ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

Αριθμός 733/2011 ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Αποτελούμενο από τη Δικαστή Ευθυμία Κοκμοτού, Πρόεδρο Πρωτοδικών την οποία, όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 14.01.2011 χωρίς τη σύμπραξη Γραμματέα για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ : (α) της αιτούσας ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία ................................Εταιρία, που εδρεύει στην Μαγούλα Αττικής στην λεωφόρο ................και εκπροσωπείται νόμιμα (ΑΦΜ................. της ΔΟΥ ΦΑΒΕ αρμ.ΑΕ 6055/06/Β/86/133), που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φωκίωνα Τσίντο, και (β) των καθ' ων : (1) της ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα στην οδό .......... αριθ. .... και εκπροσωπείται νόμιμα, που δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο της, (2) της ανώνυμης τραπεζίκής εταιρίας με την επωνυμία............... της Ελλάδος ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα στην οδό ...... αριθ. ... και εκπροσωπείται νόμιμα, που δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο της, (3) της ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία ....Τράπεζα ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα στην οδό ........ αριθ. .. και εκπροσωπείται νόμιμα, που δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο της, (4) του νπδδ με την επωνυμία Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, που εδρεύει στην Αθήνα στην οδό ..... αριθ. ... και εκπροσωπείται νόμιμα, που δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο του, και (5) του Ελληνικού Δημοσίου νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό των Οικονομικών, κατοίκου Αθηνών, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Σταυρούλα Παπαϊωάννου, Δικαστικού Αντιπροσώπου του Ν.Σ.Κ. Η αιτούσα ζητεί να γίνει δεκτή η από 22.12.2010 αίτησή της, που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου με αριθμό κατάθεσης γενικό 226365/2010 και δικογράφου 21866/23.12.2010 και προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης η αιτούσα παραστάθηκε όπως πιο πάνω σημειώνεται και ανέπτυξε τους ισχυρισμούς της και ζήτησε να γίνουν δεκτοί. Μελέτησε τη δικογραφία Σκέφθηκε σύμφωνα με το νόμο Η κατάσχεση στα χέρια της Τράπεζας ως τρίτης έχει ρυθμιστεί ειδικότερα με τα άρθρα 87-94 του νδ της 17-7/13-8-1923 «Περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιρειών», του οποίου η ισχύς διατηρήθηκε με το άρθρο 52 αρ. 3 ΕισΝΚΠολΔ. Συμπληρωματικά εφαρμόζονται οι γενικές ρυθμίσεις των άρθρων 982 επ. που ισχύουν άμεσα, όπου υπάρχουν κενά, σύμφωνα με τα άρθρα 42 § 3 και 53 § του πιο πάνω νδ. Οταν υποβάλλεται καταφατική δήλωση, η Τράπεζα αποκτά δυνάμει του άρθρου 87 § 1 του πιο πάνω νδ το δικαίωμα, είτε να παρακαταθέσει τα κατασχεθέντα, απαλλασσόμενη ούτω πάσης ευθύνης και έναντι του κατασχόντος και έναντι του δικαιούχου, είτε να ζητήσει από τον Πρόεδρο Πρωτοδικών την άρση της κατασχέσεως με ή και χωρίς εγγύηση. Αν πρόκειται για την ....... της ....... ΑΕ, η κατάθεση μπορεί να γίνει στην ίδια ή σε ειδικό λογαριασμό όψεως. Η ανάληψη από τον κατασχόντα του ποσού, που κατασχέθηκε, γίνεται κατά το άρθρο 88 του νδ με άδεια του Προέδρου Πρωτοδικών. Οι διατάξεις των άρθρων 87 και 88 του πιο πάνω νδ έχουν διατηρηθεί σε ισχύ και δεν καταργήθηκαν με την εισαγωγή του ΚΠολΔ, που είναι νεώτερο νομοθέτημα, γιατί οι γενικές διατάξεις του ΚΠολΔ δεν μπορούν να καταργήσουν τις ειδικές του νδ. Οπου αυτό έχει συμβεί, ορίζεται ρητά στον ΚΠολΔ ή στον ΕισΝΚΠολΔ. Η διάταξη του άρθρου 88 δεν προσκρούει στο Σύνταγμα, εφόσον δεν εισάγει ανεπίτρεπτη διάκριση υπέρ της καθ' ης Τράπεζας και δεν θεσπίζει ανεπίτρεπτο εμπόδιο εκτέλεσης τελεσίδικης απόφασης. Περαιτέρω στο άρθρο 3 § 2 ΕισΝΚΠολΔ ορίζεται, ότι «2. Στις περιπτώσεις που διατάξεις του ΑΚ ή άλλου νόμου παραπέμπουν στην αρμοδιότητα και στην επ' αναφορά διαδικασία γενικά του προέδρου πρωτοδικών ..... από την εισαγωγή του ΚΠολΔ είναι αρμόδιο το μονομελές πρωτοδικείο, δικάζοντας κατά τη διαδικασία των άρθρων 686 επ ΚΠολΔ, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά». Η αιτούσα με την υπό κρίση αίτησή της εκθέτει, ότι με την υπ' αριθ. 12609/2006 οριστική απόφαση του 25ου ΤρΔΠΑ και ήδη τελεσίδικη μετά την έκδοση της υπ' αριθ. 1872/2008 απόφασης του 50U ΔΕΑ, όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθ. 3353/2008 απόφαση του ιδίου, το ανωτέρω 5° καθ' ου Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώθηκε σε αποζημίωση εκ του άρθρου 105 ΕισΝΑΚ της αιτούσας ποσού € 284.481,81, το οποίο αναγνωρίσθηκε ότι της οφείλεται νομιμοτόκως από 10.06.2002 μέχρι την εξόφληση. Λόγω της μη εξόφλησης της αιτούσας από την άνω αιτία, εξεδόθη κατόπιν σχετικής αίτησής της η υπ' αριθ. 20514/2009 δ/γή πληρωμής του Δικαστή του ΜΠρΑΘ, δυνάμει της οποίας διατάσσεται το 5° καθ' ου να της καταβάλει το άνω ποσό νομιμοτόκως κατά τα άνω πλέον € 4.836,00 για δικαστική δαπάνη. Η άνω δ/γή πληρωμής περιελήφθη τον εκτελεστήριο τύπο με την έκδοση του υπ' αριθ. 20419/2009 α' απογράφου, αντίγραφο του οποίου με κάτωθι τούτου καταχωρισμένη την από 20.05.2010 επιταγή προς πληρωμή και εκουσία συμμόρφωση επιδόθηκε από την αιτούσα στο 5° καθ' ου, ως αποδεικνύεται από τις υπ' αριθ. 6625Γ & 6624Γ/25.5.2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Δημήτρη Καρακωστή. Κατά της ως άνω εναρκτήριας πράξης εκτέλεσης το 5° καθ' ου άσκησε ενώπιον του ΜΠρΑΘ την υπ' αριθ. κατ. 6411/28.05.2010 ανακοπή του (αρθρ. 933 ΚΠολΔ), η οποία συζητείται ενώπιον του ΜΠρΑΘ κατά την τακτική διαδικασία την 19.03.2013 (αριθ. πιν. Γ4-13), και συναφώς την υπ' αριθ. 8323/28.05.2010 αίτηση αναστολής του (αρθρ. 938 ΚΠολΔ), η οποία συζητήθηκε κατά τη δικάσιμο της 21.07.2010 και επ' αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθ. 7373/22.09.2010 απόφαση του ΜΠρΑΘ (ασφ), η οποία απέρριψε όλους τους λόγους της αναστολής-ανακοπής επί της ουσίας πιθανολογώντας ότι δεν Θα ευδοκιμήσουν. Αντίγραφο της άνω απόφασης επιδόθηκε στο 5° καθ' ου Ελληνικό Δημόσιο την 27.09.2010, ως αποδεικνύεται από τις υπ' αριθ. 7086γ/27.09.2010 & 7086γ/27.09.2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Δημήτρη Καρακωστή, προς γνώση του και για τις νόμιμες συνέπειες, καλούμενο άμα στην άμεση συμμόρφωση του προς το διατακτικό της άνω δ/γής πληρωμής και της από 20.05.2010 επιταγής προς πληρωμή, άλλως θα συνεχίζονταν η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης για την είσπραξη των επιτασσόμενων προς πληρωμή χρηματικών ποσών. Στην συνέχεια η αιτούσα, επειδή το 5° καθ' ου δεν της κατέβαλε τα κατά τα άνω οφειλόμενα ποσά, δυνάμει του από 04.10.2010 Κατασχετηρίου της επέβαλε εις χείρας της 1ης, 2ης & 3ης των καθ' ων Τραπεζών αναγκαστική κατάσχεση εις χείρας τους ως τρίτων επί των απαιτήσεων του 5ου καθ' ου κατ' αυτών από οποιαδήποτε αιτία ληξιπρόθεσμη, μελλοντική κ.λπ. ποσού ανερχόμενου σε € 554.100,85 συνολικά, αναλυόμενου σε : (α) επιδικασθέν κεφάλαιο € 284.481,81, (β) νομίμους τόκους υπερημερίας από 11.06.2002 μέχρι 30.09.2010 € 246.098,01, (γ) επιδικασθείσα δικαστική δαπάνη € 4.836,00, (δ) έξοδα απογράφου € 18.597,60, δύο αντιγράφων € 1,00, σύνταξη από 20.05.2010 επιταγής € 16,43 και επίδοση αυτής € 70,00 €, άπαντα δε τα άνω κονδύλια, πλην του κονδυλίου των τόκων, νομιμοτόκως μέχρις εξοφλήσεως. Το άνω κατασχετήριο επιδόθηκε νόμιμα προς τις 1η, 2η & 3η των καθ' ων Τράπεζες και προς το 5ο καθ' ου Ελληνικό Δημόσιο, ως αποδεικνύεται από τις υπ' αριθ. 7117γ/06.10.2010, 7109γ/05.10.2010, 7114γ/05.10.2010 και 7126γ/07.10.2010 εκθέσεις επίδοσης του ιδίου ως άνω δικαστικού επιμελητή αντίστοιχα. Οι ενλόγω Τράπεζες προέβησαν κατ' άρθρο 985 ΚΠολΔ στις εμπρόθεσμες υπ' αριθ. 29696/14.10.2010, 29587/13.10.2010 και 29377/13.10.2010 Δηλώσεις Τρίτου αντίστοιχα ενώπιον του κ. Ειρηνοδίκη Αθηνών, οι οποίες είναι θετικές και αναφέρουν επί λέξει : (α) η 1η καθ' ης Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ, ότι «.... το υπόλοιπο του λογαριασμού του καθ' ου η κατάσχεση Ελληνικού Δημοσίου που τηρείται στην εν λόγω Τράπεζα καλύπτει το ποσό της κατασχεθείσης απαίτησης και το οποίο δεσμεύθηκε και μετά την προσκόμιση στην Τράπεζα υπό της άνω κατασχούσης των απαιτουμένων από το Νόμο δικαιολογητικών, θα κατατεθεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, κατ' άρθρο 87 του νδ 17-7/13-8-1923, από το οποίο θα αποδοθεί, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, σύμφωνα με το άρθρο 88 του άνω διατάγματος», (β) η 2η καθ' ης ............