ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΑ

Τετάρτη 18 Μαΐου 2016

Το δίκαιο των δημόσιων συμβάσεων: δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες

17 May

Posted at 12:35h in Παρδαlaw by Ελένη Τροβά

Ενα αφιέρωμα και πάλι από τα Νομικά Νέα αυτή τη φορά με θέμα το αγαπητό για μένα δίκαιο των δημοσίων συμβάσεων! λίγο η τύχη λίγο η εποχή δούλεψα γι’αυτό τον τομέα χρόνια και έμαθα πολλά. Συνεχίζω να μαθαίνω όμως και να διαβάζω καθώς το δίκαιο των δημοσίων συμβάσεων όπως διαμορφώθηκε μετά την εφαρμογή του ευρωπαϊκού δικαίου στη χώρα είναι ιδιαίτερα σύνθετο.

Κάποτε είχαμε το δίκαιο των δημοσίων έργων και των προμηθειών. Με αυτούς τους κώδικες δούλευε το δημόσιο και αυτούς τους κώδικες ήξερε και εφάρμοζε ή παρέκαμπτε. Σταδιακά μετά το 1990 ήρθε το κοινοτικό δίκαιο και αποκτήσαμε δύο επίπεδα κανόνων, τους εθνικούς και τους κοινοτικούς. Φυσικά με δεδομένο το δυισμό ιδιωτικό και δημόσιο δίκαιο στην ουσία τέσσερα επίπεδα και δύο ομάδες δικαστηρίων να τα εφαρμόζουν, χώρια η διαιτησία. Ώσπου να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ως έννομη τάξη και πριν καλά καλά ενσωματώσουμε τις σχετικές οδηγίες ήρθαν οι ιδιαιτερότητες: ανώνυμες εταιρίες του δημοσίου, εφαρμογή κανόνων του ιδιωτικού δικαίου σε έργα δημοσίων φορέων, συμβάσεις παραχώρησης δημοσίων έργων, μικτές συμβάσεις κοκ. Η δεκαετία του 90-2000 κύλισε με τέτοια ζητήματα να πρυτανεύουν και να οδηγούν σε αδιέξοδο συχνά την δημοπράτηση έργων σε καιρούς πακέτου Ντελόρ κλπ, χωρίς να συζητούμε για τα ζητήματα της διαφθοράς που πάντα ελλοχεύουν. Φυσικά με το κοινοτικό δίκαιο ήρθε και το δίκαιο περιβάλλοντος που τρύπωσε στα έργα αλλά προς το παρόν αυτό το αφήνουμε στην άκρη.

Η δεκαετία 2000-2010 ήταν η δεκαετία των μεγάλων συμβιβασμών καθώς η ελληνική έννομη τάξη βίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το κατεπείγον που επάγονταν, τους συμβιβασμούς των παραχωρήσεων στα μεγάλα οδικά έργα, το αδιέξοδο της υποθαλάσσιας και του μετρό Θεσσαλονίκης. Κανόνες πολλοί παρήχθησαν, νέες κοινοτικές οδηγίες, κωδικοποιήσεις του νόμου δημοσίων έργων και κανόνες πολλοί δεν εφαρμόσθηκαν. Δίκες έγιναν και διαιτησίες πολλές. Στο επίκεντρο ο Βασικός Μέτοχος που ανήγαγε σε συνταγματικό επίπεδο το θέμα του επιχειρείν στον ίδιο τομέα. Μετά τους συμβιβασμούς αυτούς ήρθε ο νέος κύκλος ανησυχιών: η καταστροφή των μικρότερων εταιριών και επιχειρηματικών μονάδων, η αποτυχία έγκαιρης αποπεράτωσης των έργων και των συμβάσεων.

Στη νέα τρέχουσα δεκαετία βιώσαμε το λεγόμενο reset στα μεγάλα έργα, το τέλος του νόμου των δημοσίων έργων που όλο παρατείνεται, την νέα δέσμη οδηγιών κοινοτικού δικαίου, τις ειδικές διατάξεις για τις διαιτησίες και τη μεταφορά εκκρεμών δικών από τα τακτικά δικαστήρια στη διαιτησία, την οικονομική κρίση και την κάμψη του κλάδου, την αδυναμία εξόφλησης υποχρεώσεων από το Δημόσιο κοκ. Η δεκαετία της κρίσης κορυφώνεται με την σημασία της εμπλοκής της επιτροπής ανταγωνισμού στο χώρο των δημοσίων συμβάσεων που εκκρεμεί επί έτη και φαίνεται να προωθείται πλέον αναδεικνύοντας ένα πρόβλημα γνωστό από καιρό στην Ευρώπη και στη χώρα μας.

Μέσα σε αυτό το καθεστώς οι κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και των Επενδύσεων διεκδικούν το ρόλο που τους αρμόζει μέσω του κοινοτικού δικαίου όλο και πιό δυναμικά ενισχύοντας την πολυνομία και την ανασφάλεια δικαίου ενώ η κρίση και το προσφυγικό επιβάλλουν σωρεία απ’ευθείας αναθέσεων.

Παράλληλα εκκρεμεί ένας νέος νόμος εκατοντάδων άρθρων και σελίδων για τα δημόσια έργα, τις προμήθειες και τις υπηρεσίες ενώ παρήλθε η προθεσμία απευθείας εφαρμογής των νέων οδηγιών για τις δημόσιες συμβάσεις.
Στο αφιέρωμα αυτό θα προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τις εξελίξεις ελπίζοντας ότι ώσπου να διαβαστεί θα υπάρχει ακόμη η Ευρώπη που το επέβαλλε και το πλήρωσε εν πολλοίς!

Τετάρτη 4 Μαΐου 2016

my verdict

Posted at 12:17h in Partner Wolf by Ελένη Τροβά

Ο θάνατος ενός παιδιού είναι πάντα ένα οδυνηρό γεγονός δραματικό και παράλογο. Ακόμη περισσότερο όταν αυτός ο θάνατος προέρχεται από τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, το σκύλο ο οποίος έτυχε να πέσει σε χέρια ανθρώπινα μεν απάνθρωπα δε. Οκτώ άγρια ροτβάιλερ διατηρούσε συνταξιούχος στο σπίτι του στο οποίο καλούσε κόσμο. Οκτώ άγρια σκυλιά τα οποία πέτυχε να εξαγριώσει με πείνα, ομοφαγία, ξύλο, βία και όλα εκείνα τα χαριτωμένα τεχνάσματα στα οποία ένας έμπειρος άνθρωπος καταφεύγει για να δημιουργήσει ένα εργαλείο φόνου. Από το φόβο του για τους άλλους, από την ανασφάλεια που τον διακατέχει, από τη μαγκιά για την δύναμη που υποθέτει ότι κατέχει και μάλιστα επί οκτώ. Καμία αμέλεια δεν υπάρχει από τον συγκεκριμένο ιδιοκτήτη για το φόνο του παιδιού. Απολύτως καμία. Με δόλο κατασκευάζεις τα σκυλιά σου σε όργανα εγκλήματος έστω και αν δεν είχες ως στόχο το συγκεκριμένο παιδί. Mε απόλυτο δόλο ενήργησε και ο ίδιος και μάλιστα οκταπλό! Με όμοιο δόλο θα μπορούσε να κάνει εργαλείο εγκλήματος και ένα τριανάφυλο αν ο βίος του επέβαλε για προστασία να γίνουν τα αγκάθια του μέσον διαχωρισμού του δικού του κόσμου από τον κόσμο των άλλων. Σύνηθες το φαινόμενο.
Η επιλογή αυτής της ράτσας όπως και των πιτμπουλ είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη στον ανασφαλή άνθρωπο που δηλώνει μέσω του σκύλου του σκληρός. Ενόψει αυτού είναι δεδομένο ότι θα τα αγριέψει τα ζώα και θα τα κάνει συνήθως φονικά εργαλεία. Ποτέ μου δεν θα ξεχάσω τον καιρό των Ολυμπιακών Αγώνων στο πάρκο Αναβρύτων ένα νεαρό κάτοχο λιτού ροτβάιλερ που γελούσε καθώς ο σκύλος του τίναζε σα μπλουζα το δικό μου λυκόσκυλο, το Βόλφ. Ο άσπρος σκύλος έγινε κόκκινος από αίμα και ο φίλος που με συνόδευε κατέληξε στο ΚΑΤ. Ο τύπος γελούσε, γελούσε, γελούσε… με τη βλακεία μας, με την αφέλειά μας με το “χαλασμένο” όπως είπε σκύλο μας…
Με σκληρότητα υποχρεούμαι να επισημάνω ότι η όψιμη συνύπαρξη των ελλήνων με ζώα ως ζώα συντροφιάς έχει δημιουργήσει μια τεράστια απουσία ηθικών κανόνων και παιδείας. Είτε μιλάμε για τη ρύπανση των δρόμων, είτε για το σουσουδισμό του μικρού σκύλου, είτε για τη μαγκιά του μεγάλου σκύλου, είτε για την υπερβολή του ζωόφιλου η στάση μας με τα ζώα είναι ακόμη ανώριμη και ανήθικη και για μας και για εκείνα. Επίσης είναι παράνομη καθώς επιτρέπει την οπλοκατοχή στο όνομα της ζωοφιλίας και του νεοπλουτισμού. Φαινόμενα ποικίλα αναπτύσσονται με αφορμή τη συγκεκριμένη σχέση του ανθρώπου με το σκύλο: βασανισμοί ζώων, θανατώσεις ασιτεία, εγκατάλειψη σε μπαλκόνια, αντικοινωνική συμπεριφορά, επίδειξη δύναμης και φόβου από ανθρώπους μέσω των σκύλων τους. Περισσότερο συχνά από ότι θα επέτρεπε η συνήθης παθολογία των συνανθρώπων μας.
Δεν κατανοώ όμως τον ποινικό νόμο που θεωρεί αμέλεια την κατοχή εξαγριωμένου ζώου και την ανθρωποκτονία μέσω αυτού. Η προετοιμασία που απαιτείται είναι συστηματική και σπουδαία. Ο δόλος διαρκής και στοχευμένος. Ο θάνατος από δάγκωμα εξόχως πιθανώς. Ισως δεν στόχευε ο κάτοχος της μοιραίας αγέλης στο συγκεκριμένο παιδί. Εχει όμως σημασία?
Οσο για το πορτίδιο και τις δηλώσεις του συναδέλφου συνηγόρου υπεράσπισης τι να πει κανείς. Και σε κλουβί να διατηρούσε οκτώ άγρια σκυλιά κάποιος σίγουρα δεν θα μπορούσε να μην φέρει ευθύνη. Εκτός και αν αποδειχθεί ότι υπήρχε ελάττωμα στον καταλογισμό.
“Ελεύθερος αφέθηκε, μετά την άσκηση δίωξης εναντίον του για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, ο 72χρονος ιδιοκτήτης των δύο σκυλιών ράτσας ροτβάιλερ που τραυμάτισαν θανάσιμα το 5χρονο αγόρι στα Λευκάδια Κοζάνης το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα“

