας από τις 18 Μαρτίου 2012 είναι ο Γιόαχιμ Γκάουκ. Καγκελάριος της Γερμανίας είναι η Άνγκελα Μέρκελ. Έχετε ακούσει ποτέ τον κ. Γκάουκ?
Είναι λοιπόν ο Πρόεδρος για την Ευρώπη μια ανύπαρκτη φιγούρα που παριστάνει το βασιλιά χωρίς στέμμα και εξουσία.

Ας μην ζητάμε κάτι περισσότερο από τον ευρωπαίο Πρόεδρο Δημοκρατίας και δη τον Έλληνα. Δεν είναι ούτε θέση συνταξιοδοτήσεως πρώην πρωθυπουργών όπως αποδεικνύεται. Δεν είναι ούτε γενεσιουργός αιτία κάποιας ελιτ, ούτε δημιούργησε ποτέ αυλή. Μια δεξίωση το χρόνο έκανε και αυτή καταργήθηκε. Κάποιος για να ακούει τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και να βγάζει ένα διάγγελμα που κανείς μα κανείς δεν ακούει.
Κανένα παραμύθι δεν θα μιλήσει ποτέ για προεδρίνες προέδρους και προεδρόπουλα, ενώ πολλά παραμύθια θα συνεχίσουν να λέγονται για βασιλοπούλες.
Κανένας καλλιτέχνης δεν θα καθίσει κοντά σε προέδρους ούτε θα δημιουργήσει γι’αυτούς. Καμία χούντα δεν θα σπεύσει να καταργήσει βασιλείες. Θα βάλει έναν πρόεδρο για χάρη της.
Και φυσικά κανένας φασίστας δεν θα διστάσει να εκλέξει πρόεδρο ποτέ ακόμη και αν είναι ο Αδόλφος ή ο Στάλιν.

Η συγκεκριμένη τιμή στο πολίτευμα της Βασιλείας γίνεται προς χάριν των γυναικών και των νέων που βασίλευσαν και βασιλεύουν. Γυναίκα πρόεδρο δεν προκάμαμε να προτείνουμε αλλά και ότι ακούσθηκε προκάλεσε θυμηδία.

Τώρα τα derelicta της «χρυσής αυγής» θα μας βοηθήσουν ίσως για έναν Πρόεδρο που θα επιτρέψει στην κ. Μέρκελ και διάφορους άλλους λεγόμενους και «τροϊκανούς» να μας βοηθήσουν να μην καλλιεργούμε σταφύλι αλλά να σπέρνουμε σιτάρι ένεκα επιδοτήσεων.

ΒΑΣΙΛΙ ΚΑΝΤΙΝΣΚΥ: ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ!

της Eλένης Tροβά - 16/12/2014
Ολα τα χρόνια μου στο Παρίσι με παρηγορούσε ο Καντίνσκι και η τέχνη του καθώς σκεπτόμουν ότι έστω και δικηγόρος δημιούργησε κάτι που μου άρεσε πολύ.

Πάντα ψάχνω  τους δικηγόρους που δεν παίρνουν στα σοβαρά την συμβολική διάσταση του επαγγέλματος και δεν αισθάνονται μεγάλοι ραββίνοι.

Η ενασχόλησή του Βασίλι Καντίνσκι με τη ζωγραφική ξεκίνησε τυχαία και αρκετά αργά, όταν ήταν ήδη τριάντα ετών. Έως αυτή την ηλικία ο Καντίνσκι ήταν δικηγόρος και μάλιστα επιτυχημένος, λαμβάνοντας προσκλήσεις για να δώσει διαλέξεις σχετικά με το Δίκαιο στα πιο διακεκριμένα Πανεπιστήμια. Και ξαφνικά, εν μια νυκτί, άλλαξε εντελώς τη ζωή του. Δύο ήταν οι λόγοι. Ο πρώτος ήταν η επίσκεψή του σε μια έκθεση ιμπρεσιονισμού όπου είδε τον πίνακα του Μονέ «Σωροί από άχυρα» ο οποίος τον συγκλόνισε. Το δεύτερο γεγονός που τον κατέπληξε ήταν η όπερα του Βάγκνερ «Λόενγκριν» που παιζόταν τότε στο θέατρο Μπολσόι. Τα δυο αυτά γεγονότα ήταν αρκετά για να αλλάξουν τη ζωή του Καντίνσκι. Παράτησε αμέσως τη δικηγορία και έφυγε για το Μόναχο προκειμένου να σπουδάσει ζωγραφική.

Η ιστορία του Βασίλι Καντίνσκι θυμίζει εκείνη του Γάλλου ζωγράφου, εκπροσώπου του μετα-ιμπρεσιονισμού, Πολ Γκογκέν. Αυτός ήταν ένας επιτυχημένος χρηματιστής, αλλά από ένα σημείο κι ύστερα σταμάτησε να πηγαίνει στη δουλειά, παράτησε την οικογένειά του και άρχισε να ζωγραφίζει. Προφανώς, η ζωγραφική είναι μια τόσο ελκυστική Τέχνη, ώστε για χάρη της μπορεί κάποιος να θυσιάσει πάρα πολλά, όπως καριέρα, άνετη ζωή, και οικογενειακή ευτυχία.