ΑΕ, ότι «.... το καθ' ου η κατάσχεση διαθέτει απαιτήσεις σε βάρος της Τράπεζας, .... οι οποίες απορρέουν από συμβάσεις καταθέσεων που έχουν καταρτισθεί μεταξύ του καθ' ου η κατάσχεση και της Τράπεζας. Στα πλαίσια των ανωτέρω συμβάσεων τηρείται στο κατάστημα Κεντρικό -040- λογαριασμός καταθέσεων με υπόλοιπο και δεσμευθέν € 1.056,21, ενώ μελλοντικά δεσμεύτηκαν € 553.044,64», και (γ) η 3η καθ' ης .............. ΑΕ, ότι «.... στο Κατάστημα Κεντρικό με κωδικό αριθμό (101) υφίσταται απαίτηση από έναν λογαριασμό καταθέσεων, με δικαιούχο το καθ' ου η κατάσχεση, ποσού ΕΥΡΩ 554.100,85, η οποία απαίτηση και δεσμεύθηκε.... το ως άνω κατασχεθέν ποσό θα κατατεθεί, μετά την προσκόμιση στην Τράπεζα από την ως άνω κατασχούσα (δηλ. την εταιρία μας) των απαιτουμένων από το Νόμο δικαιολογητικών, στο ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ, κατ' άρθρο 87 του νδ 17-7/13-9-1923, από το οποίο θα αποδοθεί, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, σύμφωνα με το άρθρο 88 του ανωτέρω διατάγματος». Απασες οι άνω Τράπεζες δήλωσαν επίσης ότι κατά του Ελληνικού Δημοσίου δεν έχουν επιβληθεί εις χείρας τους έτερες κατασχέσεις για ετέρες οφειλές του. Κατά της άνω πράξης εκτέλεσης το 5° καθ' ου άσκησε ενώπιον του ΜΠρΑθ κατά της αιτούσας, του άνω από 04.10.2010 Κατασχετηρίου της και πάντων των αναφερόμενων σ' αυτό Τραπεζών την από 12.10.2010 και υπ' αριθ. κατ. γενικού 178738/2010 και δικογράφου 11766/13.10.2010 ανακοπή του (αρθρ. 933 ΚΠολΔ), η οποία συζητείται ενώπιον του ΜΠρΑΘ κατά την τακτική διαδικασία την 26.11.2013 (αριθ. πιν. Γ5-7), και συναφώς την υπ' αριθ. κατ. γενικού 178831/2010 και δικογράφου 16974/14.10.2010 αίτηση αναστολής του (αρθρ. 938 ΚΠολΔ). Με την προμνησθείσα αίτηση αναστολής και για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν το Ελληνικό Δημόσιο εζήτησε -μεταξύ των άλλων και- την χορήγηση Προσωρινής Διαταγής, με την οποία να απαγορεύεται στις άνω Τράπεζες να προβούν στην δέσμευση του κατασχεθέντος ποσού, άλλως να διαταχθεί η αποδέσμευση του και σε κάθε περίπτωση να μην καταβάλλουν στην αιτούσα μέχρι την έκδοση απόφασης επί της ως άνω αίτησης του (αναστολής). Η ενλόγω Προσωρινή Διαταγή συζητήθηκε ενώπιον του Προέδρου Πρωτοδικών Αθηνών την 24.11.2010 και ώρα 10:15 και απορρίφθηκε χωρίς όρους, ενώ συγχρόνως ορίσθηκε δικάσιμος για την αίτηση της αναστολής η 10.05.2011. Κατόπιν των ανωτέρω : (α) η 1α καθ' ης Τράπεζα της Ελλάδας ΑΕ παρακατέθεσε το ποσό των € 554.100,85 στο 4° καθ' ου Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και εξεδόθη για την αιτία αυτή το υπ' αριθ. 636901/22.12.2010 γραμμάτιο σύστασης παρακαταθήκης, το οποίο ευρίσκεται στα χέρια της, (β) η 2η καθ' ης ............ ΑΕ δέσμευσε εις χείρας της το ποσό των € 553.044,64 σε ειδικό προς τούτο λογαριασμό της σύμφωνα με το άρθρο 87 § 2 νδ 17-7/13-8- 1923, και (γ) η 3η καθ' ης ....... Τράπεζα ΑΕ παρακατέθεσε το ποσό των € 554.087,20 στο 4° καθ' ου Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και εξεδόθη για την αιτία αυτή το υπ΄ αριθ. 636174/06.12.2010 γραμμάτιο σύστασης παρακαταθήκης, το οποίο ευρίσκεται στα χέρια της. Στις προαναφερθείσες συστάσεις παρακαταθήκης η 1η και 3η καθ' ης ενέγραψαν τον όρο να αποδοθεί στην αιτούσα το παρακατατεθειμένο στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων ποσό μόνο κατόπιν απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατά την παρούσα διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ενώ η 3η καθ' ης αρνείται να καταβάλει το στα χέρια της ποσό παρά μόνο κατόπιν απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου. Με βάση το άνω ιστορικό η αιτούσα ζητεί της χορηγηθεί η κατά τα άρθρα 87 επ νδ 17-7/13-8-1923 άδεια να αναλάβει : (α) από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το παρακατατεθειμένο από την 1η καθ' ης Τράπεζα της Ελλάδας ΑΕ δυνάμει του υπ' αριθ. 636901/22.12.2010 γραμματίου σύστασης παρακαταθήκης χρηματικό ποσό των € 554.100,85, (β) από την 2Π καθ' ης ............ ΑΕ το κατασχεθέν, δεσμευθέν και τηρούμενο σε ειδικό λογαριασμό ή λογαριασμό όψεως αυτής χρηματικό ποσό των € 553.044,64, και (γ) από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το παρακατατεθειμένο από την 3η καθ' ης .....Τράπεζα ΑΕ δυνάμει του υπ΄ αριθ. 636174/06.12.2010 γραμματίου σύστασης παρακαταθήκης χρηματικό ποσό · των € 554.100,85, επίσης δε να υποχρεωθεί η 1η καθ' ης να της παραδώσει το πρωτότυπο (σώμα) του υπ' αριθ. 636901/22.12.2010 γραμμάτιου σύστασης παρακαταθήκης, η 3η καθ' ης να της παραδώσει το πρωτότυπο (σώμα) του υπ' αριθ. 636174/06.12.2010 γραμμάτιου σύστασης παρακαταθήκης και η 2η καθ' ης να της αποδώσει το κατασχεθέν, δεσμευθέν και τηρούμενο σε ειδικό λογαριασμό ή λογαριασμό όψεως της άνω ποσό, καθώς και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων να της αποδώσει τα άνω παρακατατεθειμένο σ' αυτό ποσά. Η αίτηση αρμοδίως εισάγεται για να συζητηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 686 επ. ΚΠολΔ). Είναι νόμιμη, στηρίζεται στις πιο πάνω αναφερόμενες νομικές διατάξεις. Πρέπει, επομένως, να ερευνηθεί κατ' ουσίαν, ερήμην των 1ης, 2ης, 3ης & 4ου καθ' ων, οι οποίοι κλητεύθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα να παραστούν κατά την άνω δικάσιμο για την συζήτηση της υπόθεσης, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθ. 7426γ/28.12.2010, 7423γ/28.12.2010, 7425γ/28.12.2010 και 7426γ/28.12.2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτ/κείο Αθηνών Δημήτρη Καρακωστή. Το Δικαστήριο ωστόσο θα προχωρήσει στην κατ' ουσία έρευνα της υποόθεσης σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες. Από την εκτίμηση των εγγράφων που η αιτούσα προσκομίζει πιθανολογούνται τα ακόλουθα. Η αιτούσα με βάση το από 04.10.2010 Κατασχετήριο της, το οποίο επιδόθηκε νόμιμα κατά τα άνω τόσον προς τις 1η, 2η & 3η των καθ' ων Τράπεζες όσον και προς το 5° καθ' ου Ελληνικό Δημόσιο (ορ. υπ' αριθ. 7117γ/06.10.2010, 7109γ/05.10.2010, 7114γ/05.10.2010 και 7126γ/07.10.2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Δημήτρη Καρακωστή αντίστοιχα), κατέσχεσε αναγκαστικά σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 982 επ. του ΚΠολΔ και το άρθρο 24 του Ν 2915/2001 στα χέρια των καθ' ων Τραπεζών, ως τρίτων, την τραπεζική κατάθεση των χρημάτων του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο είναι οφειλέτης της. Οι καθ' ων Τράπεζες με δηλώσεις τους στον Ειρηνοδίκη Αθηνών, και ειδικότερα η 1η καθ' ης Τράπεζα της Ελλάδας ΑΕ την 14.10.2010 (αριθ. δήλωσης 29696/2010), η 2η καθ' ης .............. ΑΕ την 13.10.2010 (αριθ. δήλωσης 29587) και η 3η καθ' ης ........ ΑΕ την 13.10.2010 (αριθ. δήλωσης 29377), βεβαίωσαν σύμφωνα με το άρθρο 985 ΚΠολΔ ότι έχουν στα χέρια τους το ποσό των € 554.100,85 και ότι άλλη κατάσχεση για το ποσό αυτό από άλλον δεν έχει επιβληθεί. Κατά της άνω πράξης εκτέλεσης το 5° καθ' ου άσκησε ενώπιον του ΜΠρΑΘ κατά της αιτούσας, του άνω από 04.10.2010 Κατασχετηρίου της και πάντων των αναφερόμενων σ' αυτό Τραπεζών την από 12.10.2010 και υπ' αριθ. κατ. γενικού 178738/2010 και δικογράφου 11766/13.10.2010 ανακοπή του (αρθρ. 933 ΚΠολΔ), η οποία συζητείται ενώπιον του ΜΠρΑΘ κατά την τακτική διαδικασία την 26.11.2013 (αριθ. πιν. Γ5-7), και συναφώς την υπ' αριθ. κατ. γενικού 178831/2010 και δικογράφου 16974/14.10.2010 αίτηση αναστολής του (αρθρ. 938 ΚΠολΔ). Με την προμνησθείσα αίτηση αναστολής και για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν το Ελληνικό Δημόσιο εζήτησε -μεταξύ των άλλων και- την χορήγηση Προσωρινής Διαταγής, με την οποία να απαγορεύεται στις άνω Τράπεζες να προβούν στην δέσμευση του κατασχεθέντος ποσού, άλλως να διαταχθεί η αποδέσμευσή του και σε κάθε περίπτωση να μην καταβάλλουν στην αιτούσα μέχρι την έκδοση απόφασης επί της ως άνω αίτησης του (αναστολής). Η ενλόγω Προσωρινή Διαταγή συζητήθηκε ενώπιον του Προέδρου Πρωτοδικών Αθηνών την 24.11.2010 και ώρα 10:15 και απορρίφθηκε, ενώ συγχρόνως ορίσθηκε δικάσιμος για την αίτηση της αναστολής η 10.05.2011. Κατόπιν των ανωτέρω, δηλ. της απόρριψης της προμνησθείσας Προσωρινής Διαταγής, του παρόντος Δικαστηρίου δεσμευόμενου από το προσωρινό δεδικασμένο που παράγει η ενλόγω απόρριψη, καθώς και του γεγονότος ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι δεν έχει ούτε εκκρεμεί μέχρι και σήμερα έτερη προσωρινή διαταγή, έπεται ότι η αρξαμένη δυνάμει του άνω Κατασχετηρίου της αιτούσας αναγκαστική εκτέλεση μπορεί να συνεχισθεί κανονικά, και επομένως πρέπει να γίνει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η υπό κρίση αίτηση. Τα δικαστικά έξοδα της αιτούσας, κατόπιν σχετικού αιτήματός της (άρθρο 191 § 2 ΚΠολΔ), όπως περιορίσθηκε με το υποβληθέν υπόμνημά της, βαρύνουν τον ηττηθέν 5° καθ' ου (άρθρο 176 ΚΠολΔ), μειωμένα όμως κατ' άρθρο 22 παρ.1 του Ν 3693/5.. και Κ.Υ.Α των Υπουργών Οικονομίας και Δικαιοσύνης 134423/8.12/1992/20.11.99 κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Δικάζει σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες. Δέχεται την αίτηση. Παρέχει την άδεια στην αιτούσα να προβεί σε ανάληψη : (α) από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το παρακατατεθειμένο από την Τράπεζα της Ελλάδας ΑΕ δυνάμει του υπ' αριθ. 636901/22.12.2010 γραμματίου σύστασης παρακαταθήκης χρηματικό ποσό των € 554.100,85, (β) από την ..................... ΑΕ το κατασχεθέν, δεσμευθέν και τηρούμενο σε ειδικό λογαριασμό ή λογαριασμό όψεως αυτής χρηματικό ποσό των € 553.044,64, και (γ) από τo Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το παρακατατεθειμένο σ' αυτό από την .......ΑΕ δυνάμει του υπ' αριθ. 636174/06.12.2010 γραμματίου σύστασης παρακαταθήκης χρηματικό ποσό των €554.100,85. Υποχρεώνει προς τούτο την Τράπεζα της Ελλάδας ΑΕ να παραδώσει στην αιτούσα το πρωτότυπο (σώμα) του υπ' αριθ. 636901/22.12.2010 γραμμάτιου σύστασης παρακαταθήκης, την .......... ΑΕ να παραδώσει το πρωτότυπο (σώμα) του υπ' αριθ. 636174/06.12.2010 γραμμάτιου σύστασης παρακαταθήκης και την ..................... ΑΕ να της αποδώσει το κατασχεθέν, δεσμευθέν και τηρούμενο σε ειδικό λογαριασμό ή λογαριασμό όψεως της άνω ποσό, καθώς και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων να της αποδώσει τα άνω παρακατατεθειμένα σ' αυτό ποσά με την προσκόμιση των άνω γραμματίων σύστασης παρακαταθήκης. Επιβάλλει σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου τη δικαστική δαπάνη της αιτούσας, την οποία καθορίζει στο ποσό των διακοσίων (200) ευρώ. Κρίθηκε αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 25.01.2011. Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (την απόφαση πήραμε από τη Νόμος και δημοσιεύουμε προς γνώσιν!) διότι υπάρχουν και δικαστές και πότε πότε μας εκπλήσσουν θετικά!