Πέμπτη 28 Απριλίου 2016

Μπαζάρ για δικηγόρους: ένα είδος προς εξαφάνιση

Posted at 13:33h in Partner Wolf by Ελένη Τροβά

Υπάρχουν για μένα δυό λογιώ δικηγόροι! Οι δικηγόροι με σκύλο και εκείνοι δίχως! Από τους πρώτους άλλοι συντροφεύονται και στο γραφείο άλλοι μόνο στο σπίτι.
Και από αυτούς που συντροφεύονται στο γραφείο ορισμένοι έχουν το σκύλο τους για συνεταίρο.
Οι σκυλοδικηγόροι λοιπόν με ή χωρίς γραβάτα είναι μια σπάνια ράτσα ανθρώπων που εμείς οι σκύλοι συμπαθούμε ιδιαίτερα. Ως σκύλοι όμως αγαπάμε όλους τους ανθρώπους άρα και τους δικηγόρους. Εστω και αν πολλοί τους εχθρεύονται. Πρόσφατα και ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί λέει φοράνε γραβάτα ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ όχι.
Μοναδικό τους κουσούρι για μένα είναι ότι δεν πολυπερπατούν και οι βόλτες μας είναι κάπως λιγοστές. Κατά τα άλλα όμως είναι εντάξει τύποι. Λένε πως κουράζονται στις εξωτερικές εργασίες, στα συμβούλια και τα δικαστήρια. Εμείς τους λέμε ότι με αυτά και εκείνα έκαναν κοιλίτσα και πώς οι βόλτες είναι κάτι που ποτέ δεν πρέπει να αφήνουν στην μπάντα γιατί άνθρωπος άβολτος οργή θεού.
Οι σκυλοδικηγόροι θυμούνται ότι υπάρχουν λόγοι κάτι, κάποιον να χαϊδεύεις και κάποτε για κάτι ή για κάποιον να χαμογελάς. Εμείς αυτό το στηρίζουμε καθώς ζούμε για το χάδι και δίχως αυτό (σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους) μαραζώνουμε. Ζούμε επίσης για το χαμόγελο και όταν γελάμε κρέμεται η γλώσσα μας και λάμπουν τα μάτια μας.
Οι σκυλοδικηγόροι δεν νοιάζονται για το αν έχουν τρίχες στα ρούχα ούτε αν το γραφείο τους δεν μοιάζει πολύ καθωσπρέπει. Είναι κάπως σα τη βασίλισσα της Αγγλίας που στα 90 της χρόνια ποζάρει με τα τέσσερα σκυλιά της όλο χαρά και τα έχει παντού στα ανάκτορα. Φυσικά οι άλλοι στην Ελλάδα τους θεωρούν ψώνια και χαμένα κορμιά. Ιδίως όσοι δεν ξέρουν για τη βασίλισσα της Αγγλίας και για άλλα χαμένα κορμιά που έζησαν με το σκύλο τους παντού … για να μη θυμηθώ το Μπαλτίκ του Μιττεράν, το Φρόιντ αλλά και τόσους μα τόσους μαρξιστές με σκύλο…
Εμαθα πώς οι δικηγόροι κινδυνεύουν και πως θα πληρώνουν τόσα λεφτά για τα ταμεία τους που κόκαλο δε θα μείνει για μας.
Ενα μπαζάρ προτείνω λοιπόν για αυτούς, να κάνουμε όλοι οι σκύλοι ένα μπαζάρ, όπως κάνουν οι άνθρωποι για τα αδέσποτα.
Αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω λοιπόν στον κ. Κατρούγκαλο για τα χαμένα αυτά κορμιά που τα θεωρεί και είδος προς εξαφάνιση όπως πολλοί άνθρωποι μιλούν για μας τους σκύλους αδέσποτους ή μη και μας αγαπούν και κάνουν και μπαζάρ για την προστασία μας. Και στο ΔΝΤ, και στο ΣΥΡΙΖΑ και στους Θεσμούς και σε όλους: για τους δικηγόρους και τους σκυλοδικηγόρους. Θα το κάνω στο Μπαζάρ.
Σα σκύλος καλόψυχος θα αναφερθώ και τους άλλους δηλαδή που δεν έχουν σκύλο, στους δικηγόρους που μας είπε ο κ. Κατρούγκαλος ότι δεν ανήκει στη ράτσα ή κάστα μας (ευτυχώς θεέ των σκύλων ευτυχώς…) και θα προωθήσω μπαζάρ πασχαλινό για όλους. Έμαθα πως μερικοί θα κλείσουν το γραφείο τους, πώς άλλοι θα πάνε να κάνουν έδρα σε άλλη χώρα, πως κάτι νέα παιδιά φεύγουν, έμαθα πως οι γονείς τους μετανοιώνουν για τα ιδιαίτερα που ξόδεψαν και τις ζωές που σπατάλησαν. Εμένα καμία γραβάτα δεν με πείραξε. Ούτε από γραβάτα έπαθα κακό. Οι άνθρωποι με νοιάζανε μονάχα…
Καλώ λοιπόν όλους τους σκύλους να κάνουν ένα μπαζάρ για τους δικηγόρους και τη διάσωσή τους ως σπάνια είδη σε κίνδυνο είτε είναι σκυλοδικηγόροι είτε άλλοι. Τους κλωτσάνε και τους φτύνουν όπως άλλοτε τα αδέσποτα σκυλιά. Τους περιφρονούν σαν να είναι όλοι μα όλοι κλέφτες και φοροκλέφτες. Έμαθα ακούγοντας εδώ στο γραφείο για την απόγνωσή τους. Και ναι λέω να κάνω ένα μπαζάρ για αυτό το είδος προς εξαφάνιση.
Θα προασπισθώ φυσικά τους σκυλοδικηγόρους καθώς με αυτούς ζω και αν πεινάσουν και χαθούν θα χαθώ μαζύ τους. Είναι η φάρα μου. Η ράτσα μου και η κάστα μου. Είναι αυτή η φάρα που δεν ανήκει ο κ. Κατρούγκαλος που ήταν και κνίτης και συριζαίος και έγινε και καθηγητής επί πασόκ από το πασόκ και για το πασόκ. Η Ελένη τον έχει φίλο από παλιά, αλλά εγώ δε συμφωνώ. Βρίζει τη φάρα μου, τους δικηγόρους, και θα τον γαυγίζω όσο ζω.
Ενα μπαζάρ λοιπόν γι’αυτούς που ένακαν το λάθος να είναι καλοί μαθητές, να έχουν όνειρα και να σπουδάσουν. Επίσης έκαναν το λάθος να πιστέψουν σε υποσχέσεις ενός συστήματος που τους κορόιδευε ανελέητα. Ελάτε να πάρετε λαμπάδες από εμάς τους φίλους τους! Και να σας μάθουμε και δυό λογάκια για τις κάστες που θυμηθήκατε οψίμως…
Σκύλος βασιλιά και ζητιάνου μπορεί να πει για όλους τους ανθρώπους και τις ράτσες τους και τις κάστες τους! images

Τρίτη 26 Απριλίου 2016

Mάριο Μόντι και Μπάρακ Ομπάμα για το τέλος της Ευρώπης

Posted at 15:40h in Παρδαlaw by Ελένη Τροβά

Δύο πρόσωπα στο ίδιο διάστημα έκρουσαν τον κώδωνα για το πιθανό τέλος της Ενωσης που ονομάσαμε εν τέλει Ευρωπαϊκή. Μετά από διάφορα ονόματα η Ενωση αυτή κρατών, αξιών και πολιτών φαίνεται να βαδίζει προς το τέλος με τρόπο δραματικό και αργό καταστρέφοντας όσους οραματίσθηκαν καρπούς ειρήνης και ευημερίας από αυτήν, τους λαούς της Ευρώπης.