Είναι δύσκολο να πει κανείς, πόσο καλά μπορούσε να ζωγραφίσει ο Καντίνσκι πίνακες. Ακόμη και τα τοπία, τα ζωγράφιζε έτσι που ήταν δύσκολο να πεις τι ακριβώς απεικονίζεται, καθώς τα χρώματα διαχέονταν και ανακατεύονταν. Κατόπιν, αποδεικνυόταν πως επρόκειτο για έναν φανοστάτη. Μερικές φορές δημιουργείται η εντύπωση ότι έναν πίνακα όπως αυτόν θα μπορούσε να τον ζωγραφίσει κι ένα παιδί. Φυσικά, αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απόλυτα εικαστική τέχνη, καθώς δεν απεικονίζει τίποτα συγκεκριμένο. Το χρωματικό χάος γοητεύει, προκαλεί πολλούς συνειρμούς και συναισθήματα. Η επίδραση που προξενεί η ζωγραφική του Καντίνσκι, συγγενεύει με αυτή της μουσικής. Γενικά οι πίνακές του είναι πολύ «μουσικοί». Δεν είναι τυχαίο πως έπαιζε βιολοντσέλο και -όπως είπαν πολλοί αυτόπτες μάρτυρες- με πολύ ταλέντο. Μάλιστα, ένα διάστημα έδινε συναυλίες.

Όμως ο Βασίλι Καντίνσκι δεν έγινε διάσημος για τους πίνακές του καθαυτό, αλλά για το ότι εφηύρε την αφηρημένη τέχνη και έγινε θεωρητικός της. Κάτι που συνέβη τυχαία. Ένα βράδυ γυρνώντας σπίτι είδε κάτι που τον εξέπληξε από τον εκπληκτικό συνδυασμό των χρωμάτων. Όπως αποδείχθηκε, ήταν ένας δικός του πίνακας που είχε πέσει και σταθεί λοξά, και στον οποίο έπεφτε το φως από τον στύλο ηλεκτροδότησης. Το περίγραμμα από τα όσα εικονίζονταν, είχε εξαφανιστεί και ανακατευτεί με την υπόλοιπη σύνθεση. Είχε απομείνει μόνο η γενική εντύπωση από κάτι έντονο και ασυνήθιστο. Από τότε ο Καντίνσκι δεν ζωγράφισε ξανά πίνακες με συγκεκριμένο περιεχόμενο, παρά μόνο με αφηρημένο.

Οι πίνακές του δεν αγοράζονταν και οι περισσότεροι κριτικοί έλεγαν πως πρόκειται για ανούσια πρόχειρα σχεδιάσματα. Στερούμενος τους πόρους για τη συντήρησή του, ο Καντίνσκι επέστρεψε από το Μόναχο στη Μόσχα, όπου προσπάθησε να συνεργαστεί με τους μπολσεβίκους. Εργαζόταν στην Εθνική Επιτροπή Παιδείας και δίδασκε. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ. Οι μπολσεβίκοι ανακήρυξαν την αφηρημένη τέχνη ως παρακμιακή και στον ίδιο τον Καντίνσκι κόλλησαν τον τίτλο του «συνεργού της μπουρζουαζίας». Οι πίνακές του αφαιρέθηκαν από όλα τα σοβιετικά μουσεία. Γεγονός παράδοξο, καθότι σε αυτούς ήταν δύσκολο να εντοπίσει κανείς κάτι που χαρακτήριζε την αστική τάξη, είτε από την άλλη, κάτι που δεν την χαρακτήριζε. Πώς μπορεί να είναι μπουρζουά μια κηλίδα με τη γκάμα ενός χρώματος;

Καταλαβαίνοντας ότι στην πατρίδα του δεν έχει μέλλον, ο Καντίνσκι πήγε πάλι στη Γερμανία. Αλλά και εκεί ήρθε αντιμέτωπος με την πολιτική. Η σχολή στην οποία δίδασκε, έκλεισε εξαιτίας της πίεσης του ναζιστικού καθεστώτος, ενώ όταν ο Χίτλερ πήρε την εξουσία, οι πίνακες του Καντίνσκι ανακηρύχθηκαν ως εκφυλισμένη τέχνη και ορισμένοι μάλιστα από αυτούς, καταστράφηκαν.

Από τη Γερμανία έφυγε για τη Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Και εκεί έζησε φτωχός, σε σημείο που να μην μπορεί να αγοράσει μεγάλους καμβάδες για ζωγραφική. Γι’ αυτό και οι περισσότερες δουλειές του από τη γαλλική περίοδο ήταν μικρές. Ακόμη και λάδι δεν μπορούσε να εξασφαλίσει κάποιες φορές. Συχνά κατέφευγε απλώς στην τέχνη της ζωγραφικής που βασίζεται στη χρήση κόλλας και αδιαφανών υδροχρωμάτων πάνω σε χαρτί ή χαρτόνι (γκουάς), χωρίς αυτό να αποτελεί την επιθυμητή καλλιτεχνική του ιδέα. Η αιτία ήταν πως δεν είχε χρήματα για καμβά και χρώματα.

Σε γενικές γραμμές, είναι κατανοητό γιατί η ζωγραφική του ήταν τόσο ανεπιθύμητη στα απολυταρχικά κράτη. Αυτή, έδινε πολύ μεγάλα περιθώρια στη φαντασία, μια υπερβολική ελευθερία, και αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει σε κανέναν δικτάτορα, είτε του προλεταριάτου, είτε ναζιστή.

Σήμερα γιορτάζονται 148 χρόνια από τη γέννησή του.