Τα κυριακάτικα φύλλα της κρίσης.

Η ανάγνωση κυριακάτικων εφημερίδων για τη γενιά μας είναι έθιμο που καλά κρατεί. Το παχύ πακέτο με τα κυριακάτικα φύλλα συνοδεύει για άλλους τον καφέ την Κυριακής ενώ για άλλους αποτελεί αφορμή για μακρύ σαββατιάτικο ξενύχτι με κουβέντα. Αυτό είναι γνωστό στα Κυριακάτικα φύλλα και αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως κάτι ξεχωριστό που δεν είναι ακριβώς εφημερίδα αλλά περισσότερο μέρος της ζωής μας. Τα κυριακάτικα φύλλα ξέρουν ότι διαβάζονται και αντιμετωπίζουν το γεγονός παραγωγικά. Εμείς πάλι γνωρίζοντας ότι γνωρίζουν διαβάζουμε υπό τη συγκεκριμένη οπτική όσα γράφονται ενόψει του ότι θα διαβαστούν στα κυριακάτικα φύλλα. Το Βήμα αλλά και άλλα λιγότερο έγκυρα έχει σπουδαία κουτσομπολιά. Αλλοι σπεύδουν για τον ΚΥΡ, άλλου για τα ένθετα τέλος πάντων λίγο πολύ όλοι συμμετέχουμε στη συνομωσία της Κυριακής. Και μάλλον δεν τα πολυπιστεύουμε ή ξέρουμε ποιός γράφει τι και γιατί.

Θα μου πείτε γιατί όλη αυτή η εισαγωγή με τις κοινοτυπίες. Μα γιατί ένα κυριακάτικο φύλλο, το Πρώτο Θέμα στη συγκεκριμένη περίπτωση γράφει στην έκδοση της 3/4/11 κάτι που μου κράτησε το βλέμμα ιδιαιτέρως. Κάτι ανάλογο με περσυνό δημοσίευμα της Καθημερινής. Αλλά και το Εθνος στην κρίση απέδωσε τις βρεφοκτονίες στο Πακιστάν. Δεν αναφέρομαι στα σκάνδαλα ή στα γνωστά δράματα του τύπου. Αυτά που δεν καταλήγουν πουθενά και μας θυμώνουν.