Ανήσυχος για το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρώπης δηλώνει στο Politico ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Mario Monti.

Για πρώτη φορά σε μια μακρά ακαδημαϊκή και πολιτική διαδρομή μέσα και γύρω από το ευρωπαϊκό project, ο Monti φοβάται ότι ένας συνδυασμός διεφθαρμένων -όπως είπε- εθνικών πολιτικών, διαρθρωτικών δυσλειτουργιών στη “μηχανή” των Βρυξελλών και εξωτερικών κρίσεων μπορεί να πυροδοτήσει την κατάρρευση της ΕΕ. Ή χειρότερα, την επιστροφή του αιμοδιψούς παρελθόντος που προηγήθηκε αυτής.

Ο πρώην πρωθυπουργός εκφράζοντας την ανησυχία του ότι η ΕΕ κινείται στο δρόμο της διάλυσής της, πρόσθεσε ότι «η ΕΕ ποτέ άλλοτε δεν χτυπήθηκε από έναν τόσο μεγάλο αριθμό διαφορετικών κρίσεων αυτής της σοβαρότητας» αναφερόμενος στην προσφυγική κρίση, στην τρομοκρατία αλλά και στην οικονομική κρίση.

«Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι αν και η ΕΕ εξελίχθηκε ιστορικά μέσα από μια διαδικασία κρίσης και από απαντήσεις σε κρίσεις, αυτήν την φορά φαίνεται πως δεν συμβαίνει αυτό» υπογράμμισε ο Μάριο Μόντι, διατυπώνοντας τη δυσαρέσκεια του τόσο για τις εθνικές κυβερνήσεις των κρατών – μελών όσο και για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Οπως χαρακτηριστικά ανέφερε τους τελευταίους οκτώ με δέκα μήνες για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια βλέπουμε τα κράτη μέλη να λένε στις Βρυξέλλες ότι τα προβλήματα της προσφυγικής κρίσης, της κρίσης της ευρωζώνης, της καταπολέμησης της τρομοκρατίας ότι πρέπει να είναι μια δική της λειτουργία.

«Κανείς δεν θα μπορούσε σοβαρά να υπαινιχθεί ότι οι θεσμοί της ΕΕ (Κομισιόν, Κοινοβούλιο, ΕΚΤ και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) είναι αυτοί που ευθύνονται για την έλλειψη μιας επαρκούς και έγκαιρης απάντησης στις σημερινές κρίσεις. Είναι όμως υπεύθυνο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο» υποστήριξε ο κ. Μόντι.

Παράλληλα στο Ανόβερο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αφού σημείωσε ότι η κ. Μέρκελ βρίσκεται από την σωστή πλευρά της Ιστορίας επισήμανε:

«Η ενωμένη Ευρώπη, που ήταν κάποτε το όνειρο λίγων, είναι σήμερα ελπίδα για πολλούς και αναγκαιότητα για όλους», δήλωσε ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα σε εφ΄ όλης της ύλης ομιλία στο Αννόβερο στο περιθώριο της Βιομηχανικής Έκθεσης. Στη συνέχεια επισκέφθηκε από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ περίπτερα αμερικανών και γερμανών εκθετών.

Αναφερόμενος στην Ευρώπη στην ομιλία στο Αννόβερο ο Μπάρακ Ομπάμα χαρακτήρισε την ΕΕ, η οποία σήμερα ταλανίζεται από την προσφυγική κρίση και την απειλή ενός Brexit, ως «ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά κεκτημένα της νεότερης ιστορίας. Μια ενωμένη Ευρώπη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο παγκόσμια γίγνεσθαι», είπε ο αμερικανός πρόεδρος για να προσθέσει ότι μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου χρειάστηκαν στην Ευρώπη «γίγαντες σαν τον Κόνραντ Άντερναουερ» για να γίνουν από αντίπαλοι σύμμαχοι. «Είσαστε οι κληρονόμοι ενός αγώνα για την ελευθερία. Είσαστε πιο ισχυροί ενωμένοι» υπογράμμισε ο Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος λίγες μόνο ώρες νωρίτερα είχε ταχθεί στο Λονδίνο υπέρ της παραμονής της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΕ.

Η συζήτηση με όρθιους τους Γάλλους και έτοιμους για έξοδο τους Βρεττανούς, με πονεμένους τους Ελληνες και οργισμένους τους Ιταλούς, τους Ισπανούς με προβλήματα χωρίς τέλος και το φασισμό στο προσκεφάλι μας, με πρόσφυγες και τρομοκρατία, δεν είναι τυχαία ούτε στιγμιαία. Την ενωμένη Ευρώπη ως αναγκαιότητα για τις ΗΠΑ θα όφειλε να εκτιμήσει ο Μπαράκ Ομπάμα επιτρέποντας στους Γάλλους να κοιμηθούν κανένα βράδυ και στις Βρυξέλλες να φοβούνται λιγότερο. Πώς? με ξέρει το δίχως άλλο πώς να το κάνει επιτρέποντας στον Μάριο Μόντι να αναπολεί τις απαρχές της Ευρώπης που στήριξε αντί να ανακοινώνει το τέλος της που αν και ζοφερό μοιάζει ιδιαίτερα πιθανό σε όλους.

Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

pacta sunt servanda

18 Apr pacta sunt servanda

Posted at 17:10h in Της ημέρας by Ελένη Τροβά

Συνηθέστατη πρακτική των τελευταίων ετών η ομφαλοσκόπιση σε σχέση με συμβάσεις που υπογράφει το Δημόσιο συνήθως, δεσμεύεται, αλλά μετά το ξανασκέπτεται και προβληματίζεται. Εχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, το θυμάμαι δα από τον καιρό του Νέου Διεθνούς Αερολιμένα των Σπάτων οπότε το ΠΑΣΟΚ ξαναείδε τη σύμβαση και τη βελτίωσε σαν και η σύμβαση να ήταν ποιητικό κείμενο και η πολιτική ηγεσία ο επιμελητής του. Το πρόβλημα έχει κοινό πολιτικό παρονομαστή. Οτι υπογράφει μια κυβέρνηση το ξανασκέπτεται μια άλλη. Συνήθως για να καταλήξει στα αυτά συμπεράσματα από άλλο δρόμο. Το Ελληνικό αποτελεί μια συμφωνία κατά της οποίας κανείς πολλά μπορεί να καταμαρτυρήσει. Συμφωνία που προέκυψε με ένα μόνο διαγωνιζόμενο που γράφθηκε σε σκοτεινά δωμάτια… Μια κακή κάκιστη συμφωνία που όμως υπογράφθηκε. Τι παράδειγμα αλήθεια δίνει κανείς όταν το “ξανασκέπτεται” συμβατικά επειδή είναι κράτος? Μπορεί το κράτος να αλλάζει γνώμη και να μην τιμά την υπογραφή του όταν χαρακτηρίζεται από συνέχεια?
Ας το ξανασκεφθούμε με αφορμή την πρόσφατη είδηση για το πονεμένο Ελληνικό.
Νέα τροπή στη συμφωνία παραχώρησης του φιλέτου του Ελληνικού στον όμιλο Λάτση, αντί “πινακίου φακής”, που είχε συνάψει το ΤΑΙΠΕΔ επί κυβερνήσεως Σαμαρά-Βενιζέλου, από την έκθεση της Ομάδας Έργου, που συστάθηκε τον περασμένο Ιανουάριο, κατόπιν εντολής του υπουργού Επικρατείας Αλ. Φλαμπουράρη,(και η οποία αποτελείται από τον Νίκο Μπελαβίλα, διευθυντή Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου, τον Ιωάννη Πολύζο, ομότιμο καθηγητή στον ΕΜΠ και πρώην πρόεδρο του ΟΡΣΑ, τη Βίβιαν Γλένη, νομικό MSc πολεοδόμο, την Πωλίνα Πρέντου, αρχιτέκτονα MSc πολεοδόμο, τον Πασχάλη Σαμαρίνη, δρα αρχιτέκτονα-πολεοδόμο, και τον Λουκά Τριάντη, δρα αχριτέκτονα-πολεοδόμο), αλλά και από το Μικτό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, (δηλαδή την κοινή Συνεδρίαση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών και του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δημοσίων Κτημάτων και Ανταλλαξίμου Περιουσίας), που σύμφωνα με πληροφορίες, βάζει φρένο στα σχέδια του ΤΑΙΠΕΔ, για την εκχώρηση του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού, σε εξευτελιστική τιμή, στη Lamda.
H έκθεση που αποκάλυψε η κυριακάτικη Realnews θέτει μείζονος σημασίας ζητήματα για τον διαγωνισμό και τη σύμβαση που έχει ήδη υπογράψει το ΤΑΙΠΕΔ με τη Lamda Development του Ομίλου Λάτση, ενώ αποδεικνύει τη ζημιά που κινδυνεύουν να υποστούν το ελληνικό Δημόσιο, αλλά και οι τοπικές κοινωνίες, ενώ καταρρίπτει κάθε επιχείρημα υπέρ της υλοποίησης της συμφωνίας και ουσιαστικά δικαιώνει όσους κάνουν λόγο για «μέγα πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο» και για «λεόντεια σύμβαση».
Η σύμβαση διασφαλίζει, σε κάθε περίπτωση, τη Lamda, παρέχοντάς της πλήθος δικαιωμάτων, σε αντίθεση με το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο αναλαμβάνει πλήθος υποχρεώσεων για καταβολή αποζημιώσεων. Παράλληλα, εντοπίζονται όροι που αντίκεινται στη νομοθεσία της Ε.Ε. περί «κρατικών ενισχύσεων».Προηγήθηκε η διαταγή έρευνας από τον οικονομικό εισαγγελέα για το ύψος του τιμήματος, με τα δύο πρώτα πορίσματα να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η έκταση πωλήθηκε -και μάλιστα μετά από σκιώδεις διαγωνιστικές διαδικασίες- σε πολύ μικρότερη τιμή (915 εκατ. ευρώ) από την πραγματική της αξία, την οποία το ΤΕΕ, με έκθεσή του το 2014, εκτίμησε στα 3 δισ. ευρώ.
Εντωμεταξύ και σύμφωνα με πληροφορίες της ΟΚΕ (Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης) φρένο βάζει το Μικτό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο.Και αυτό γιατί με βάση το Σύνταγμα και τη Συνθήκη Ανεξαρτησίας από τον Οθωμανικό ζυγό, η περιοχή των Τραχώνων, μέσα στην οποία περιλαμβάνονται και εκτάσεις του πρώην Αεροδρομίου, σύμφωνα και με την Γνωμοδότηση είναι Δημόσιες διαχειριστικά, πρόκειται δηλαδή για Εθνικές Γαίες, που αποτελούν περιουσία του Ελληνικού Λαού.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει ότι απαγορεύεται γενικώς η διάθεση των Εθνικών Γαιών, σε τρίτους, για κερδοσκοπικούς σκοπούς. Συνεπώς είναι αδύνατη, σύμφωνα με την ΟΚΕ, και η διάθεση για κερδοσκοπικούς σκοπούς του Ελληνικού και του παραθαλάσσιου μετώπου του Αγίου Κοσμά”
Η είδηση είναι σημαντική αλλά θα πρέπει να σκεφθούμε μήπως κάποτε το πού βάζουμε την υπογραφή μας θα πρέπει να το σκεπτόμαστε σοβαρότερα?

το κουτί

19 Apr το κουτί

Posted at 12:31h in Ο παλιός είναι αλλιώς by Ελένη Τροβά

στις αρχές της δεκαετίας του 1990 δούλευα σε ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο το οποίο αγαπούσε “τα κουτιά”. Ήξερες ότι κατά καιρούς χτυπούσε η πόρτα και εμφανιζόταν ο κύριος με το μικρό κουτί που τα περιείχε όλα: σφραγίδες, ονόματα, νομιμοποιήσεις: μια εταιρία έτοιμη σε λίγες ώρες μέσα πίσω από την οποία έκρυβες όποιον ήθελε η ψυχή σου.

Αγορές ακινήτων? ζητούσαμε ένα κουτί
Νέα εταιρία? άλλο κουτί
Επιχειρηματικοί έρωτες και πάθη? άλλο κουτί
Κληρονομική διαδοχή αντίθετη με τον Αστικό Κώδικα? κουτί φυσικά
Εισοδήματα που έπρεπε να επενδυθούν και να μην φορολογηθούν? κουτί, κουτί
Διαθήκες και γκρίνια για πολλούς φόρους? μα φυσικά κουτί
Συνερασίες που αντιβαίνουν στον ανταγωνισμό? κουτί και παρακουτί…

Ετσι το κουτί συμπλήρωνε τη ζωή μας και ερχόταν πάντα στην ώρα του.
Εγώ κουτί δεν ήξερα να φτιάχνω ή να ζητώ. Δεν μου πολυάρεσε κιόλας. Μου θύμιζε τα οστεοφυλάκια που έβαζες τα οστά μετά την εκταφή. Γρουσούζικο πράγμα. Με την αφέλεια της ηλικίας σκεπτόμουν ότι δεν μπορείς να το εμπιστευθείς και πολύ. Οτι όλοι αυτοί οι ανώνυμοι εκπρόσωποι του αληθινού δικαιούχου μπορεί να οδηγήσουν τα πράγματα σε μπελάδες. Και αν δεν δουλέψει? Αν η εφορεία θεωρήσει ότι υπάρχει απάτη? αν … Γελούσαν οι πρεσβύτεροι συνάδελφοι.
Αργότερα αρκετοί πελάτες μου ζήτησαν “κουτιά” ή με ρώτησαν την άποψή μου. Με προφανή συνεχιζόμενη αφέλεια κατακεραύνωνα “τα κουτιά” αναλογιζόμενη ότι άλλος ένας πελάτης έφυγε με ελαφρά πηδηματάκια.
Η αλήθεια είναι ότι άδικα δυσαρέστησα ακόμη και έναν καλό μου κουμπάρο που έστεργε στα “κουτιά”. Αδικα φόβησα έναν αγαπητό πελάτη που σε “κουτί” έβαλε το καινούργια του σπίτι στο Ψυχικό. Κανείς ποτέ δεν ενοχλήθηκε για τα “κουτιά” που σκάρωσε ούτε αμφισβήτησε την παντοδυναμία του κοινού τόπου.
Και τώρα που οι offshore προβληματίζουν αυτό οφείλεται σε ξένους δάκτυλους που όπως πολλά δημοσιεύματα μας λένε ενεργούν υπέρ του Ντελαγουέρ και εναντίον των Cayman, του Παναμά κλπ.
Για μένα πάντα “το κουτί” διατηρεί μία μεταφυσική απαξία πάντως. Σε καλό να μου βγει! Θεωρώ μετ’επιτάσεως ότι ο νόμος αφορά τον τόπο όπου δρα έκαστο υποκείμενο, το χώρο που στήνει το βιο του και τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει. Σπίτι στο Ψυχικό? φόρο στην Ελλάδα, κηπουρό με ΙΚΑ κλπ. Διαφθορά στο Καζακστάν? χρήμα Καζακστάν! κλπ. Αν για ότι ζούμε και πράττουμε, καλό ή κακό αδιάφορο, οι συνέπειες είναι “αλλού” στον τόπο που βρίσκεται το “κουτί” ας πούμε ο βίος και η πολιτείας μας άπτεται των ψευδαισθήσεων. Μένουμε βέβαια στο Ψυχικό αλλά το σπίτι ανήκει στο “κουτί”, ερωτοτροπούμε με την δίμετρη Ρωσίδα αλλά η σχέση εμπεδώνεται στο “κουτί” και όχι στο κρεββάτι.
Παρά τα χρόνια που πέρασαν θεωρώ ότι κάθε χωριάτης που κληρονομάει τον πατέρα του και δείχνει το χωραφάκι που του έμεινε πονώντας από τον ΕΝΦΙΑ και τους φόρους κληρονομίας με τρόπο απίστευτο, είναι πιό τυχερός από τον κοσμοπολίτη που κληρονομά “κουτί” έστω και αν αυτό κάνει φθηνότερη την μετάβαση της περιουσίας του. Είναι δικό μου! δηλώνει όταν πληρώνει το φόρο του και το δείχνει στον διπλανό. Κατέβαλλα το τίμημα του να ανήκω σε έναν τόπο και να συμμετέχω στο σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης που επέλεξα ως ψηφοφόρος. Ο άλλος, ο κοσμοπολίτης, απλά δεν έζησε ποτέ. Δεν χάρηκε τους πίνακες που συνέλλεξε γιατί τους είχε το “κουτί”. Δεν καμάρωσε το παιδί του ως διάδοχο του “θρόνου” που του αναλογεί στη ζωή γιατί όλα τα ήλεγχε και τα ήξερα το “κουτί”. Και “το κουτί” αξιώνει σιγή και προσοχή. Αξιώνει συμμετοχή, συμπαιγνία και ανηθικότητα αφού αν και είσαι εδώ είσαι αλλού και συμμετέχεις στους κανόνες ενός “αλλού” που δεν είναι ο αληθινός σου βίος. Ακριβώς όπως το “κουτί” που με αγρίευε τα πρώτα χρόνια που έμαθα για τα κουτιά των έξυπνων συμπολιτών μου: οστεοφυλάκιο.
Ξέρω ότι το να ηθικολογεί κανείς φαίνετε ίσως εκτός μόδας. Σε αυτά τα θέματα θα σου πει κάποιος δεν υπάρχει βάθος και κρίση. Υπάρχει μόνον βούληση να κρύβεσαι και να γλυτώνεις δυσάρεστες συνέπειες. Ομως ότι γίνεται στα κρυφά έχει το τίμημά του. Λίγη περισσότερη αδρεναλίνη στην αρχή και μετά αγωνία και φόβος. Μετά εκβιασμός.
Ολη η Ευρώπη βιώνει αυτό τον καιρό τον εκβιασμό των αποκαλύψεων των Panama Papers. Ολος ο κόσμος. Μόνο και μόνον γιατί κάποιοι ικανοί και γνώστες τους σύστησαν ανέξοδα να πάρουν ένα “κουτί”. Και να κρύψουν εκεί μέσα ότι έπρεπε να κρυφθεί, να κρύψουν την αληθινή τους ζωή και τις αξίες. Οποια ζωή έχουν και αν τη ζουν!