Αναφέρομαι σε σπουδαίο δημοσίευμα που αφορά τις εγκαταλείψεις παιδιών στα Χωριά ΣΟΣ λόγω οικονομικής κρίσης. Έτσι το αντιλαμβάνεται η υπογράφουσα δημοσιογράφος Κατερίνα Φάκα η οποία βεβαιώνει ότι οι αιτήσεις είναι πάνω από 1000 φέτος και οφείλονται στην κρίση και τα οικονομικά προβλήματα. Παραθέτει και παραδείγματα μητέρων που θέλουν να αφήσουν εκεί τα παιδιά τους γιατί δεν έχουν δουλειά. Αξίζει να διαβάσει κανείς πόσο φαίνεται να πιστεύει η δημοσιογράφος αυτά που γράφει. Αναφέρεται μάλιστα και στον κύριο Σφινιά των κοινωνικών υπηρεσιών των Χωριών ΣΟΣ που βεβαιώνει ότι το 2010 οι αιτήσεις είναι αυξημένες σημαντικά. Η δημοσιογράφος δεν μπήκε καν στον κόπο να δει στην ιστοσελίδα των Χωριών ΣΟΣ τις προϋποθέσεις εισαγωγής όπου φυσικά είναι σαφές ότι στα χωριά σοσ δεν πηγαίνουν τα "φτωχά παιδιά" αλλά πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες. Η δημοσιογράφος, στο ζήλο της να αναδείξει την έκταση της κρίσης και των οικονομικών προβλημάτων δεν μπήκε στον κόπο να δει την αλήθεια των δηλώσεων των μητέρων που αφήνουν εκεί τα παιδιά τους, ότι δηλαδή τους φταίει το οικονομικό πρόβλημα. Και φυσικά δεν λέω ότι γνωρίζω κάθε μητέρα ή κάθε περίπτωση. Όταν όμως μια μητέρα επικαλείται την κρίση για να αφήσει το παιδί της σε Χωριό ΣΟΣ ή αλλού κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Και αυτόν θα πρέπει να δει ο σωστός δημοσιογράφος όχι να αναπαυθεί στην αυτονόητη συζήτηση για την κρίση και το ΔΝΤ. Όμως η συζήτηση άνοιξε για καλά καθώς έτερος δημοσιογράφος ο κ. Γιώργος Φάκος μπλογκάρει στον Υπουργό τα νέα... των χιλιάδων εγκαταλελειμμένων παιδιών στις 5/4 με αφορμή το δημοσίευμα προσθέτοντας το Χαμόγελο του Παιδιού. Ο κ. Τάκης Αντωνακόπουλος κατέθεσε Ερώτηση στη Βουλή επί του αυτού. Χωρίς καν να κάνουν λιγάκι γκουγκλ στο θέμα. Να δουν πχ γιατί εγκαταλείπονται τα παιδιά από άλλα δημοσιεύματα στον τύπο. Αλλά και πρόσφατες δηλώσεις του διευθυντή των χωριών σοσ κ. Πρωτόπαπα για τα αίτια της ετήσιας αύξησης των εγκαταλείψεων παιδιών, αλλά και για τα νεογνά του διοικητή του "Ελενα Βενιζένου" στο Βήμα. Δεν λέω να κάνουν ουσιαστική έρευνα και να αναζητήσουν τους λόγους εφόσον τους ενδιαφέρουν. Αυτό θα ήταν πολύ.

Δεν θα επεκταθώ στο θέμα. Προσωπικά ξέρω να διαβάζω Κυριακάτικα Φύλλα πιστεύω. Αλλά θεωρώ ότι όσο και αν θέλουμε να δημιουργούμε εντυπώσεις θα με ξένιζε να πιστεύει έστω και ως αστείο ο κ. Αναστασιάδης ότι οι μανάδες αφήνουν τα παιδιά τους λόγω ΔΝΤ. Ούτε η κατοχή έγινε αιτία για τέτοια εγκατάλειψη ούτε η μεγαλύτερη πείνα στην Αφρική δεν αφήνει τη μάνα να αφήσει το παιδί της για το συγκεκριμένο λόγο. Η κρίση είναι εδώ και είναι σοβαρή. Αλλά αν εγκαταλείπονται παιδιά ας ψάξουμε αλλού τα αίτια, εκτός και αν πιστεύουμε ότι η Τρόικα τεκνοποιεί ασυστόλως αντί να κάνει τη δουλειά της και μας μένουν τα μικρά τροϊκάκια στα ιδρύματα.

Τα Κυριακάτικα Φύλλα ας περιορισθούν στα γνωστά σκάνδαλα. Ας αφήσουν τα αισθήματα χωρίς εξηγήσεις και τα δύσκολα ζητήματα όπως την εγκατάλειψη παιδιού για τις ψυχές που έχουν φορτωθεί το κρίμα. Άλλωστε και ο κ. Σφινιάς πουθενά δεν αιτιολόγησε την αύξηση των αιτήσεων. Σε κανένα σημείο δεν αναφέρθηκε στην κρίση. Γιατί ξέρει καλύτερα και σέβεται.

Αν θυμάμαι πάντως καλά αντίστοιχα άρθρα διάβασα για τα σκυλιά των βορείων προαστίων που τα αφεντικά τους εγκαταλείπουν λόγω κρίσης όπως αποχωρίζονται και τις φεράρι τους που δεν μπορούν να ξεπληρώσουν. Παρά τον κυνισμό της διαπίστωσης κάποιος πρέπει να ταρακουνήσει τους δημοσιογράφους για τα γραφόμενά τους.

Θα μπορούσαν ίσως τα κυρικάτικα φύλλα να αναδείξουν το πραγματικό γεγονός του απλήρωτου προσωπικού των φορέων πρόνοιας, τη λειτουργία των φορέων χωρίς προσωπικό που αν και δεν είναι τόσο πιασάρικο, αν και δεν προκαλεί το κυριακάτικο δάκρυ του μικροαστού κάτι που θα άξιζε γιατί και γεγονός είναι και θα προκαλούσε ψυχική ανάταση η επίγνωση ότι κάποιοι δουλεύουν αγόγγιστα για τα παιδιά που δημιουργήσαμε όλοι μας και αφήσαμε στα χέρια τους με ελαφριά καρδιά.

ΥΙΟΘΕΣΙΑ: ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΘΕΙ

Απο την ιστοσελίδα της Βουλής παρακολουθώ την σε εκκερμότητα από μήνες πρόταση νόμου για την υιοθεσία που ακολούθησε τον πολυδιαφημισμένο νόμου του τότε υπουργού Σωτήρη Χατζηγάκη. Είναι γεγονός ότι προς την κατεύθυνση του εξορθολογισμού του θεσμού με μοναδικούς βασικούς ευνοούμενους τα παιδιά των ιδρυμάτων κυρίως ο υπουργός της νέας δημοκρατίας κ. Σαλμάς είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στον καιρό του είχαν μεταφερθεί εγκαταλελειμένα βρέφη από νοσοκομεία σε "κατάλληλα ιδρύματα" όπου και κατά πάσα πιθανόητα παραμένουν. Η πρόταση νόμου ολοκληρώνει μία προσπάθεια για την οποία όταν γινόταν γράφθηκαν πολλά.
Στο μεταξύ εξαρθρώθηκαν κυκλώματα εμπορίας βρεφών αλλά και πολλά άλλα δεν εξαρθρώθηκαν. Στο μεταξύ παιδιά που τυχαίνει να έχω γνωρίσει περιμένουν αβοήθητα θεσμικά μία λύση σε έναν παράλογο εγκλεισμό σε ιδρύματα ενώ εκατοντάδες οικογένειες επιθυμούν να υιοθετήσουν παιδιά στη χώρα. Η χώρα είναι σε κρίση θα μου πεις. Τι νόημα έχει να μιλάμε για τέτοια θέματα. Μόνον σε τέτοιους καιρούς υπάρχει λόγος για στοιχειώδη αφύπνιση. Στο τέλος τέλος δεν κοστίζει τίποτε περισσότερο από μια σύγκρουση με τα κυκλώματα. Ποιός πολιτικός δεν θα ήθελε τη δόξα? Τώρα μόνον η κ. Αποστολάκη πέρασε σε διαβούλευση τις αναγκαίες από διεθνείς μας δεσμεύσεις διατάξεις για τα αδέσποτα. Μήπως ήρθε καιρός να σκεφθούμε και τα παιδιά των ανθρώπων ?

Κύριε Υπουργέ Δικαιοσύνης μήπως ήρθε η ώρα να αδράξετε την ευκαιρία?

Κύρις Λοβέρδο, μήπως ήρθε η ώρα να επιδείξετε τις επιστημονικές σας καταβολές και τις πολιτικές σας ευαισθησίες?

ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ τίποτε στον προϋπολογισμό. Πολιτικά θα γίνεται συμπαθέστατοι και ίσως ίσως μάλιστα μαζέψετε και ψηφαλάκια!

Κύριε Πρωθυπουργέ μήπως η πίεση από blogs φαίνεται να μελετάτε βοηθήσει? τα παιδιά αξίζουν το ενδιαφέρον κάποιων και θα μπορούσατε να αφιερώσετε μία προσπάθεια για αυτά όπως κάνατε (ορθότατα) για τις διαφημιστικές πινακίδες.

Ο κ. Σαλμάς τον οποίο ούτε γνωρίζω ούτε ποτέ συνάντησα έκανε ένα πρώτο βήμα. Επανεξετάστε την αναδοχή. Τελειώνετε με την υιοθεσία. Αποφασίστε επιτέλους ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΝΕΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟ ΣΕ ΙΔΡΥΜΑΤΑ! Δείτε την οικογένεια με το σύγχρονό της πρόσωπο. Και οι γκει είναι καλοί γονείς. Και οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι μια χαρά οικογένειες. Οσο για τα παιδιά των ιδρυμάτων μπορεί ο καθένας να βεβαιώσει ότι είναι αστέρια. Προϊόντα φυσικής επιλογής, με αντοχές και ιστορία εκφράζουν την παρούσα πραγματικότητα καλύτερα από οποιοδήποτε παιδί εργαστηρίου το οποίο απλά κατοχυρώνει την ψευδαίσθηση για φυσική συνέχεια και αθανασία. Επιπλέον αντέχουν σε κρίσεις! θα μπορούσαν πολλά να σας πουν για το πώς κανείς επιβιώνει σε καιρούς χαλεπούς.

Μήπως τελικά η Τρόικα θα πρέπει να διεκδικήσει τη θέσπιση ενός τέτοιου νόμου για το καλό όλων μας?

Εσείς?

Ελληνικό ΑΕ: άλλη μία ανώνυμη εταιρία στο χορό!

Ο θεσμός της Ανώνυμης Εταιρίας δοκιμάζεται εδώ και χρόνια στο βωμό της ιδιωτικοποίησης των κανόνων που διέπουν έργα, ακίνητα, υπηρεσίες, διαχείρηση γης, προμήθειες. Ενας νόμος του 92 έγινε το έναυσμα για τη δημιουργία της Εγνατία Οδός ΑΕ η οποία εσχάτως ολοκληρώθηκε και έκτοτε σειρά άλλων ανάλογων εταιριών συνέβαλαν στην πρόοδο της χώρας. Η μεταφορά από τους κανόνες του δημοσίου δικαίου στο ιδιωτικό, δεν απέτρεψαν το κοινοτικό δίκαιο να έχει ενεργό ρόλο στις εταιρίες αυτές. Εξάλλου η ιδιωτικοποίηση των κανόνων δεν είναι πλήρης όταν αφορά σε κοινόχρηστα πράγματα όπως ανέφερε το ΣτΕ με αφορμή τις παραλίες της ΕΤΑ ΑΕ.

Οι ειδικότεροι κανόνες που διέπουν τη λειτουργία των εταιριών αυτών δοκιμάζονται κάθε φορά καθώς οι υποκρυπτόμενες καταστρατηγήσεις προϋφιστάμενων ή υπέρτερων κανόνων επιβιώνουν με τρόπο που δεν είναι υπολογίσιμος στην αρχή.

Το δίκαιο περιβάλλοντος παίρνει το λόγο και διεκδικεί και αυτό με τη σειρά του το ρόλο που όλοι αποφεύγουν να του δώσουν. Τα πολιτιστικά αγαθά δυσκολεύουν τις εξελίξεις.

Αλλά η παρούσα συγκυρία παραβλέπει κάθε νομικό ορθολογισμό. Η φτώχεια βλέπεις επιβάλλει ακβορασίες για την επιτάχυνση της σωτηρίας της χώρας. Προστρέχει λοιπόν η χώρα στο τραπεζικό σύστημα για να της δώσει μια ανάσα ζωής. Και με γνώμονα τις απαιτήσεις του βαδίζει.

Ιδρύθηκε λοιπόν και η Ελληνικό ΑΕ αλλά και προσλήφθηκαν σύμβουλοι (προδήλως χωρίς διαγωνισμό όπως και οι λοιποί) για την προαγωγή του παλαιού αεροδρομίου στο Χασάνι.

Η Εταιρία αυτή θα γλυκοκοιτάξει τις διατάξεις της οδηγίας 2004/18 για τα ακίνητα και τις συμβάσεις που τα αφορούν. Θα συνυπάρξει με την "επιφάνεια" για να μην πωλήσει γη, θα εξοπλισθεί με φαστ τρακ ιδέες και λύσεις.

Θα προκαλέσει γνωμοδοτήσεις και δίκες σωρό.

διαφημιστικών πινακίδων συνέχεια

Το μπλογκ παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Το γεγονός είναι ότι πλέον σε πολλά σιδερένια πάνελ βλέπουμε λευκό ή κάτι απίθανους διαφημιζόμενους πράγμα που συμβαίνει ότι οι διαφημιζόμενες εταιρίες αποφεύγουν την ευθύνη και το αυτόφορο (επί του παρόντος) αλλά οι διαφημιστές δεν έχουν βάλει κάτω τα όπλα αφού τα πάνελ παραμένουν στη θέση τους (ή πολλά από αυτά). Το σημαντικότερο νέο προέρχεται από το Συμβούλιο Επικρατείας σύμφωνα με πρόσφατες δημοσιεύσεις στην Καθημερινή η οποία επίσης παρακολουθεί το θέμα από κοντά. Το Δημόσιο λοιπόν αποζημιώνει και μάλιστα με σοβαρά ποσά για τα ατυχήματα από παράνομες διαφημιστικές πινακίδες.
Σχετικά αναφέρει στο Εθνος ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης:
"Η Ολομέλεια του ΣτΕ, υπό τον πρόεδρό της Π. Πικραμμένο, δέχθηκε (168-169/10) ότι για τον θάνατο του οδηγού και τον τραυματισμό της συνοδηγού ευθύνονται το Δημόσιο και ο δήμος, γιατί παράνομα παρέλειψαν να απομακρύνουν τη διαφημιστική πινακίδα όπου προσέκρουσε το ΙΧ.

Η σχετική αποζημίωση προβλέφθηκε μειωμένη κατά ποσοστό 60%, καθώς αναγνωρίστηκε ότι και ο ίδιος οδηγός έφερε ευθύνη και αυτός για το τροχαίο, καθώς έτρεχε με ταχύτητα μεγαλύτερη της επιτρεπόμενης (80 χλμ. αντί για 50 χλμ. την ώρα), ενώ το οδόστρωμα ήταν υγρό από βροχόπτωση και η ορατότητα ήταν περιορισμένη λόγω νύχτας και ανεπαρκούς τεχνητού φωτισμού.

Στη συνυπαιτιότητα ελήφθη επίσης υπόψη το γεγονός ότι δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας, παρά τη σχετική υποχρέωση από τον ΚΟΚ.

Η απόφαση του ΣτΕ θα αποτελέσει «μπούσουλα» και για άλλες παρόμοιες δικαστικές αξιώσεις για αποζημίωση" .

Το αυτονόητο θα μου πει κανείς. Που όμως, όπως φαίνεται από την εξέλιξη της νομολογίας, τις γνωμοδοτήσεις που χορηγήθηκαν από γνωστούς καθηγητές, τη φιλολογία της αντίθετης πλευράς αλλά και την πολιτική πρακτική δεν ήταν τόσο αυτονόητο.
Το αυτονόητο που είναι γενικευμένο!
Η προσωπική μου εμπειρία: κληθείσα σε σύσκεψη στελεχών με υπουργούς, δημάρχους και νομικούς αλλά και με την περίφημη ομάδα του γραφείου Πρωθυπουργού πριν από λίγους μήνες άκουσα την άποψη (η οποία και επικράτησε!) ότι το θέμα πρέπει να εξελιχθεί σιγά σιγά. Να μην δημιουργηθούν σοβαρές ανατροπές. Ακουσα την άποψη ότι δεν υπάρχει χρήμα για την αποξήλωση και ότι πρέπει να γίνουν διαγωνισμοί. Οτι το θέμα είναι σύνθετο νομικά.
Η θέση μου ήταν ότι για μεν το κόστος αποξήλωσης αρκούν οι γλυκίτατοι Ρομά που θα σηκώσουν το σύμπαν από σιδερικά χωρίς φράγκο αποζημίωση. Οτι δεν απαιτείται διαγωνισμός για να συλλέξεις σκουπίδια από τους δρόμους (εδώ δεν απαιτείται για τους συμβούλους αποκρατικοποιήσεων!) και ότι μερικά συνεργεία Ρομά θα έλυναντο θέμα στο λεπτό σε όλη τη χώρα και μάλιστα με κέρδος από την πώληση των παλιοσίδερων που είναι καλούτσικο.
Η επόμενη θέση μου ήταν ότι δεν χρειάζονται νομικοί ούτε υπάρχουν νομικά θέματα διότι είναι όλα λυμένα. Κάτι που επίσης προβλημάτισε. Εκτοτε δεν με ξανακάλεσαν διότι θεώρησαν ότι περιττεύω εγώ, πράγμα που είναι γεγονός αναντίρρητο.
Η τελευταία μου άποψη στο σιγά σιγά να μην προβληματισθεί η αγορά διαφήμισης ήταν ότι όταν υπάρχει ποινικό αδίκημα σπεύδεις και μάλιστα όταν είναι αυτόφορο επιτόπου. Δεν σκέπτεσαι μην αιφνιδιασθεί ο κλέφτης ή ο φονιάς και χρειασθεί μετά ψυχοθεραπεία. Αυτό είναι η υποχρέωση της Πολιτείας και αν τυχόν πληγωθεί ο παρανομών κακό του κεφαλιού του. Δεν έγινε δεκτή.
Τέλος εισηγήθηκα να ιδρύσουν ένα fund (το είπα αγγλικά για να το καταλάβουν οι γνωστοί ημέτεροι) για τις επικείμενες αποζημιώσεις που θα έρθουν. Και μάλιστα να βάλουν μέσα πολύ χρήμα διότι ούτε ασφαλιστική εταιρία ασφαλίζει τον κίνδυνο που αναλαμβάνει το Δημόσιο με τα ματσούκια αυτά στο οδικό δίκτυο. Θεώρησαν ότι αστειεύομαι και με ξαπόστειλαν ...
Ιδού τώρα η νομολογία επιβεβαιώνει ότι είχα δίκαιο. Φυσικά ας μην ελπίζουν κάποιοι να ασχοληθώ με την μαντική και να τους αφήσω ήσυχους με τα νομικά μου. Η μαντική μου ικανότητα οφείλεται σε στοιχειώδη κατάρτιση και δυνατότητα νομικής υπαγωγής. Οχι σε μάσημα χόρτου.
Αυτό που μένει τώρα είναι να ενταχθούν τα αρμόδια υπουργεία στο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ μήπως και δουν θεού πρόσωπο. Κάτι που ήδη φυσικά πράττουν αν και ανένταχτα στο κίνημα αλλά από φυσικού τους, "εκ του προορισμού τους" που θα έλεγαν και οι καθαρευουσιάνοι.

NIKOY AΛΙΒΙΖΑΤΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ...

Κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Πόλις παχουλό να με ωραίο εξώφυλλο.

Για όσους θυμούνται το 81 το Νίκο να διδάσκει συνταγματική ιστορία και συναισθηματικά ενδιαφέρον.

Στις εκδόσεις πόλις κυκλοφόρησε και η ιδιαίτερη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ του Sandel

Αγοράστε τα μαζύ!

Και ένα δημοσίευμα που κόπηκε από τους "φίλους" του συγγραφέα  για την ιστορία

Νίκου Αλιβιζάτου, Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη Νεοελληνική Ιστορία. Εκδόσεις Πόλις 2011.