το κυνήγι των γραβατών

20 Apr το κυνήγι των γραβατών

Posted at 14:18h in Δικηγορικά by Ελένη Τροβά

Η γραβάτα απέκτησε στην Ελλάδα και την πολιτική σκηνή στις μέρες μας ιδιαίτερη σημασία, συμβολική και πρακτική.
Η κυβέρνηση χωρίς γραβάτα, οι δικηγόροι με γραβάτα η διαφορά που οφείλεται στη γραβάτα.
Οι χωρίς γραβάτα σύγχρονοι “sans culottes” επιβλήθηκαν τηλεοπτικά παντού.
Αλήθεια είναι αριστερά η απουσία γραβάτας? Δεν το κατάλαβα ποτέ. Κάποτε ξέραμε ως ρηγάδες τα ταγάρια και ως κνίτισες τα αξύριστα πόδια. Αλλά τη γραβάτα δεν την κατάλαβα ποτέ ως σημάδι της συντήρησης. Ίσως γιατί όλοι οι άνδρες φορούσαν γραβάτα αρκεί να έκαναν ένα όχι εργατικό επάγγελμα. Η γραβάτα ως αξεσουάρ εργασίας αντιδιαστέλλει μόνον την εργατική τάξη από την αστική κατά τις ώρες εργασίας της. Γιατί τις άλλες ώρες κάθε προλετάριος δικαιούται και μπορεί να φορά τη γραβάτα του. Σε γάμους και γιορτές, στην εκκλησιά, σε κηδείες.
Μοναδικό σύμβολο καταπίεσης για τους άνδρες ήταν η γραβάτα σε αντίθεση με τις γυναίκες που είχαμε πολλά: τα τακούνια, τα σουτιέν, τα λαστέξ… τόσα μα την αλήθεια.
Είναι συντήρηση η γραβάτα? Δεν θα το είχα σκεφθεί ποτέ. Ξέρω πολλούς συντηρητικούς που τη μισούν. Ιδίως αν δεν είναι πολύ ψηλοί ή αν έχουν κοιλίτσα. Το κολάρο ναι. Το λευκό κολάρο ακόμη περισσότερο. Η γραβάτα όμως! Ο λαιμοδέτης?
Όμως η γραβάτα έγινε σύμβολο διαλόγου με αφορμή τη δικηγορική εξέγερση και αποχή των τελευταίων μηνών. Οι δικηγόροι και ότι εκπροσωπούν έγιναν οι αντι-Συριζα, οι με γραβάτα. Άλλωστε συνεπέστατος και ο γραβατοφόρος Γιώργος Κατρούγκαλος στο «κυνήγι των γραβατών των άλλων».
Τι είναι λοιπόν το κυνήγι των γραβατών? Είναι ο φθόνος της αστικής τάξης που προσπάθησε να εδραιωθεί τα τελευταία χρόνια?
Είναι το μίσος στα επαγγέλματα που τη φορούν ως στολή?
Είναι η απαξία της ικανότητας να παρίσταται κανείς με ευπρέπεια? Η ίδια η απαξία της ευπρέπειας?
Τότε γιατί όχι το μαλλί που πάντα τύγχανε τέτοιας συμβολικής σημασίας? Γιατί όχι το τζην παντελόνι?
Η γραβάτα πιστεύω και το μίσος εναντίον της μπορεί να γίνει κατανοητό μόνον αν κατανοήσει κανείς γιατί η κυβέρνηση αρνείται να την φορέσει! Είναι το μόνο προπύργιο αντικονφορμισμού που διατηρεί στην εξουσία που κατέλαβε και θεωρεί ως εχθρό της ένα μικρό κομμάτι πανί. Που αν τυχόν το φορέσει άλλος γίνεται εχθρός και φορολογείται με πάθος, τιμωρείται με μανία, απαξιώνεται και διαγράφεται.
Είναι άραγε αυτή η αριστερά? Μόνον κόμπλεξ κατωτερότητας? Φαίνεται από τη σημαία τους «τη σχισμένη γραβάτα» ότι περιορίσθηκαν σε αυτή την επιλογή. Την εύκολη και τηλεοπτική.
Ας είναι λοιπόν η τύχη της χώρας να κριθεί κάτω από αυτή τη σημαία: τη γραβάτα. Όσοι γονείς ονειρεύτηκαν γαμπρό το παιδί τους, όσοι σπούδασαν τα παιδιά τους με μόχθο, όσοι πένθησαν, όσοι πίστεψαν στο αρσενικό σύμβολο ας δουν το τέλος του. Ούτως η άλλως η γραβάτα είναι σύμβολο ανδρικό μόνον. Οι γυναίκες δεν νοιαζόμαστε. Μπορούμε να είμαστε sans culottes, επαναστάτριες, μορφωμένες, δυνατές και πολεμίστριες. Και φυσικά να έχουμε δική μας σημαία.
Πέτυχε ο Σύριζα με τη συγκεκριμένη αυτή σημαία να καταστρέψει την αριστερά ως φαντασίωση έστω? Το δίχως άλλο! Καθώς ο Σύριζα ταύτισε την ιδεολογία και τις αξίες με ένα μικρούτσικο κουρέλι χωρίς κανένα νόημα. Ταύτισε την διακυβέρνηση με το κυνήγι του νεοελληνικού ονείρου του κάθε φτωχού αγρότη και εργάτη: να δει το παιδί του μορφωμένο και με πτυχίο. Και τι άφησε από την αριστερά που επικαλείται? Την αμάθεια, την αποτυχία και την χωρίς γραβάτα αμφίεση. Ε όχι λοιπόν! Δεν είναι τούτο η αριστερά. Ούτε η πρόοδος ολοκληρώνεται με την απουσία της γραβάτας.
Και οι δικηγόροι με τις γραβάτες, οι μηχανικοί του ΕΜΠ, οι γιατροί, οι δικαστές? είναι όλοι τους για τελείωμα? Μεγάλο λάθος και στόχευση χωρίς νόημα. Μια ματιά μόνον στο χώρο της αριστεράς θα έπειθε τους ανιστόρητους ότι “αυτοί” που συχνά φορούν και γραβάτα έστησαν την αριστερά στα πόδια της. Ας είναι να μην γίνει η γραβάτα το ζιβάγκο του Πασόκ με όλες τις λοιπές εκλογικές, πολιτικές και ποινικές συνέπειες. Αν και δεν το νομίζω.

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

η ελευθερία του λόγου στο Συνταγματικό δικαστήριο της Τουρκίας

Posted at 15:33h in Cyber-Law, Παρδαlaw by Ελένη Τροβά

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας απειλείται με φίμωση και οι αποφάσεις του απαξιώνονται από τον πρωθυπουργό της χώρας! Ιδίως όταν αφορούν στην ελευθερία του λόγου.
Είναι γεγονός ότι το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου στην Τουρκία παραμένει ιδιαίτερα ευαίσθητο.
Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη από το Pew Research Center με έδρα τις ΗΠΑ, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών στις περισσότερες χώρες πιστεύει ότι πρέπει να είναι ελεύθεροι να ασκούν ανεμπόδιστα κριτική στις κυβερνήσεις τους. Στις δυτικές χώρες η άσκηση του δικαιώματος αυτού θεωρείται δεδομένη, αντίθετα με χώρες που κυβερνώνται από πιο αυταρχικά ή απολυταρχικά καθεστώτα.Οι Τούρκοι πολίτες εξάλλου εμφανίζονται διχασμένοι για το αν τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να έχουν την ελευθερία να κρίνουν τις ειδήσεις που μπορούν να δημοσιεύουν. Το 40% θεωρεί ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει το δικαίωμα να περιορίζει τη δημοσίευση πληροφοριών για πολιτικές διαμαρτυρίες, κατατάσσοντας έτσι την χώρα στην προτελευταία θέση στην σχετική κατηγορία, πριν από το Βιετνάμ.Μόλις τέσσερις ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου, η τουρκική αστυνομία διέκοψε την εκπομπή δύο τηλεοπτικών δικτύων που πρόσκεινται στην αντιπολίτευση, ενώ στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) πιο ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων οικονομιών του πλανήτη που διεξήχθη στην Άγκυρα, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν δέχθηκε ερωτήσεις από δημοσιογράφους.Τον προηγούμενο μήνα, οργανώσεις προάσπισης της ελευθερίας του Τύπου κατήγγειλαν πως 20 δημοσιογράφοι παραμένουν υπό κράτηση στην Τουρκία, ενώ η ισλαμοσυντηρητική κυβέρνηση χρησιμοποιεί την αντιτρομοκρατική νομοθεσία για να «αποθαρρύνει (τους δημοσιογράφους) να δημοσιεύσουν πληροφορίες σχετικά με ζητήματα δημοσίου συμφέροντος».
Η ελευθερία του λόγου έμελλε να αποτελέσει αντικείμενο όξυνσης στις σχέσης εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας στην Τουρκία με αφορμή πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας είναι το ανώτατο δικαστήριο ελέγχου συνταγματικότητας στην Τουρκία και ως προς τον τύπο και ως προς την ουσία σύμφωνα με το άρθ. 148 του Τουρκικού Συντάγματος. Λειτουργεί και ως ανώτατο ποινικό δικαστήριο εφόσον ο πρόεδρος της δημοκρατίας παραπέμψει κάποια υπόθεση σε αυτό.
Ιδρύθηκε το 1962 στις 25 Απριλίου σύμφωνα με το σύνταγμα της Τουρκίας του 1961 συνιστώντας αρχικά περιορισμό της παντοδυναμίας του Κοινοβουλίου. Πρώτος του πρόεδρος ήταν ο Sünuhi Arsan, (1962-1964). Το δικαστήριο σήμερα διέπεται από τις διατάξεις του τουρκικού συντάγματος του 1982. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς, ότι το συγκεκριμένο δικαστήριο παρότι ιδρύθηκε για να περιορίσει την παντοδυναμία της Βουλής κατέληξε να προασπίζεται θεμελιώδη δικαιώματα.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο είναι από τους ελάχιστους θεσμούς που δεν ελέγχονται τοις πράγμασι από τον νυν πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. Εννέα από τους δώδεκα δικαστές του, οι οποίοι ψήφισαν υπέρ της αποφυλάκισης των δημοσιογράφων, είχαν διορισθεί επί των ημερών του προκατόχου του Ερντογάν, Αμπντουλάχ Γκιουλ. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έχει εκδώσει και παλαιότερα αποφάσεις οι οποίες προκάλεσαν την οργή του προέδρου Ερντογάν. Τον Μάιο του 2014, το δικαστήριο ανέτρεψε την απόφαση του προέδρου για απαγόρευση της ιστοσελίδας προβολής βίντεο YouTube, χαρακτηρίζοντάς την αντισυνταγματική.
Πρόσφατα η κρίση στις σχέσεις των εξουσιών εκτελεστικής και δικαστικής εντείνεται με τρόπο εντυπωσιακό και χωρίς τήρησης κανενός προσχήματος πλέον εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας.
οι απόψεις του Προέδρου της Τουρκίας για το Συνταγματικό Δικαστήριο πρόσφατα
«Κίνηση κατά της Τουρκίας χαρακτήρισε ο πρόεδρος της χώρας Ταγίπ Ερντογάν την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας να διατάξει την αποφυλάκιση δύο δημοσιογράφων της Τζουμχουριέτ (Cumhuriyet), λόγω παραβίασης των δικαιωμάτων τους από τις τουρκικές αρχές». Η γνωστή για τον κοσμικό κεμαλικό προσανατολισμό της εφημερίδα, που αντιπολιτεύεται την ισλαμοσυντηρητική Δεξιά του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), έχει βρεθεί στο στόχαστρο του τουρκικού καθεστώτος. Το ίδιο έχει συμβεί και με την εφημερίδα Zaman, η οποία συνδέεται με κύκλους του ισλαμιστή ιεροκήρυκα, αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ Φετουλάχ Γκιουλέν, πάλαι ποτέ συμμάχου και νυν μέγιστου εχθρού του Τούρκου προέδρου.
Η Τουρκία κατέχει την 149η θέση στην κατάταξη 180 χωρών από όλο τον κόσμο με βάση την ελευθερία του Τύπου που δημοσιεύουν οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα.
Ο κ. Ερντογάν είχε δηλώσει προ ημερών ότι δεν σέβεται την απόφαση του ανώτατου δικαστήριου, η οποία οδήγησε στην αποφυλάκιση των δύο δημοσιογράφων.
«Αυτό το Συνταγματικό Δικαστήριο μπορεί να έλαβε αυτήν την απόφαση. Μπορώ μόνο να σιωπήσω για την απόφαση που πήρε το Συνταγματικό Δικαστήριο. Θα είμαι ξεκάθαρος. Δεν συμφωνώ με την απόφαση και δεν τη σέβομαι» δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος.
Ο Τζαν Ντουντάρ, διευθυντής της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Cumhuriyet και ο Ερντέμ Γκιουλ, επικεφαλής του γραφείου της εφημερίδας στην Άγκυρα, αφέθηκαν ελεύθεροι την Παρασκευή μετά την προφυλάκισή τους για περισσότερες από 90 ημέρες.
Μύδρους εξαπέλυσε εκ νέου ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, κατά του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας για την πρόσφατη απόφασή του που οδήγησε στην απελευθέρωση δύο διευθυντικών στελεχών της εφημερίδας «Τζουμχουριέτ» σε συγκέντρωση στη νοτιοδυτική πόλη Μπούρντουρ:
«Ο θεσμός αυτός, με την ανάμιξη του προέδρου του και μερικών μελών, δεν απέφυγε να πάρει μια απόφαση που είναι εναντίον της χώρας και του λαού της. Ελπίζω ότι το Συνταγματικό Δικαστήριο δε θα αποπειραθεί και πάλι τέτοιες ενέργειες, οι οποίες θα θέσουν υπό συζήτηση την ύπαρξή του και τη νομιμότητά του»