Έτυχε να αγοράσω το πρώτο αντίτυπο του βιβλίου από τις εκδόσεις Πόλις. Χάρηκα για το ποδαρικό και το επισήμανα στο συγγραφέα όταν ήδη οι εφημερίδες έγραφαν για το βιβλίο αυτό, τα μπλογκ το συζητούσαν, όταν ήδη ο θόρυβος ήταν αρκετούτσικος. Οι σκέψεις αυτές αποτελούν μικρή συνεισφορά του «αναποδιασμένου αναγνώστη» που δεν είδε πουθενά «αφηγηματικό έργο» αντίθετα βρήκε την αφήγηση πολιτική και το έργο σύστημα πολιτικών θεσμών.

Έχω αγοράσει όλα τα βιβλία του Νίκου Αλιβιζάτου για λόγους τόσο συναισθηματικούς όσο και επιστημονικούς.

Συναισθηματικούς καθώς το 1981 ήταν ο πρώτος μας δάσκαλος στο συνταγματικό δίκαιο στα φροντιστηριακά μαθήματα της Νομικής Σχολής Αθηνών όταν καθηγητής ήταν ο Αριστόβουλος Μάνεσης. Είχε το Τ. Αυτό το γράμμα και αυτή η τάξη έβγαλε με την συμπαράστασή του σημαντικούς συναδέλφους που ασχολήθηκαν με το συνταγματικό δίκαιο στη συνέχεια. Ο Νίκος Αλιβιζάτος μας έκανε υπέροχο βραδινό μάθημα τότε και ήταν φίλος και συμπαραστάτης μας όπως πρόσταζε η αριστερή κουλτούρα της γενιάς του Μάη του 68, η γαλλική του καλλιέργεια και η αστική του καταγωγή. Η αστική του αυτή καταγωγή ιδιαίτερα ήταν που θύμιζε τους γάλλους καθηγητές μας στη συνέχεια στο Παρίσι όπου πολλοί οδηγηθήκαμε λόγω του συγκεκριμένου συναπαντήματος στο πρώτο εκείνο έτος των σπουδών μας. Διδαχθήκαμε συνταγματική ιστορία από ένα ευσύνοπτο εγχειρίδιο[1] το οποίο είναι πρόγονος του Συντάγματος και των Εχθρών του και αποδείκνυε τη σχέση του με συγγραφέα με τη διαλεκτική της ιστορίας και του πολιτεύματος που χρονολογείται αποδεδειγμένα από την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής[2]. Μερικά χρόνια αργότερα η διατριβή του  μεταφράσθηκε και εκδόθηκε στην Ελλάδα [3] αναδεικνύοντας την πνευματική σχέση του Νίκου Αλιβιζάτου με τον Αριστόβουλο Μάνεση[4] αλλά και τη γαλλική θεωρία που συνδέει τη διδασκαλία του συνταγματικού δικαίου με τους πολιτικούς θεσμούς δια της ιστορίας.  Όσο για το Τ. του 1981 διέπρεψε στην περίοδο των αναθεωρήσεων και του χρηματιστηρίου, μετείχε σε πάμπολλα σεμινάρια ,όσο αυτά καθώς και οι συνταγματολόγοι ήταν trend, και όταν οι συνταγματολόγοι προσγειώθηκαν για καλά στην πολιτική προχώρησαν το δρόμο τους χωρίς ιδιαίτερα σοβαρές επιστημονικές αναζητήσεις όπως φαίνεται και από την βιβλιογραφική παραγωγή. Υπό την έννοια αυτή το έργο του καθηγητή που μας έσπρωξε στην περιπέτεια είναι ενδιαφέρον για τους μαθητές όταν οι ήρωές της αναπαύονται και υπάρχει χρόνος περίσκεψης.

Παρά τα χρόνια που πέρασαν και το γεγονός ότι οι δρόμοι μας δεν συναντήθηκαν το συναίσθημα υπάρχει όπως και η μνήμη.

Οι επιστημονικοί λόγοι είναι σύνθετοι. Ποικιλία θεμάτων, ένταση απόψεων, ζωντάνια και πάθος αλλά παράλληλα και ένδεια ως προς την ακαδημαϊκή παραγωγή από πλευράς πρωτοβάθμιων καθηγητών. Φοβάμαι ότι τον Αλιβιζάτο τον διαβάζεις σχεδόν αναγκαστικά! Καθώς κανείς δεν γράφει και πολύ αφού εξελιχθεί και προφανώς δεν έχει και τίποτε αξιοσημείωτο να πει. Όταν λοιπόν είσαι εξαίρεση σε διαβάζουν και κατά συνέπεια σε σχολιάζουν!

Έρχομαι όμως στο συγκεκριμένο βιβλίο. Οι λόγοι που σε κάνουν να σπεύσεις να το αγοράσεις είναι  πολλοί πιο ιδιόμορφοι από  την περιέργεια που επάγεται ένα έργο που δεν φαίνεται να είναι αυστηρά νομικό, οπότε όπως συνήθως συμβαίνει πληκτικό. Και κακογραμμένο να ήταν θα οφείλαμε να το διαβάσουμε καθώς η θεματική του σύλληψη απαιτεί ένα ιδιαίτερο θάρρος που δεν έλειπε στον Αλιβιζάτο από τους καιρούς που πρωτοσυναντηθήκαμε.

Αν αναζητήσει κανείς κάποιο αυτόνομο έργο συνταγματικής ιστορίας και ερμηνείας για τη χώρα μας θα διαπιστώσει, με την εξαίρεση των έργων του Γεωργίου Αναστασιάδη,  ότι η συνταγματική ιστορία είναι συνήθως το σύντομο πρώτο κεφάλαιο ενός έργου συνταγματικού δικαίου ή ένα έργο ιστορίας χωρίς νομικές φιλοδοξίες[5]. Υπάρχει σχεδόν ομοφωνία στη μεθοδολογία στη χώρα μας. Το Σύνταγμα το μελετάμε έξω από την ιστορία. Ο λόγος διόλου δεν είναι επιστημονικά θεμελιωμένος.

Πενία ιστορίας και βάθος χρόνου των θεσμών θα υπέθετε κανείς ότι επεξηγεί το φαινόμενο στη χώρα μας. Περισσότερο θα έλεγα ότι οι λόγοι είναι πολιτικοί. Η συγγραφή έργου συνταγματικής ιστορίας θα σήμαινε ότι κανείς τολμά να μιλήσει και να θίξει ζητήματα που μέχρι πρότινος δεν αναφέρονταν στη χώρα μας παρά σε καθαρά κλειστές συζητήσεις. Ποιος αλήθεια θα τολμούσε να εξελιχθεί στο ελληνικό πανεπιστήμιο μιλώντας κριτικά για τα πολιτεύματα της χώρας μας? Αλλά και ποιος έγραφε ιστορία στην χώρα μας που να μην είναι προπαγάνδα?[6] Ο Νίκος Αλιβιζάτος ήταν αρκετά ασφαλής και επαρκής για να το πράξει. Με το έργο του αυτό ολοκληρώνει μια πνευματική διαδρομή που ξεκίνησε με τη διδακτορική του διατριβή και θέτει το θεμέλιο για να συνεχισθεί σε καιρούς λιγότερο χαλεπούς η επιστημονική αυτή αναζήτηση. Με το βιβλίο αυτό επίσης και τον τρόπο παρουσίασής του δίνει ερείσματα στο να ξεκινήσει διάλογος για κάθε θέμα χωριστά. Δίνει επίσης το έρεισμα να γίνουν άλλα βιβλία της αυτής θεματικής και ώθηση στους άτολμους και πολιτικά συγκείμενους πάσης φύσεως να προχωρήσουν σε διάλογο.

Αποτελεί συνεπώς σημαντικό γεγονός για την κοινότητα των συνταγματολόγων της χώρας η έκδοση ενός έργου συνταγματικής ιστορίας και μία έκθεση σε κριτική, όχι τόσο για το περιεχόμενο, αλλά κυρίως για το αντικείμενο της έρευνας και τον τρόπο που αυτή διεξάγεται.

Οι σύγχρονοι συνταγματολόγοι μας, όσοι δεν αναλώθηκαν στην πολιτική και τις σκοπιμότητες που αυτή υπηρετεί δεν θα ρίσκαραν εύκολα ένα διάλογο ανάμεσα στην ιστορία και το Σύνταγμα, πολύ δε περισσότερο μια αναφορά στους «εχθρούς του Συντάγματος». Κορεσμένοι  από θωπείες της παράταξης που τους ανέδειξε πραγματεύονται συνήθως ζητήματα που αποτέλεσαν αντικείμενα της ακαδημαϊκής τους εξέλιξης ή όταν ωριμάζουν αντικείμενα επιστημονικών γνωμοδοτήσεων. Αλλά μήπως δεν επισημαίνει ο συγγραφέας αυτή την παράμετρο στους «Εχθρούς του Συντάγματος»? Eξαίρεση ο Μάνεσης με το ευσύνοπτο «Η εξέλιξη των πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα (αναζητώντας μια δύσκολη νομιμοποίηση)»[7]. Ο Αλιβιζάτος δεν χάνει την ευκαιρία να αναδείξει αυτή την συναισθηματική πτυχή του έργου του.

Αντίθετα η γαλλική παράδοση όπως προαναφέρθηκε θέλει την ιστορία  και το Σύνταγμα σε συνεχή διάλογο και επικοινωνία. Το Σύνταγμα καθώς και η ερμηνεία του αποτελούν συνάρτηση της ιστορίας και των προσωπικοτήτων. Ο Αλιβιζάτος λοιπόν διέπραξε το αυτονόητο: σε ένα έργο ωριμότητας έκανε μία παρουσίαση πολιτικών θεσμών και συνταγματικής ιστορίας όπως ο Hauriou, o Duverger, οι Prelot- Boulouis[8] ένα συνταγματικό δίκαιο όπως (διάβολε) ο Vedel[9]!