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Βάσει του διαβόητου άρθρου 301 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα, πλήθος διανοούμενων και δημοσιογράφων έχει διωχθεί για «προσβολή του Τουρκισμού», αδίκημα που, σύμφωνα με το άρθρο, μπορεί να επισύρει ποινή κάθειρξης μέχρι δέκα ετών. Το τι περιλαμβάνει βέβαια η έννοια «Τουρκισμός», επαφίεται στην κρίση του δικαστηρίου να το ερμηνεύσει, εν τούτοις πρόκειται σίγουρα για «δράση κατά των θεμελιωδών εθνικών συμφερόντων…». Το ζήτημα της ελευθερίας του λόγους και της ελευθεροτυπίας στην Τουρκία έχει δώσει λαβή για εκτενείς συζητήσεις διεθνώς.
Ο Τζαν Ντουντάρ, διευθυντής της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Cumhuriyet και ο Ερντέμ Γκιουλ, επικεφαλής του γραφείου της εφημερίδας στην Άγκυρα, αφέθηκαν ελεύθεροι την Παρασκευή, μετά την προφυλάκισή τους για περισσότερες από 90 ημέρες. Το Συνταγματικό Δικαστήριο είχε αποφανθεί την προηγουμένη πως τα δικαιώματά τους «παραβιάστηκαν». Η δίκη τους θα ξεκινήσει στις 25 Μαρτίου.
«Πιστεύω σθεναρά στην προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά δεν πιστεύω πως η ελευθερία της έκφρασης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μια καλυμμένη επίθεση στη χώρα. Και δεν πρόκειται εδώ για την ελευθερία της έκφρασης, αλλά για μια υπόθεση κατασκοπείας», εκτίμησε ο Τούρκος πρόεδρος. «Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία του Τύπου χωρίς όρια. Αυτό δεν ισχύει σε κανένα μέρος του κόσμου», συμπλήρωσε.
Σφοδροί αντίπαλοι της τουρκικής ισλαμοσυντηρητικής κυβέρνησης, οι Ντουντάρ και Γκιουλ κατηγορούνται για κατασκοπεία, για αποκάλυψη κρατικών απορρήτων και για απόπειρα πραξικοπήματος.
Κατηγορούνται συγκεκριμένα επειδή δημοσίευσαν τον Μάιο ένα άρθρο και δημοσιοποίησαν ένα βίντεο που δείχνει τούρκους χωροφύλακες να σταματούν και να ερευνούν, τον Ιανουάριο του 2014 στα συριακά σύνορα, φορτηγά που ανήκαν στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (MIT) και μετέφεραν όπλα που προορίζονταν για ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία.
Δημοσιευμένο μερικές ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2015, το άρθρο προκάλεσε την οργή του Τούρκου προέδρου, η κυβέρνηση του οποίου αρνείται κατηγορηματικά ότι παρέχει οποιαδήποτε υποστήριξη στις ένοπλες οργανώσεις που αντιτίθεται στον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, του οποίου ζητούν με επιμονή την αποχώρηση από την εξουσία αφότου ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία.
Οι αρχές είχαν δηλώσει τότε πως η αυτοκινητοπομπή περιείχε «βοήθεια» που προοριζόταν για τους τουρκόφωνους στη Συρία.
Ο Τούρκος πρόεδρος, που κατέθεσε ο ίδιος αγωγή κατά των δύο δημοσιογράφων, είχε υποσχεθεί πως θα κατέβαλλαν «ακριβό τίμημα». Η εισαγγελία ζήτησε την καταδίκη τους σε ισόβια, προκαλώντας σοκ.
Η φυλάκιση των δύο δημοσιογράφων είχε προκαλέσει κατακραυγή τόσο στην Τουρκία όσο και εκτός συνόρων. Η τουρκική κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία από το 2002 επικρίνεται συχνά από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Τύπου για όλο και μεγαλύτερες πιέσεις στα ΜΜΕ και για φίμωση του ανεξάρτητου Τύπου.
Πριν από λίγες ημέρες, εξάλλου, διεκόπη το σήμα του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού IMC TV, το οποίο διατηρεί μία έντονα επικριτική στάση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση και τον πρόεδρο Ερντογάν.
Ορχάν Παμούκ: Στην Τουρκία δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου
“Δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου στην Τουρκία. Για συγγραφείς όπως εγώ η κατάσταση είναι καλύτερη, αρκεί βέβαια να μη μιλούν ανοιχτά για το σεξ. Όμως οι δημοσιογράφοι δέχονται ακραίες πιέσεις. Πρώτα τους πιέζουν με τη φορολογική νομοθεσία. Δεν ενδιαφέρονται για τα μικρότερα μέσα ενημέρωσης καθώς, όπως και στην Ιταλία με τον Μπερλουσκόνι, η κυβέρνηση ελέγχει τα περισσότερα κανάλια και τις εφημερίδες. Ελέγχει τη γραφειοκρατία και όποιος δεν συμμορφωθεί στις πιέσεις τότε δέχεται συνεχείς κατηγορίες και μπορεί να καταλήξει στη φυλακή.
Ένας από τους μεγαλύτερους αρθρογράφους της Τουρκίας, ο Αχμέτ Χακάν, ξυλοκοπήθηκε. Αυτά είναι τα πιο σημαντικά που θέλω να πω δυνατά. Αυτή είναι και η πιο σημαντική πολιτική δήλωση που έχω να κάνω κι ελπίζω να το γράψετε” έλεγε χθες ο νομπελίστας συγγραφέας Ορχάν Παμούκ στους Έλληνες δημοσιογράφους.
Η σύνθεση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας σήμερα
μια εικόνα για τα μέλη του Δικαστηρίου αυτού παίρνουμε από τη Wiki
1 Zühtü Arslan 2012 President Higher Education Board (Former President of Turkish Police Academy) Abdullah Gül 17 April 2024
2 Serdar Özgüldür 2004 Member Military Court of Cassation Ahmet Necdet Sezer 22 December 2020
3 Serruh Kaleli 2005 Vice President Executive or Lawyer (Lawyer) Ahmet Necdet Sezer 3 May 2019
4 Osman Alifeyyaz Paksüt 2005 Member Executive or Lawyer (Former Ambassador of Finland) Ahmet Necdet Sezer 3 November 2018
5 Recep Kömürcü 2008 Member Court of Cassation Abdullah Gül 3 April 2020
6 Engin Yıldırım 2010 Vice President Higher Education Board (Former Dean of Faculty of Economics and Administrative Sciences of Sakarya University Abdullah Gül 9 February 2031
7 Nuri Necipoğlu 2010 Member Military Court of Cassation Abdullah Gül 1 July 2018
8 Alparslan Altan 2010 Vice President Executive or Lawyer (Former Deputy Undersecretary of Maritime Affairs) Abdullah Gül 29 March 2033
9 Burhan Üstün 2010 Member Court of Cassation Abdullah Gül 29 March 2021
10 Hicabi Dursun 2010 Member Court of Auditors GNAT 6 October 2022
11 Celal Mümtaz Akıncı 2010 Member President of Bar (Former President of Association of the Bar of Afyonkarahisar) GNAT 31 January 2022
12 Erdal Tercan 2011 Member Higher Education Board (Former Associate of Faculty of Law of Ankara University) Abdullah Gül 7 January 2023
13 Muammer Topal 2012 Member Council of State Abdullah Gül 29 January 2024
14 Mehmet Emin Kuz 2013 Member Executive or Lawyer (Former Vice Undersecretary of Presidency of Turkey) Abdullah Gül 12 May 2024
15 Hasan Tahsin Gökcan 2014 Member Court of Cassation Abdullah Gül 17 March 2026
16 Kadir Özkaya 2014 Member Council of State Recep Tayyip Erdoğan 18 December 2026
17 Member Court of Auditors