Δεν διατείνομαι φυσικά ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μεθοδολογική αντιγραφή. Τουναντίον. Σημειώνω απλώς ότι η ύλη αυτού του έργου εντάσσεται μεθοδολογικά στην συνταγματική θεωρία όπως οφείλει να παρατίθεται. Το γεγονός ότι στη χώρα μας τούτο απουσιάζει είναι απλώς μία συνετή πολιτική επιλογή ενόψει ικανοποίησης κριτηρίων που καμία σχέση δεν έχουν με την επιστήμη.

Με το βιβλίο ανά χείρας και με το απαραίτητο συναισθηματικό και επιστημονικό κίνητρο προχωρεί κανείς στην ανάγνωση με ζήλο σαν να δαγκώνει φρεσκοψημένο ψωμάκι.

Ο τίτλος

 Για τον τίτλο του και τις αναφορές στον Πόπερ και τους Εχθρούς της Ανοιχτής κοινωνίας έχουν ήδη γραφθεί πολλά. Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς τον Εχθρό Λαό, τους Εχθρούς του Λαού και φυσικά το γνωστό Peter Schneider, Nicole Casanova, Te voilà un ennemi de la Constitution, (Flamarion, 1973). Όλες οι υποθέσεις είναι έγκυρες και πιθανές. Για μένα ο τίτλος έχει περισσότερο να κάνει με την διαλεκτική αντιπαλότητα που διακατέχει το συγγραφέα στη σκέψη και την κριτική του προσέγγιση παρά στις εκλεκτικές συγγένειες με άλλα κείμενα. Προσωπικά φαντάζομαι το συγγραφέα παιδί να παίζει μοναχικά με στρατιωτάκια καουμπόιδες και ινδιάνους αναζητώντας τον εχθρό που και στις δυο περιπτώσεις κινεί ο ίδιος.

Η ανάγνωση

Όπως πάντα η ανάγνωση γίνεται από πίσω προς τα μπρός! Είναι απλή και εξελικτική, γνώριμη των αναγνωστών του Νίκου Αλιβιζάτου και του ύφους του. Με παράθεση πηγών και πλούσια βιβλιογραφία όπου πάντα αναδεικνύονται οι φιλικές - συναισθηματικές προτιμήσεις του συγγραφέα (αν και συχνά αντιφατικές), με αναλυτικό ευρετήριο κυρίων ονομάτων όπου επίσης μπορεί να αντιληφθεί κανείς φιλίες και εκλεκτικές συγγένειες , χωρίς παραπομπές ανά σελίδα αλλά με παράθεση γενικής βιβλιογραφίας, το έργο επιδιώκει να εμφανίζεται ως σύστημα ωριμότητας με αποδεικτική και μαιευτική δομή και λειτουργία.

Ο πλούτος του παραπεμπόμενου υλικού και προσώπων μεγάλος όσο πάντως και οι ελλείψεις του στο μέτρο που τρανταχτές απουσίες σε βάζουν σε σκέψεις. Δυο λόγια ειδικά για την παραπεμπόμενη βιβλιογραφία λοιπόν: τους συναδέλφους, τους αναγκαίους, τις αναγνώσεις των διδακτορικών χρόνων, τις αγάπες της νεότητας και της ωριμότητας και ιδίως την αμερικανική σχολή, το Σβορώνο και το Μαρκεζίνη (Σπ. Και Β.) τους βρίσκεις εκεί. Στον τελευταίο «συγκριτικό περίπλου» τρία μόνον έργα μετά το 2005[10]. Όλοι γνωρίζουμε ότι η βιβλιογραφία κρίνεται αυτοτελώς.

Θα περίμενα από τον Αλιβιζάτο να αποφύγει τις παραπομπές αβρότητας και να τολμήσει να ξεκινήσει νέα αναγνώσματα παρά το ότι έχει πολλά να πει ο ίδιος με συνέπεια μια ζωή να μην αρκεί. Θεωρώ ότι δικαιούται μια ακαδημαϊκή απελευθέρωση που θα τον εξέθετε σε σημαντικό διάλογο με άλλους επιστήμονες του διεθνούς χώρου ώστε ο περίπλους του να είναι περισσότερο ενδιαφέρων και για τον ίδιο και για την Ελλάδα.

Με την ευκαιρία οφείλει να εξάρει κανείς τον αυτοπεριορισμό του συγγραφέα στην αυτοπαραπομπή που μαστίζει την ελληνική βιβλιογραφία παρά το ότι θα ήθελα να δω στον τρίτο κεφάλαιο να παραπέμπεται το έργο του Judges as veto players (http://www.uni-potsdam.de/db/vergleich/Publikationen/Parliaments/chapter17.pdf  ).

Δομή

Τριμερές έργο,  δομή για την οποία ίσως μας επέπληττε στα «σεμινάρια της Δευτέρας» κάποτε, διαιρεί την ιστορική και συνταγματική εξέλιξη της χώρας σε τρείς περιόδους: 1800- 1915, 1915- 1974, 1974- 2010. Η διάκριση αυτή είναι από μόνη της μία επιλογή. Η πρώτη ονομαζόμενη και «εποχή της ανόδου» κατά το συγγραφέα αιτιολογείται στην εισαγωγή με συγκεκριμένα κριτήρια που υιοθετεί. Η δεύτερη που τιτλοφορείται «Στη δίνη των διχασμών»  αιτιολογείται κυρίως περιγραφικά. Η Τρίτη υποκύπτει στη μαγεία του 1974 που ονομάζει «Όψιμη εξομάλυνση». Δεν συμμερίζομαι προσωπικά καθόλου τη διαίρεση αυτή αν και για τις ανάγκες ενός έργου την βρίσκω αποδεκτή. Η διαίρεση αυτή άλλωστε οδήγησε τους ταχείς αναγνώστες στην πεποίθηση ότι πρόκειται για ένα περιγραφικό έργο αφηγηματικού χαρακτήρα. Επί πλέον και η αφήγηση δεν πείθει καθώς τόσο οι πρωταγωνιστές όσο και τα γεγονότα εκτείνονται στις περιόδους αυτές χωρίς η διαίρεση που έγινε να μπορεί να πείσει.  

Παράδοξο και μη αναμενόμενο στοιχείο τα τρία κεφάλαια του «Συγκριτικού περίπλου» στο τέλος κάθε μέρους. Θα μπορούσαν να λείπουν ή να αποτελέσουν τα τρία μαζί ένα άλλο βιβλίο. Η γνώμη μου είναι ότι τα κεφάλαια αυτά είναι η καλύτερη ιδέα του συγγραφέα που φυσικά είναι σε θέση να υποστηρίξει με απόλυτη δεινότητα. Διαλεκτικά στη σχέση εθνικού Συντάγματος και συγκριτικού δικαίου, διόλου περιγραφικά, οδηγούν σε συμπεράσματα που ξεπερνούν την ιστορική διάσταση του θέματος. Ίσως τα κεφάλαια αυτά προσδίδουν και διεθνή πρωτοτυπία στο έργο που λόγω της ύπαρξής τους αποτελεί σύστημα το οποίο αξιώνει μετάφραση σε περισσότερο προσεγγίσιμη γλώσσα στη διεθνή αγορά. Ίσως έτσι να κλείσει και ο κύκλος σε γλωσσικό επίπεδο της αφήγησης του συγγραφέα. Τα κεφάλαια αυτά τον εκθέτουν παράλληλα και στην μεγαλύτερη κριτική.

Δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι ξεκίνησα από τα επιλεγόμενα και κατέληξα στον πρόλογο. Στα επιλεγόμενα απήλαυσα τα μικρά γράμματα και την ευθύτητα λόγου που χαρακτήριζε τις απόψεις που εκτίθενται έτσι σε βαθμό να ευχόμουν όλο το έργο να ήταν γραμμένο με τέτοιους χαρακτήρες. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το σύστημα που παρουσιάζεται, δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει την πληρότητα και διαλεκτική που το χαρακτηρίζει.

Αυτή τη διαλεκτική την διεκδικεί και στο σύνολο του τριμερούς έργου που φαινομενικά μόνον έχει αφηγηματικό χαρακτήρα με παράθεση διαδοχής γεγονότων.

Ο συνταγματολόγος κρίνει την ιστορία και την αξιολογεί και ο νομικός τον ιστορικό σε κάθε σημείο του έργου. Η διαλεκτική ιστορίας και θεσμών είναι παρούσα σε κάθε γραμμή. Και το κάθε μέρος του βιβλίου διαλέγεται με το επόμενο αλλά και το τελευταίο με το πρώτο επιτυγχάνοντας ένα σύνολο εθνικού αντικατοπτρισμού μέσα στους θεσμούς.

Αντιλαμβάνομαι ότι και η επιλογή της δομής και ο τρόπος παράθεσης της ύλης παρέχει μια σύμβαση για την τιθάσευση του υλικού. Κατά τα λοιπά πλούτος πληροφορίας, θέσεων και συμπερασμάτων.

Αν ο Αλιβιζάτος ήταν μαθητής μου θα τον εξωθούσα με την ποιότητα και πληρότητα των εργαλείων που κατέχει, σε μεγαλύτερη τόλμη και καινοτομία. Όμως δεν είναι και παρά το διαρκές της νεότητάς του δεν θα μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία να τον εξωθήσω στην διανοητική επίθεση που αισθάνομαι να επιθυμεί διακαώς. Είναι στοιχείο της ιστορίας μας πιστεύω ο ακαδημαϊκός χώρος να οφείλει στον καθωσπρεπισμό περισσότερα από το ρίσκο.

Ιστορικό αφήγημα  ή  μελέτη για τους θεσμούς?