Tags:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΡΚΙΑ

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

η διαιτησία: ντίνου ρόβλια και κώστα σταφυλοπάτη

15 Mar η διαιτησία: ντίνου ρόβλια και κώστα σταφυλοπάτη

Posted at 17:15h in Βιβλίο by Ελένη Τροβά

Ενα νέο βιβλίο έφθασε στα χέρια μου σήμερα (δυστυχώς χωρίς να το αγοράσω όπως πιστεύω ότι οφείλει ο καλός αναγνώστης). Προσφορά με την αγάπη του συγγραφέα που χρονολογείται πλέον των 30 ετών, όταν ακόμη και εκείνος και εγώ ήμασταν πολύ πολύ νέοι. Τον Κώστα το Σταφυλοπάτη δεν τον ξέρω προσωπικά, με το Ντίνο όμως μας συνδέουν πολλά! Αλλά ένα ένα τα νεώτερα. Ας με συγχωρήσει λοιπόν ο κ. Σταφυλοπάτης για τον μονόπλευρο ενθουσιασμό παρότι ξέρω πόσο στηρίζεται τους συνεργάτες του ο Ντίνος και πόσο τους αγαπά.
Η διαιτησία Θεωρία Νομοθεσία Νομολογία των συγγραφέων Ντίνου Ρόβλια και Κώστα Σταφυλοπάτη εκδόθηκε στη Νομική Βιβλιοθήκη (σελ. 376) και έχει ένα πρώτο θεωρητικό μέρος και αναλυτική παράθεση νομοθεσίας και νομολογίας. Αφιερώνεται στους καθηγητές Επαμεινώνδα Σπηλιωτόπουλο και Μιχαήλ Σταθόπουλο με περισσό συναίσθημα που πάντα χαρακτηρίζει το Ντίνο, όπως φαίνεται από το σύντομο πρόλογο.
Οι πρώτες 66 σελίδες είναι ζηλευτής ευγλωττίας και αναγνωσιμότητας για ένα τόσο σύνθετο θέμα, προσφέροντας μια γενική και συνολική εικόνα του ζητήματος. Στη συνέχεια ακολουθεί σχολιασμένη νομοθεσία με παράθεση των κρίσιμων διατάξεων του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, του νόμου για τη διεθνή εμπορική διαιτησία, των κανόνων του ΙCC κλπ.
Η παράθεση των νομοθετημάτων αυτών δεν είναι απλή αναφορά στο κείμενο του νόμου. Η συλλογή των κειμένων αναδίδει τη νοσταλγία του Ντίνου για τα δημόσια έργα αφού δεν παραλείπει να παραθέσει τις διατάξεις του ΤΕΕ και της νομοθεσίας δημοσίων έργων. Είναι όμως σχεδόν εξαντλητική και από δικονομική σκοπιά. Η παράθεση σχολιάζεται με νομολογία και ελληνικές και γερμανικές κυρίως βιβλιογραφικές παραπομπές αξιοζήλευτης πληρότητας και χωρίς ακαδημαϊκές στρεβλώσεις (ιδίως παραλείψεις εχθρικών συγγραφέων που συνηθίζονται στον ακαδημαϊκό χώρο). Αν υπάρχουν παραλείψεις είναι φανερό ότι δεν οφείλονται σε προσωπικά ζητήματα ή σχολές ή παρέες.
Οι συγγραφείς δεν επιδιώκουν να προσφέρουν ένα ακαδημαϊκό σοκ στην κοινότητα των νομικών. Με την ηρεμία και την γλαφυρότητα της εμπειρίας και της δοκιμασμένης γνώσης συστηματοποιούν τις αναγκαίες πληροφορίες που χρειάζεται ο πρακτικός νομικός (δικηγόρος, δικαστής, διαιτητής) και ο θεωρητικός συγγραφέας. Μπορώ να το διαπιστώσω καθώς τη διαδρομή αυτή χρειάσθηκε να κάνω αρκετές φορές συστηματοποιώντας το υλικό μου για την συμμετοχή σε ανάλογες διαδικασίες.
Το βιβλίο αυτό πολλοί θα αγοράσουν και θα χρησιμοποιήσουν όπως συμβαίνει συχνά με τα βιβλία του Ντίνου και των συνεργατών του που με έμπνευση καθιστά και διανοητικούς συνοδοιπόρους στην έρευνα. Δεν θα επεκταθώ ιδιαίτερα στην παρουσίαση αλλά θα επισημάνω ότι πρόκειται για μια όμορφη έκδοση με μεγάλα γράμματα ιδίως για όσους διαβάζουν πολύ παρά την πρεσβυωπία που τους αδυνατίζει την όραση.
Είναι φανερό ότι η παρουσίαση αυτή (ενώ το βιβλίο είναι σαν ζεστό καρβελάκι στο γραφείο μου ακόμη) έχει ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά που οφείλεται στην προσωπική σχέση αλλά και την εκτίμηση που τρέφω στο Ντίνο και τη δουλειά του. Οχι όμως μόνον γι’αυτό. Η διαιτησία μου θυμίζει φίλους που χάθηκαν όπως το Στέλιο και τον κ. Βερβενιώτη και τους ήξερα καλά και τους αγαπούσα. Μου θυμίζει φίλους που δουλέψαμε μαζύ και ευτυχώς ζούν και βασιλεύουν όπως ο Θοδωρής ο Φορτσάκης και η Αννα Μαντάκου. Μου θυμίζει συναδέλφους με στόμφο αλλά και άλλους με απλότητα. Μου θυμίζει δικαστές και διαιτητές που θαύμασα αλλά και έκρινα. Είναι ένα κομμάτι της ζωής των νομικών που έγινε δικό μου από το 2000 και μετά και σε πρακτικό επίπεδο. Με όλα του τα καλά και τα κακά. Ο Ντίνος όμως μου θυμίζει και την άλλη κοινή μας διαδρομή αυτή των δημοσίων συμβάσεων. Μου θυμίζει τις συμβουλές που μου έδωσε όταν ξεκινούσα, τις κόντρες μας, τους σκύλους μας και πιό πολύ έναν μεγάλο σκύλο που είχε κάποτε τον Αργο και παίζαμε στην Κινέττα. Ο Ντίνος, αν και είναι πολύ διαφορετικός από μένα, είναι ένας όμοιός μου καθώς είναι αυτοδημιούργητος με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν είμαστε τόσοι οι αυτοδημιούργητοι σε αυτή τη χώρα δυστυχώς. Αρα νοιώθω στο πετσί μου τι έχει βιώσει. Πολεμιστής, με θέσεις και πολιτικούς αγώνες παράλληλα, με πολιτική και συνδικαλισμό, με πολύ και έντονο συναίσθημα για ότι κάνει δοκιμάσθηκε από παιδί στο δρόμο που δικαίωσε τους γονείς του και τους έκανε να τον καμαρώνουν απεριόριστα και από τον άλλο κόσμου που τον κοιτάζουν με χαμόγελο. Δοκιμασμένος όπως κάθε αυτοδημιούργητος άνθρωπος στο λεπίδι του πελάτη και της αγοράς εισφέρει όσα κατανόησε σε συγγραφικό έργο αφήνοντας συστηματικά την παρακαταθήκη της γραφής με τον απλό τίτλο “δικηγόρος”. Ο Ντίνος έχει και μεταπτυχιακά (χάρη στα οποία απέκτησα κληρονομικά πολλούς φίλους στο Παρίσι) και τίτλους άφθονους στην πολιτική που απλώς αποφεύγει να μνηνομεύει. Ο Ντίνος επίσης έχει διατελέσει διαιτητής σε δεκάδες διαιτησίες που του έδωσαν την δυνατότητα να προσεγγίσει το θέμα από όλες τις πλευρές και όχι μόνον από αυτή του δικηγόρου που κερδίζει.
Καλωσορίζω το βιβλίο αυτό με περισσή χαρά και εύχομαι όλων η εμπειρία και η προκοπή να μετουσιώνεται σε σκέψη και κριτική ανάλυση. Ας είναι καλοτάξειδο! και όταν το διαβάζουμε να προσέχουμε όλοι. Μικρές τριχούλες από τα σκυλιά του ξεχωρίζουν στις σελίδες που διατρέχουμε μαζί με την πολύχρονη πείρα και αξία του Ντίνου. Κ. Σταφυλοπάτη ελπίζω να σας γνωρίσω καλύτερα και να έχω την ευκαιρία να γράψω περισσότερο προσωπικά και για σας!

Τρίτη 8 Μαρτίου 2016

οι προτεραιότητες στο χώρο της δικαιοσύνης

Posted at 19:27h in Της ημέρας by Ελένη Τροβά

Σχεδόν απίστευτη η σημερινή είδηση για όποιον νογάει από το νομικό κόσμο και τα όσα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας!
Μεσούσης δικηγορικής αποχής πολλών εβδομάδων, μεσούσης κρίσης στην απονομή δικαιοσύνης και με κρίση που εμπλέκει από την κεφαλή της δικαιοσύνης έως τους αρμόδιους υπουργούς χωρίς καμία ελπίδα εκτόνωσης οι προτεραιότητες στο χώρο της δικαιοσύνης συζητήθηκαν μεταξύ του υπουργού Επικρατείας και του υπουργού Δικαιοσύνης λοιπόν!
Οι προτεραιότητες στον χώρο της δικαιοσύνης μας λένε οι ειδήσεις, βρέθηκαν στο επίκεντρο συνάντησης στο Μέγαρο Μαξίμου ανάμεσα στον υπουργό Επικρατείας Αλέκο Φλαμπουράρη και τον υπουργό Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο.
Ειδικότερα συζητήθηκε:
• Η πρόοδος του σχεδίου δράσης του Υπουργείου για την επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης. Οι δύο Υπουργοί συμφώνησαν τους τρόπους και το χρονοδιάγραμμα για την κάλυψη των κτιριακών αναγκών.
• Η κατάσταση στις φυλακές και συγκεκριμένοι τρόποι βελτίωσής της.
• Η συνεισφορά του Υπουργείου Δικαιοσύνης στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο για τις δημόσιες συμβάσεις.
• Τα προβλήματα του δικηγορικού κλάδου και οι δυνατότητες της κυβέρνησης να τα αντιμετωπίσει.
Ελπίζουμε ο δικηγορικός κλάδος να μπορεί να ηρεμήσει μετά από όλα αυτά όσο για τις φυλακές και τα κτιριακά των δικαστηρίων σίγουρα θα δοθεί ύλη εργασίας στην πρώην Θέμις όπως μετεξελίχθηκε και δημιουργεί κτίρια.
Αυτό που προσωπικά με εκπλήσσει και με προβληματίζει είναι η “συνεισφορά του Υπουργείου Δικαιοσύνης στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο για τις δημόσιες συμβάσεις”. Γνωρίζοντας λίγο καλύτερα το χώρο από τις φυλακές και δεδομένου όντως ότι η διαμόρφωση του νομοσχεδίου αυτού είναι μνημονιακή υποχρέωση μεταξύ άλλων, αλλά και ότι αφορά οδηγίες οι οποίες όφειλαν να έχουν ενσωματωθεί στην έννομη τάξη προ πολλού, δεν μπορώ παρά να μην σημειώσω ότι το “στικάκι” που κυκλοφόρησε με το σχέδιο νόμου της επιτροπής Ροιλού φαίνεται ότι δεν έδωσε τα ποθητά αποτελέσματα. Οι δημόσιες συμβάσεις, το κρίσιμο σημείο για την πάταξη της διαπλοκής, της απάτης και της ρεμούλας δεν μπορεί να γραφθεί, τόσο δύσκολο φαίνεται να είναι.
Γιατί τάχα?
Εμείς δεν μπορούμε παρά να προτείνουμε στους βουλευόμενους υπουργούς την βοήθειά μας αν τη χρειασθούν ποτέ ώστε να μην μένει πίσω η μνημονιακή υποχρέωση και ανθίζει η ρεμούλα και η απάτη με συνεχείς αναθέσεις προμηθειών απευθείας. Η μήπως δεν το γνωρίζει αυτό η κυβέρνηση?

ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΑ - Law Blog