Παγιδευμένος στη φιλική σχέση με τον εκδότη το έργο εμφανίζεται στη σειρά historia οδηγώντας τον τεμπέλη νομικό στο συμπέρασμα ότι το βιβλίο αφορά ιστορική ανάλυση και όχι νομική σκέψη. Τούτο ιδίως καθώς ο ίδιος εκδότης αποτολμά και εκδίδει Dworkin, Sandel, Rawls, ου μην και Τσακυράκη σε αυτόνομες εκδόσεις που εντάσσει γενικότερα στην κατηγορία Κοινωνικές Επιστήμες. Το έργο θα μπορούσε εκδιδόμενο σε γενικό και όχι νομικό εκδότη, να μην φέρει αυτό το χαρακτηρισμό οπότε να μην περιορίζει το κοινό του. Θα μπορούσε ακόμη να έχει μελετηθεί σε βάθος από τον εκδότη του και να προβληθεί ως προς την ουσία του που είναι, για τα ελληνικά πράγματα μοναδική.

Εξίσου παγιδεύτηκε στην καλόπιστη κριτική που παρουσίασε το έργο ως αφηγηματική μελέτη[11] η οποία και επαναλήφθηκε διαδικτυακά. Στο ζήτημα αυτό πρέπει να είμαστε κατηγορηματικοί : όποιος αναζητά ένα «αφήγημα για μικρούς και μεγάλους» καλύτερα να το αναζητήσει αλλού. Το έργο είναι έργο για τους πολιτικούς θεσμούς. Μια κριτική προσέγγιση και διόλου παρατακτική αναφορά. Και ο συγγραφέας μας το υποδηλώνει με τον τίτλο : Το Σύνταγμα και οι εχθροί του, και η δομή υπερασπίζεται αυτή την οπτική.

Το περιεχόμενο

Συνταγματική ιστορία της Ελλάδας και ιστορία των θεσμών: κριτική προσέγγιση θα ήταν ο απλούστερος τίτλος του έργου που θα απεικόνιζε το περιεχόμενό του. Με παιδαγωγική οπτική η παράθεση πρωτότυπων κειμένων και σκέψεων, με προκλητική δυναμική τα κείμενα με μικρότερους χαρακτήρες. Με συγκριτική διάσταση θα έλεγε κανείς πρόχειρα για το τελευταίο κεφάλαιο του κάθε μέρους. Με χιούμορ και οξυδέρκεια όταν αναφέρεται στην προσφώνηση του πρύτανη στον Παύλο και στην Φρειδερίκη το 1954, με σκεπτικισμό και σύνεση στην κάθε του σελίδα.

Ένα έργο που συνιστά προαπαιτούμενο για κάθε συνταγματική ανάγνωση και ερμηνεία. Διδακτικό βιβλίο θα μπορούσε να διατελέσει.

Έργο αναφοράς το αυτό.

Πληθώρα πηγών και συνεπέστατη κατάρτιση ολοκληρώνει το σύστημα που οφείλει να ανοίξει επιτέλους την πόρτα στη διδασκαλία του Συνταγματικού Δικαίου ως δικαίου των πολιτικών θεσμών μετά από τόσα και τόσα έτη κρίσεων και εκτροπής που θα οδηγούσαν και τον πιο καλόπιστο μελετητή στο να αποφεύγει ακανθώδη θέματα.

Κυρίως όμως έργο γνώμης. Στο χώρο του συνταγματικού δικαίου οι σχολές που διαθέτουμε είναι σχολές προσώπων. Και όσο και αν καταμαρτυρεί κανείς στον Αλιβιζάτο προσωπικές προτιμήσεις, διαπιστώνει ότι η γνώμη υπερισχύει. Η ανάγκη για εκφορά θέσεων και εκτιμήσεων ξεπερνά συχνά και την ίδια την καλή αγωγή του που του προσδίδει ιδιαίτερη αυτοσυγκράτηση όπως σημείωσα πιο πάνω. Στο χώρο των νομικών επιστημών η γνώμη και οι απόψεις απουσιάζουν σπαραχτικά. Η επανάληψη και η επιβεβαίωση, παράλληλα με τις τιμές των γηραιότερων, προσδίδει την ασφάλεια που αποζητά το ακαδημαϊκό σύστημα για να διατηρηθεί. Τον Αλιβιζάτο δεν τον πολυνοιάζει αυτό. Λέει τις απόψεις του και διατηρεί τις θέσεις του όσο και αν γίνεται δεικτικός.

Σε σχέση με τη γνώμη εν τέλει δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή διαφωνείς. Πρέπει να υπάρχει. Και τι καλύτερο από τη συνταγματική ιστορία  που πολλοί χαρακτηρίζουν ως αφήγημα, για να πάρει τα ινία όποιος τολμά?

Ελένη Τροβά

---

[1] Ν. Αλιβιζάτος  Εισαγωγή στην Ελληνική και Συνταγματική Ιστορία, τεύχος Α, Αντ. Σάκκουλας 1981 Αθήνα - Κομοτηνή.

[2]    Les Institutions politiques de la Grece a travers les crises, 1979.

[3] Νίκος Αλιβιζάτος, Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974, Θεμέλιο, Αθήνα, 1983,

[4] ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ, ΣΑΚΚΟΥΛΑΣ ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1978 ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μάνεσης Αριστόβουλος,Η εξέλιξη των πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα, Τετράδια Συνταγματικού Δικαίου 1987.

   

[5] Γ. Αναστασιάδη: Πολιτική και Συνταγματική Ιστορία της Ελλάδας (1821-1841), Σάκκουλας 2001 Θεσσαλονίκη, Γ. Αναστασιάδη: Ιστορία των Πολιτικών και Συνταγματικών Θεσμών, Σάκκουλας 1993 Θεσσαλονίκη, Γ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, Ιστορία των πολιτικών και συνταγματικών θεσμών, Θεσσαλονίκη 1993,

Υπάρχει ακόμη και Δημήτρη Χ. Βούκαλης, Συνοπτική πολιτική και συνταγματική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, Εκδόσεις: Μακεδονικές Εκδόσεις

[6]  Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στη Γερμανία για διαφορετικούς λόγους βέβαια.

[7] Αντ. Ν. Σάκκουλας 1987 σειρά τετράδια συνταγματικού δικαίου.

[8] Αντί πολλών βλ. M Morabito,  Histoire constitutionnelle de la France (1789-1958), 2008, Montchrestien, MCE Deslandres,  Histoire constitutionnelle de la France de 1789 à 1870: L'avènement de la troisième république: la consitutuion de 1875- 1979 - A. Colin, JL Godechot Les constitutions de la France depuis 1789,  1970 - Garnier-Flammarion, J Gicquel Droit constitutionnel et institutions politiques- 1995 – Montchrestien, O Duhamel,  Histoire constitutionnelle de la France- 1995 - Éd. du Seuil, A Hauriou,  Droit constitutionnel et institutions politiques- 1966 – Montchrestien, P Bodineau,  Histoire constitutionnelle de la France - 2002 - Presses universitaires de France.

[9] Vedel Gg., Droit Constitutionnel, 1949, Sirey.

[10] Μεταξύ πολλών κυκλοφορούν

 Robert Badinter, Stephen G. Breyer – 2004 Judges in contemporary democracy, an international  conversation,  NY University press, Richard  Posner How Judges Think , 2008, Harvard University Press,

[L Epstein, J Knight The role of constitutional courts in the establishment and maintenance of democratic systems of government, … - Law & Society Review, 2001 - JSTOR

[11]Καθημερινή 4/4/2011

Βιβλίο: «Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη Νεοελληνική Ιστορία»

Αφηγηματική μελέτη του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου, από τις εκδόσεις Πόλις.

Η ιστορία του Συντάγματος, από την Επανάσταση του 1821 έως το σημερινό Μνημόνιο, είναι το βιβλίο «το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη Νεοελληνική Ιστορία», που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες ο Νίκος Αλιβιζάτος από τις εκδόσεις Πόλις.

Ένα αφήγημα διαβάζει ο Κώστας Μάρδας σε http://www.i-reportergr.com/2011/04/o.html#ixzz1Ide7f75n

http://www.inews.gr/142/to-syntagma-kai-oi-echthroi-tou-sti-neoelliniki-istoria.htm

περισσότερο ουσιαστικός είναι ο Σωτηρόπουλος e- lawyer http://elawyer.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html και η ελευθεροτυπία σε http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=264394

ενώ ο Αντώνης Μανιτάκης στην Αυγή της 5/6/2011 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=620818 όπου εκφράζει τις σκέψεις του με αφορμή αυτό το βιβλίο διαβάζοντας ότι «συναρθρώνει, με τρόπο αρμονικό, την ιστορική αφήγηση των περιπετειών που γνώρισαν το πολίτευμα και η συνταγματική νομιμότητα στην δύο αιώνων πορεία τους, με τη στοχαστική μελέτη τους και την κριτική αξιολόγησή τους».

Ο Ξενοφών Κοντιάδης στο Έθνος http://www.greekopinions.gr/index.php/archives/35728

αντίθετα βλέπει κάτι περισσότερο από ένα αφήγημα: «Χρησιμοποιώντας ως ερευνητική βάση τα Συντάγματα που ίσχυσαν από τη γέννηση του ελληνικού κράτους, το νέο βιβλίο του Νίκου Αλιβιζάτου «Το Σύνταγμα και οι εχθροί του» (εκδ. Πόλις, 2011) δεν είναι απλώς μια μελέτη πολιτικής και συνταγματικής ιστορίας, αλλά ένα εγχείρημα εξήγησης της πολιτικής, κοινωνικής και θεσμικής διαδρομής που, μέσα από εθνικούς θριάμβους και καταστροφές, πολιτικούς νεωτερισμούς και διαψεύσεις, κατέληξε στο ιδιότυπο καθεστώς υποτέλειας που βιώνει σήμερα η χώρα».